10 jaar Digitale Fotografie Vakantie

Vandaag, 28 januari 2016 bestaat Digitale Fotografie Vakantie tien jaar. Reden voor een klein feest blogje. Over twee weken gaan we dat vieren in Nederland met de alweer zesde cursisten borrel. Eerst een kleine terugblik op tien jaar digitale fotografie vakantie cursussen.
10-jaar-foto
Tien jaar lesgeven is een behoorlijk lange tijd. Ik zou er een boek over kunnen schrijven. Dat doe ik niet, ik hou het bij een kort blogje. Tien jaar geleden begonnen wij direct al met meer cursisten dan wij ooit had durven dromen. En ieder jaar werd het aantal cursisten meer. En inmiddels zitten we al een jaar of vier aan ons maximum wat we kunnen behappen met vier handen (Babs en ik). En nog nooit heb ik dit als vanzelf sprekend ervaren.

Ja, ik doe stinkend goed mijn best, iedere dag weer, maar dan nog. Ja mijn lessen zijn totaal anders en veel beter vergeleken met welke andere cursus of opleiding dan ook (die arrogantie heb ik dan wel). Maar het is wel ergens op gebaseerd. Van alle opleidingen en cursussen zijn hier cursisten gekomen om hier uiteindelijk wel echt te leren fotograferen. Sommigen vinden mij eigenwijs. Thank god, zou ik haast willen zeggen. Geen RAW, gewoon écht leren fotograferen. Zo min mogelijk Photoshop en alles uit je camera halen. Want als alles al goed is, wat moet je er dan nog aan verbeteren? Al tien jaar lang. Het is niets nieuws wat ik de cursisten leer. Alleen is er bijna geen leraar meer te vinden die lesgeeft zoals ik het doe omdat (de andere leraren) het zelf zo nooit geleerd hebben.

Tien jaar lang, een hele tijd en toch lijkt die tijd omgevlogen. Het leven gaat nog veel sneller, vergeleken met het leven in Nederland voor mijn gevoel, wanneer je 9 maanden per jaar lesgeeft. De eerste dag van een nieuw seizoen ben ik altijd nerveus. Weer een jaar knallen. Dat kost energie. Of je nu op de eerste dag of de laatste van het seizoen van mij loskrijgt, mijn enthousiasme, energie, scherp zijn, goed kijken en nog vele andere zaken. Er mag van mij geen millimeter verschil tussen zitten tussen de eerste en de laatste dag van het jaar. Van cursisten verwacht en vraag ik heel veel, van mijzelf ook. In de maand november, wanner ik klaar ben, kun je mij bij elkaar vegen. Maar het is het waard. Ondertussen zijn we aardig op weg richting 1000 cursisten die ik écht heb leren fotograferen. 98 procent was er blij mee. Sommigen houden teveel van RAW en Photoshop of vinden mij gewoon een eikel. Ja, dat kan ook gebeuren. In tien jaar tijd heb ik geleerd dat 100% scoren helaas niet mogelijk is. 99 procent wel!

Tien jaar geleden begonnen Babs en ik alleen. Een paar maanden later kwamen er twee hele kleine meisjes bij. Janna en Mina. Het mooiste wat er is. Kinderen. Helaas viel er twee jaar later na de geboorte van onze meiden iemand weg. Jitse, mijn tweede vader overleed aan de gevolgen van het werken met asbest op 14 jarige leeftijd en een half jaar geleden overleed mijn moedertje. Ook dat gebeurt in tien jaar tijd. Mijn Opa zei vroeger altijd: "Jongen, over vijf jaar is alles anders". Hij had gelijk.

Dat niets vanzelf sprekend is schreef ik al eerder. Daarnaast weet ik dat ik door mijn kritische blik op vele fotografie zaken ook mensen kan afschrikken. Ik ben mij er bewust van, maar ik wil mijzelf kunnen zijn en blijven. Ik hoef nooit iets te spelen of te acteren. Als ik schrijf dat je beter geen Canon kunt kopen dan doe ik dat om mensen te helpen. En ik meen het ook. Omdat ik weet dat je meer waar voor je dure geld kunt krijgen. Het voordeel is ook dat als ik zeg dat je echt een mooie foto hebt gemaakt, dat dan ook echt zo is. Ieder nadeel heeft zijn voordeel. En ondertussen heb ik al heel veel mensen verder kunnen helpen.

Wat is me nu het meest bijgebleven? Het is zoveel. Zoals ik al helemaal aan het begin schreef, ik kan er wel een boek over schrijven. Hier een klein rijtje die bij mij als eerste naar boven komen als ik er over ga nadenken.

