Vliegende kraai vangt altijd wat

Straat fotografie, ik doe het heel erg graag. Hoe ouder ik word des te meer ik mensen observeren steeds leuker wordt. Ik heb deze week een portret cursus en daar hoort straat fotografie ook zeker bij. Eén cursist wil het heel erg graag en de ander staat niet echt te popelen. Straat fotografie confronteert je met jezelf. Hoe ga je met andere mensen om? Hoe ga je om met je eigen gene? Vraag je ze om een foto te mogen maken of maak je ze gewoon? Ik kies voor het laatste. Dan wel met gepaste afstand en discretie. Aanvoelen waar de grenzen van het betamelijke liggen. Het is moeilijk en je komt niet altijd met een top foto thuis. En soms wordt het je in de schoot geworpen.
Stacks Image 14745
Meestal ga ik ergens zitten en laat alles en iedereen op me afkomen. Ik zie wel wie er wel of niet in mijn kader komt wandelen of fietsen zoals je hierboven ziet. Ik kies altijd eerst voor een mooie achtergrond en/of mooi licht. En dan is het wachten…
Bovenstaande man kwam echter binnen twee minuten aanfietsen. Tijdens het instrueren van mijn cursisten had ik hem ergens anders in de stad al een keer zien passeren. Dat was echter op een andere plek. Ik zit nog niet koud op een elektriciteitskastje of daar komt dezelfde man aanfietsen. Iets te snel eigenlijk qua tijd want ik was nog niet helemaal klaar met het uitpuzzelen van mijn potentiëlele belichting. Gelukkig heb ik een Fuji camera met een betrouwbare live histogram (X-T1) en reageer snel op wat er aan komt fietsen en de bizarre tegenlicht situatie waar ik bewust voor heb gekozen. In 1x goed. Ja, het kan, maar ook ik moet mazzel hebben daarmee. DR400 stond niet geheel per toeval aan aan. Een typische Fuji instelling.
Stacks Image 14749
Ik raak aan de praat met de man. Erg aardig en vriendelijk en handig voor mij, hij spreekt heel duidelijk Frans en geen dialect. Ik vertel hem wat ik doe en waar ik mee bezig ben. Hij is geïnteresseerd. Bij hoge uitzondering vraag ik of ik een portret mag maken. Normaal doe ik het nooit, maar we zijn toch al in contact met elkaar. En ik schat in dat hij er geen problemen mee zal hebben. Die veronderstelling bleek te kloppen. Ik maak er een stuk of vier en zie dat de perfecte belichting erbij zit, inclusief gezichtsuitdrukking. Ik laat ze aan hem zien, de beste foto en bedank hem heel erg hartelijk.
Stacks Image 15485
Ik loop weg naar een volgende straat, een nieuwe hoek met nieuwe kansen. Ik kijk nog één keer achterom. Ik zie dat die hele aardige, nette en vriendelijke man de vuilcontainer doorzoekt. In eerste instantie schrik ik ervan. Ook ik denk dan als eerste: “wat een armoede”. Maar zo mag ik niet van mijzelf denken. Ik moet deze foto maken. In mijn hoofd meteen het verhaal van deze drie foto’s. Ondanks dat ik pas een halve seconde geleden zag waarom hij door de stad fietst. Op zoek naar…..
Het is maar een klein verhaaltje. Zo zullen er duizenden per dag zijn. Mijn dag kon dankzij deze vriendelijke Franse meneer niet meer kapot. IK zou later naar huis gaan met drie goede foto’s, een verhaal en een leuke ontmoeting. Wat kan je nog meer wensen? Niks toch? En dan nog twee uur de tijd hebben.

Wat is de les of de moraal van dit verhaal?

Als je iets doet dan gebeurt er ook altijd wel iets. Mijn vaste uitdrukking is: Een vliegende kraai vangt altijd wat. En je weet nooit van tevoren wat je gaat vangen. En ik al had ik helemaal niets gevangen dan was het nog goed geweest. Omdat ik weet, ook na 38 jaar fotografie, dat je niet altijd met een goede foto thuis komt. Technisch alles beheersen en onder controle hebben is geen enkele garantie voor goede foto’s. Je moet er wel op uit gaan. Wat gaan doen, je openstellen.

Deze man op zijn fiets was geen toeval. Ik zat te wachten en zou wel zien wat er zou gaan gebeuren en dit viel naar mij toe. Natuurlijk zit er nog steeds een beetje toeval in, maar als ik er niet was gaan zitten dan was het ook zeker nooit gebeurd. Ik win hier geen Pulitzer prijs mee, dat weet ik ook wel, maar het was weer heel erg waardevol. Struinen door de stad als een soort Robert Doisneau. Geen Henri Cartier Bresson. Hij was meer een luxe poppetje. Kilometers maken, dwalen en zoeken in de stad. In Aurillac deed ik het niet zo vaak. Nu een paar keer wel weer gedaan dit jaar en ik begin de mensen en plekjes te herkennen. waar liggen de kansen? Aan welke kant loop mijn door een straatje of steegje over het algemeen. Waar zit op welke tijd het mooie licht. Maar vooral er veel en vaak zijn om de kansen op een interessante foto te vergroten.

Net zoals de afgebeelde meneer. Hoe vaak hij zoekt en kijkt hoe meer hij zal vinden. Om te eten of te verkopen? Maar eigenlijk deden we allebei precies hetzelfde. Dat trof mij zo in deze situatie en gemaakte foto’s. Een vliegende kraai vangt altijd wat.