Kate Moss supermodel, ze mag best een keer een dagje hier model zijn in Pébru. Deze vrouw is niet super mooi, maar zet haar voor een camera en er gebeuren magische dingen. Fotogeniek heet dat. Met een dergelijk model voor de camera kan er eigenlijk niets meer fout gaan. Foto’s komen dan als vanzelf. Handig om een professioneel model in te huren. Het maakt het fotograferen een stuk makkelijker. Maar Kate gaat iets boven mijn budget uit. En aan de andere kant laat mij deze foto maken en het is vele malen beter. Hoezo beter?

In bovenstaande zitten diverse fouten. Om te beginnen kijk naar beide handen van haar dochter. De achterste hand hand niet zichtbaar mogen zijn. Deze hand komt nu erg raar vanachter de rug vandaan. Je laat zo’n hand wel of niet zien, maar niet een beetje.

Nog een groter probleem is de voorste hand.

De fotograaf heeft al fotograferende niets fout gedaan. Althans dat neem ik aan. Want waarom ga je in de nabewerking ervoor zorgen dat de dochter van Kate Moss geen vijf vingers meer heeft, maar nu opeens nog maar drie? Ja foutjes gebeuren. Dit is geen fout ,maar meer een blunder. Voorkomende uit onnodig fotosjoppen. Sjoppen om het sjoppen. Waarom? Het was toch al goed. Of heeft Kat’s dochter een dikke wrat op haar vingers zitten die niet gezien mocht worden? Haar middelvinger kon ze niet stiekem hebben opgestoken achter mama’s rug want de middelvinger zien we nog. Die wel. Met enige fantasie zou je het ook als grappig kunnen bezien. De dochter is helemaal vergroeid met mama. Onbedoeld grappig, maar ook wel een beetje eng zo. En vooral heel erg fout.

Deze foto is ook een mooi voorbeeld van onnodige vignettering aanbrengen in de foto achteraf. Zie de linkerbovenhoek. Dit is vignettering afkomstig uit fotosjop. Volkomen onnodig als je als fotograaf goed je licht plaatst. Dan krijg je vanzelf al een verloopje in je achtergrond. Je hoeft alleen maar je licht iets anders te plaatsen. Kost een half minuutje tijd of zo. En ook al zou je er 10 minuten overdoen, dan nog... De hoeken worden donkerder gemaakt om de aandacht van kijken meer uit te laten gaan naar de modellen. Volledig mee eens. Echter als je dat van tevoren al weet waarom zet de fotograaf zijn licht dan niet anders neer. Dan krijg je ook alle aandacht op de modellen. Een voorbeeld van niet de techniek van het licht beheersen. Ik heb het eerder al een keer besproken in de column over Stefan Vanfleteren. Eerst alles heel vlak fotograferen en in de nabewerking sfeer alsnog aanbrengen. Het is de omgekeerde wereld.

Bovenstaande foto schijnt op de cover van de Vogue te hebben gestaan in 2011.

Hierboven zie je een aantal cijfers afkomstig uit Google analytics. En dan kun je zien dat ik gemeten van 12 februari 2011 tot 12 februari 2012 19.801 unieke bezoekers op mijn website heb gehad. Dat zijn er best wel veel. Ik laat expres een overzicht over een jaar zien. Niet over een maand. Dat kan veel variatie opleveren. In een jaar tijd zitten echter ook alle seizoens invloeden verwerkt. In januari wordt mijn site veel beter bezocht dan in november bijvoorbeeld.

• Over een jaar verspreid bekijken de bezoekers gemiddeld 7,4 pagina’s. Dat is hoog, daar komen niet veel websites aan. Kennelijk is de informatie interessant voor de bezoekers. Die conclusie trek ik daaruit.

• De gemiddelde tijd op de site is ook niet verkeerd die is maar liefst 3,5 minuut. Deze kan echter verder opgesplitst worden. Maar eerst laat ik je zien hoe de verdeling van de bezoekers per land is.