Klein overzichtje uit het hoofd voor wat mij het meest is bijgebleven:
  • Zes cursisten borrels in Nederland hebben georganiseerd
  • Van één naar acht verschillende cursussen door zijn gegroeid.
  • Dat een aantal ook al die cursussen hebben gevolgd.
  • Iedere cursist mij op mijn rode en later oranje tractor heeft kunnen zien rondrijden (ook zonder spugende lama's, grapje voor insiders)
  • Dat ik door de cursussen heel veel leuke mensen heb mogen ontmoeten.
  • Dat werkelijk iedereen fotografeert; van links tot rechts, van president-directeur tot vuilnisman, hetero, homo of lesbo. Alles komt op cursus. Leuk.
  • Dat verschillen zo leuk zijn. Qua mensen en in fotografie
  • Dat een aantal cursisten mijn hulp en lessen niet meer nodig hebben. Ze kunnen het!
  • Dat er ongeveer 800.000 foto's zijn gemaakt hier. Het kunnen er ook 850.00 zijn.
  • Dat ik ze allemaal gezien heb
  • Er 320 kilo koffiebonen er doorheen is gegaan.
  • Dat de lunches van Babs altijd wonderen doen en de cursisten weer aansterken.
  • Dat er wel 1.6 miljoen euro aan apparatuur hier is geweest, kan ook 2 miljoen geweest zijn…
  • Drie fotoreizen naar Toscane en één naar Andalusia
  • Er tientallen camera's en objectieven kapot arriveerden
  • Dat men na het lezen van mijn blogs mij in het echt heel anders vindt. Dus wat dat betreft werken mijn blogs een beetje averechts.
  • Ik drie computers en twee externe harde schijven en twee studios verder ben.
  • Het gemiddeld aantal pixels gegroeid is van 4 miljoen naar 16 miljoen pixels
  • Er veel te weinig afgedrukt wordt door cursisten. Zonde!
  • Heel veel aanname's van cursisten
  • Hoe vaak en veel men fotografeert in RAW vanuit onzekerheid
  • Basis cursisten die beginnen met een tas waar 6000-7000 euro aan spullen inzit. Helemaal niet nodig
  • De duurste set een Leica set was van ongeveer 40.000 euro.
  • Zes jaar lang heb ik een Flickr groep gehad voor cursisten om ze na de cursus ook nog verder op weg te helpen.
  • Dat mijn persoonlijke voorkeur van Nikon naar Fuji is verschoven.
  • De cursist die mij uitlegde waarom ik eigenlijk een " Meester" ben.

Het zijn zomaar een paar eerste herinneringen die bij mij naar boven kwamen tijdens het schrijven. Ik had ook al hele dingen kunnen schrijven, ze zijn willekeurig ook qua volgorde.

En hoe nu verder?
Al 2,5 jaar lang ben ik een boek aan het schrijven. Die zal er dit jaar of volgend jaar echt komen. Het moet het beste fotografie leerboek ter wereld worden. Dat mag ook wel na tien jaar lesgeven. 10 jaar lang, 9 maanden per jaar 14 uur per dag met fotografie bezig zijn. En de dertig jaar ervoor was het niet veel anders.
Het boek gaat er komen. Sterker nog, ik heb er nog twee in de planning. En dan is mijn trilogie af en klaar. Drie delen die een soort fotografie bijbel gaan worden. Na tien jaar lesgeven kan ik dit wel schrijven na zoveel ervaringen met cursisten. Grappig detail is wel dat mijn lessen inhoudelijk niet zijn veranderd. De lessen stonden als een huis vanaf dag één. De manier waarop ik het geef wel. Door de jaren heb ik gezien wat moeilijk is voor cursisten om te leren of te begrijpen en dan pas ik de vorm van het aanreiken van kennis aan in een andere. Ook daarom zullen de boeken erg goed gaan worden. Wat zeg ik? Het moet van mijzelf het beste worden wat er ooit op dit gebied geschreven is. Completer dan welk ander werk dan ook. Dus het wordt ook het eerste boek met slechte foto's erin. Want daar kun je van leren. Want alleen van slechte foto's kun je iets leren. Om uiteindelijk hele mooie te gaan maken.

En voor de rest plan ik niet zoveel. Voortschrijdend inzicht is een prachtig iets om mee te werken. Ik ga nog zeker 25 jaar door. Dat plan ik dan weer wel. Misschien ga ik nog eens wat doen met online coaching? Kan, ik zie wel. Ik kijk naar wat ik heb en ik koester het. Hier schrijft een zeer tevreden en gelukkig mens. Misschien nog een keer de oude stal naast ons kopen en daar een hele gave studio inbouwen. Ach, een mens moet ook dromen hebben, maar als alles zo is en blijft zoals het nu is ben ik ook een heel tevreden man. Maar nu eerst weer verder met "het" boek.