Het grootste aantallen bezoekers komt uit Nederland. Dat is logisch en deze cijfers ga ik niet uitleggen. Ook is het logisch dat België op de tweede plaats staat. De tijd dat Belgen echter op de site blijven is een minuut korter dan bij de Nederlanders. Dat is gek! Ik kan dat niet verklaren. En ook lezen ze gemiddeld per bezoek anderhalve pagina minder. Het beste lezen de Duitsers met 9 pagina’s per bezoek. Waarom? Geen idee want mijn site is toch Nederlandstalig. Duitse degelijkheid?

Dingen die ik wel kan verklaren zijn de volgende. Het feit dat safari zo hoog staat in de lijst met besturing systemen van degene die mijn website bezoeken is wel logisch. Ik heb veel geschreven over de ongemakken van Apple. Over de schermen van de I-Mac en het kalibreren ervan. Deze berichten zijn her en der op het internet gevonden en verspreid geraakt. Dus veel Apple bezitters komen een keer op mijn site uit als ze op zoek zijn naar informatie hoe de typische Apple problemen te omzeilen. Firefox en Chrome worden echt veel meer gebruikt dan Safari. Aan de andere kant staat dat aardig wat van mijn cursisten zitten Apple gebruikers zijn.

Dan is de vraag hoe komen mensen naar mijn site toe? Door welke zoekopdrachten? Met welke woorden? Hierboven zie je de zoekwoorden top 10. Ik ken iemand die erg blij ervan zal worden dat mijn website het best scoort met „test Hema batterijen”. Ja, jullie mogen best sponsoren hoor daar vanuit de Tompoucen fabriek in Amsterdam, geen probleem. Dankzij mij verkopen jullie meer batterijen. Dat weet ik zeker. Want het is een positieve test van mij uit over Hema oplaadbare batterijen die dus veel en goed gelezen wordt.

Grappig is dat mijn site iets minder vaak wordt gevonden dan te zoeken op „test Hema batterijen”. Ik sta er keurig netjes achter op een tweede plaats. Is niet slecht vergeleken met de veel grotere organisatie Hema. daar kan ik nooit tegenop. De derde plaats is voor statieven tests. En dat is iets waar een gedachte exact goed bleek te zijn van mij. Ooit had ik een keer een onderbuik gevoel dat je nergens tests over statieven kon vinden. Echt nergens. Wel over camera’s en objectieven, maar nergens over statieven en de bijbehorende statiefkoppen. In deze cijfers vind ik de bevestiging terug dat ik dat goed aangevoeld heb destijds. Statieven tests staan ook nog een keer op plaats 6 en 10. Kennelijk is de behoefte hieraan erg groot. En zo te zien is er dan een grote kans dat je op mijn website uitkomt.

Het woordje test lijkt het ook goed te doen. Dat moet ik dus nog vaker gaan verwerken in de toekomst in de geschreven teksten en kopjes. Niet in tags of al dat soort onzin, want daar trappen de search bots van Google niet meer in. Sinds de porno industrie op internet overal een tag Britney Spears aan toevoegde heeft men bij Google de waardering en zoekfuncties drastisch omgegooid. Taggen en meta tags doe ik nooit! Het heeft geen enkele zin.

Welke pagina’s worden het best bezocht? Uiteraard is mijn index pagina het best bezocht. daarop kom je meestal binnen, behalve als je via googelen iets hebt gezocht en gevonden. Resultaten cursisten 2010 blijkt erg populair. Op de derde plaats staat „Patrick Kijkt” mijn blog. En dat is voor mij heel erg interessant. Ik vind zelf namelijk dat ik vaak wel risico’s neem met mijn blogs. Ik schrijf altijd wat ik denk of vind. En dat zal niet altijd in even goede aarde vallen. Of toch wel? Dat is niet te meten en dat vind ik vervelend. Ik wil geen potentiële cursisten afschrikken. Ik ben niet zo erg! Mensen die mij kennen kunnen dat denk ik wel beamen. Recht door zee en inderdaad geen blad voor de mond. Met eerlijkheid kom je het verst.

9138 pagina weergaven voor mijn blogje vind ik veel. Het wordt dus wel goed gelezen! Met een uitroepteken, omdat ik mij vaak afvraag of het wel zin heeft om te bloggen. Maar waarom? 9138 pagina weergaven? Om mijn uitgesproken mening? Omdat ik zinnige verhalen en/of opmerkingen maak? De cijfers vertellen mij dat niet. Het blijft dus gokken en interpreteren. Conclusies kan ik er niet uit trekken. Moet ik voorzichtiger gaan schrijven omdat ik mensen misschien afstoot en geen cursus bij me willen volgen? Of moet ik lekker zo doorgaan omdat mensen het graag lezen en zo’n eigenwijze man wel kunnen waarderen? Ik weet het niet. Zelf houd ik het maar op het eerste. Soms heb ik het gevoel dat mensen het iets te vinden. Reacties hierop zijn welkom. En aan de andere kant, lekker mijzelf zijn is ook best wel wat waard. Ik ben niet voor niets naar Frankrijk vertrokken.

Leuk is om te zien dat veel meer op Nikon gezocht wordt op mijn website dan Canon, terwijl de markt aandelen anders verdeeld zijn. Het kan niet liggen dat ik meer aandacht besteed aan Nikon vergeleken met Canon want ik hou keurig in de gaten dat het aantal besproken producten op de website ongeveer gelijk zijn. Hoe dit dus te interpreteren? Omdat ik positiever ben over Nikon dan over Canon? Zijn Nikon gebruikers nieuwsgieriger? Of zijn Canon gebruikers eigenwijzer? Ik weet het niet. Wat ik wel weet is het volgende.

72% van de bezoekers is vrouw en slechts 28% is man. Wauw dat zijn verschillen. Deze data zijn afkomstig van Facebook (doe ik ook nog), daar Google deze data niet kent. Maar ik zie dezelfde verhoudingen terug in de mensen die bij mij aan tafel zitten voor het volgen van een Digitale Fotografie Vakantie cursus. De grootste massa zit in de leeftijd categorie 35-44 jaar. Grappig. Want dat link ik weer aan een website die ik toevallig vond afgelopen week van een oud leraar van mij, Jurjen Drenth. Een sympatiek man en ontzettend aardig. Hij heeft wel een truc van mij gestolen tijdens mijn opleiding als leraar, iets wat ik hem geleerd heb als leerling, maar daarom niet minder sympatiek. Hij doet ook iets met fotografie en reizen en hij schreef op zijn website dat de gemiddelde leeftijd van zijn cursisten 52 jaar zijn. Vond ik wel slim van hem. Bij mij ligt de gemiddelde leeftijd een een stuk lager. Het scheelt zowat een generatie qua leeftijd. De hamvraag is, hoe zou dat komen? Zijn prijzen zijn veel hoger! Zou dat het zijn? Ik denk het wel. Maar ja, ik ben veel beter. Hahahahaha..... niet in cijfers uit te drukken.

Ik heb weer genoeg geïnterpreteerd. En zijn er nog adverteerders geïnteresseerd in een bannertje op mijn site die 19.100 unieke bezoekers willen aanspreken? jullie zijn welkom. Mail me maar en we komen er wel uit. Over testresultaten valt niet te onderhandelen. Dat dan weer niet! Ik blijf schrijven wat ik wil en wat ik vind.

Als fotografie je handel is dan schiet je hier 100% midden in de doelgroep. Want dat blijft me wel verbazen. Ik schrijf positief en negatief over producten, diensten en opleidingen. Dat Fotovakschool Apeldoorn geen banner op mijn website wil plaatsen dat snap ik ook wel. Ik heb ze helemaal de grond in geschreven a la Youp.
Maar dat Nikon, Focus, PocketWizard en andere merken en of winkels zich niet melden of een samenwerking met me aangaan? Als ik Nikon was geweest had ik al lang de stal hier letterlijk en figuurlijk vol gepropt met Nikon spullen. Om te gebruiken, te lenen en in geval van kapot gaan. Daar begrijp ik helemaal niets van. Beter uithangbord dan mij kunnen ze niet krijgen. Wat ook geldt voor Focus. Maar ja ik heb er al een keer een blog over geschreven lang geleden. De fotohandel blijft lekker slapen. Verbazingwekkend!

Ik niet, ik ben altijd bezig, met mijn vak, met mijn tientallen cursisten per jaar (nee ik meld geen exacte aantallen), mijn boek wat ik aan het schrijven ben, mijn websites en de getalletjes die erachter zitten. facebook, twitteren het hoort er allemaal bij.
En ik maai jaarlijks ook nog eens 140.000 vierkante meter gras, minimaal. Speel gemiddeld twee uur per dag met mijn kinderen, kook 2 keer per week, slaap 6 uur per dag (te weinig in ieder geval) en kus mijn vrouw gemiddeld vier keer dag. Misschien ben ik wel de idioot, maar ik slaap in ieder geval niet.

Ansel Adams 1942 Yoshemite valley

Bovenstaande foto geeft een eerste en goede indruk waar Ansel Adams zo goed is was. Alles is doortekend. Het is dat dit internet is en de afbeelding niet groot genoeg weergegeven kan worden, maar anders zou je dat zelf ook kunnen zien. Ook de ogenschijnlijke zwarte bergen laten in het echt een onwaarschijnlijke doortekening zien. En bedenk dat dit gefotografeerd is in 1942. De tijd dat zwart/wit films nog echt niet zo goed waren. Waarom kreeg Ansel Adams dit wel voor elkaar en anderen niet?

Omdat hij tot aan de grens van de mogelijkheden ging en als dat niet genoeg was dan verzon hij zelf wel iets waardoor de grens een stukje opschoof. Eén deel van de perfectie kwam door het zone systeem, deel twee van zijn onnavolgbare techniek is minder bekend. Adams drukte zijn foto’s af in een door hem zelf ontwikkelde vergroter. In deze vergroter zaten 100 kleine lampjes. Die kon hij middels een controle paneel met 100 draaiknoppen naast zijn vergroter allen harder of zachter laten branden. Ieder lampje was afzonderlijk instelbaar. Kijk naar de bovenstaande foto en je snap meteen hoe Adams met relatief slechte films toch bovenstaande foto’s kon maken. In de lucht een beetje zachter laten branden, in de berg een beetje harde laten branden enzovoorts. Bovenstaande foto was opgedeeld in 100 segmenten. En ieder segment kon aangepast worden. Onnodig om te zeggen dat Adams zijn tijd ver vooruit was op zoek naar de technische perfectie. En wat een werk zal het geweest zijn. Maar ja, als je voor perfectie gaat dan kost het tijd.

De perfectie die zich laat omschrijven als alles doortekend. Hoge lichten, donkere partijen, ze zijn doortekend. En vaak was ook alles scherp. Ansel Adams had een vriendenclubje die tezamen het F/64 fotoclubje vormden. Het kleinste diafragma wat men toen op de objectieven aanwezig was. Met als doel, alles scherp fotograferen. Dus deze twee tezamen zijn de foto’s van Adams makkelijk te omschrijven. Alles scherp en alles doortekend. Het is een manier. Je houdt ervan of niet. Ik wel.

Wanneer wij nu een foto van een boom zouden moeten maken, worden we helemaal krankjorum van het hoge contrast wat er in de bovenstaande foto van de boom aanwezig is. Ansel Adams lostte het echter keurig op door precies en nauwkeurig te werken. Met zijn zone systeem en later in de doka met zijn zeer special vergroter. de foto laat keihard licht zien. En kijk eens goed hoe de lichte partijen inclusief wolken gewoon doortekend zijn. Wij zouden met onze digitale camera’s hele grote zwarte partijen in onze foto krijgen. Niet te doen om zo’n foto te maken. De enige camera die een beetje in de buurt kan komen is de Nikon D-7000. Die kan met behulp van Active D lighting en contrast verlaging dit aardig benaderen. Maar vergeet niet, we zijn inmiddels wel meer dan 60 jaar verder. En er is maar één camera die dit een beetje zou kunnen.

Meer van hetzelfde, maar het blijft fantastisch om naar te kijken. Het is niet het toppunt van creativiteit, daar zijn andere fotografen beter in geweest, maar technisch gezien is dit ongeëvenaard fotowerk. Ik blijf zeggen dat je de foto’s heel groot moet zien om te beseffen hoe goed het is. De foto’s komen hier helaas niet ten volle tot hun recht.

Of je ervan houdt of niet, je moet deze fotograaf kennen. Technisch gezien is niemand beter dan Adams. Nog steeds niet. En daarom reken ik hem tot een van de grootste fotografen. Heel specifiek, maar toch.

Dit is naar men aanneemt zijn eerste foto. Is natuurlijk niet helemaal waar, want om op dit punt te komen heeft Daguerre uiteraard veel moeten experimenteren. Maar voor 1838 is dit helemaal geen verkeerde foto. Kijk eens wat een detaillering er al in zit. En ook Daguerre was al bezig met: „ als ik een foto maak, dan wel graag met mooi licht”. Ik vind het een spectaculair goede foto gezien het tijdsbeeld.

Ruim daarvoor was Joseph Niepce ( ook al een Fransman) bezig met het ontwikkelen van fotografie, leuke woordspeling. In 1816 maakt hij al foto’s maar die gingen verloren naderhand omdat het vastgelegde beeld niet gefixeerd kon worden. De belichting ging dus verder nadat de opname al gestopt was. En als hij maar lang genoeg wachtte was het gemaakt beeld uiteindelijk helemaal verloren.
In 1826 maakte hij een foto op een plaat bedekt met asfalt! Asfalt? Ja, asfalt ( bitumen). Dit was de doorbraak. Nog niet qua scherpte en detaillering, maar deze foto kon wel worden gefixeerd en daardoor kunnen we er nu nog naar kijken.

De bovenstaande foto is de eerste echte foto. Hij is bewaard gebleven doordat de bitumen gefixeerd konden worden. En ik denk dat dit toch wel de essentie van fotografie is. Beelden maken die je ook later kunt laten zien of terugkijken. Technisch minder goed dan de foto van Daguerre, maar er zit wel 10 jaar ontwikkeling tussen. Kijk eens wat er gebeurd is in 10 jaar digitale fotografie. Het is bijna met elkaar te vergelijken.

23 jaar later was het de Schotse natuurkundige Maxwell die het voor elkaar kreeg om de eerste kleurenfoto te maken. In 1861.

Maxwell belichtte zijn foto’s ook op platen, film bestond nog niet en zou ook nog een tijdje op zich laten wachten. Hij toonde aan, voor het eerst, dat je met de kleuren rood groen en blauw in principe alle kleuren kunt weergeven. Maxwell was dus de uitvinder van de primaire kleurentheorie (RGB).
Maxwell maakt van bovenstaande foto ( een schotse ruit in een rok) drie opnamen. Iedere opname met een ander filter voor de lens (R-G-B). Nadat de stoffen ontwikkeld waren ging hij ze projecteren. Afdrukken zat er nog niet in, projecteren wel. Hij legde de drie opnamen over elkaar heen en en projecteerde de afbeeldingen met behulp van Rood, Groen en Blauw licht. Het resultaat was de eerste kleurenprojectie. Een giga uitvinding waar wij nu nog steeds gebruik van maken. Knap he?

De foto waarmee Kevin Carter de Pulitzer prijs won.

Wanneer je wil weten hoe oorlogs- persfotografen werken, dan moet je The Bang bang club gaan kijken. Voor als je het andere verhaal wilt zien dat zich ook afspeelde in Zuid Afrika. Het andere verhaal dan dat van Nelson Mandela. Daarmee is het verhaal namelijk verre van compleet. Als je ook maar iets van politiek en sociaal geïnteresseerd bent. De bijna burgeroorlog wordt in beeld gebracht. Het barbaarse en onmenselijke geweld en haat tussen zwarten onderling waar zelfs vele Zuid Afrikanen inde jaren 90 geen weet van hadden wordt in beeld gebracht.

Het is een harde en confronterende film. De fotografie in de film klopt helemaal, ik heb geen fouten kunnen ontdekken. Bewonderenswaardig hoeveel aandacht hieraan is besteed. De fotografen zijn geen doetjes of lieverdjes. Ze zijn hard soms zelfs onsympathiek, maar ze strijden ergens voor en willen laten zien wat er werkelijk in Zuid Afrika afspeelt. En soms zijn het ook gewone en echte mensen. De vier zijn ook af en toe bijna gek, roekeloos en levensmoe. Als je deze film kijkt snap je waarom. Dagelijks zoveel moorden en bloed zien maakt je als mens afgestompt, hol, leeg en misschien wel gek. Soms zijn de foto’s zo hard dat de krantenredactie besluit de foto’s niet te plaatsen. Onderstaande foto van Greg Marinovich kon niet geplaatst worden in de Zuid Afrikaanse The Star. Wel in het buitenland. Het is een voorbeeld van een te confronterende foto. Later won Marinovich via een buitenlandse agentschap die die foto wel durfde te plaatsen er de Pulitzer prijs mee.

De foto waarmee Greg Marinovich de Pulitzer prijs won

Ik heb zelf oorlogsfotografen (Kosovo en andere gebieden) gesproken en gevraagd waar een nieuw te bouwen Nikon digitale spiegelreflex aan moest voldoen. Diepe en moeilijke gesprekken. Met hele andere wensen voor een nieuw te bouwen camera dan voor jou en voor mij. Tijdens ieder gesprek keek ik in diepe, wazige en holle ogen. Hun persoonlijkheden waren raar en vreemd. Ze hadden teveel gezien. Meer dan een mens hebben kan om nog normaal te kunnen functioneren. Na het zien van deze film begrijp ik eindelijk waarom. Na al die jaren is voor mij de vraag beantwoord. Terwijl ik toch ook de foto’s heb gezien die rechtstreeks binnen kwamen op redacties als AP, Times, AFP en nog een hele lijst met redacties. Foto’s die nooit zullen worden geplaatst omdat ze te schokkend zijn. Ik had dus al een vermoeden kunnen hebben, en toch snap ik nu pas waarom de mannen (fotografen) zo waren zoals ze waren.

Kijk deze film. Zie een ander soort fotografie en zie waarom je dit niet zou willen en het leuker is om mooie foto’s te maken. Onze vorm van fotografie is ook een stuk gezonder en valt langer vol te houden. Leer een stuk geschiedenis van Zuid Afrika, die niet echt goed beschreven is. Het is te danken aan twee van de deze fotografen dat er wat meer bekend is geworden. Paolo en Marinovich hebben er een boek over geschreven. Op mij heeft het een diep indruk gemaakt. Fotografisch, het verhaal, de politiek en hoe mensen elkaar kunnen haten.

P.S.: Ik ben hartstikke tegen geweld en oorlogen. Ik vind het erg dom, maar toch moet je dit zien.

Nikon liet Fuji de S5 Pro ontwikkelen op basis van een Nikon D200, en toen Fuji ermee op de markt kwam zetten Nikon doodleuk de D300 in de markt. Niet echt aardig en netjes. Fuji zag ook in dat het zo niet verder kon en gooide de handdoek ik de ring voor wat betreft de DSLR markt. Ondertussen ging men verder met het ontwikkelen van eigen beeldsensoren. Toegepast in een aantal compact camera’s en bridge camera’s. Dat ging goed en ik beweer dat Fuji de beste compact camera’s maakt. Puur op basis van de beeldsensor. De menu’s zijn vaak wel een drama in Fuji camera’s.

Nu heeft Fuji de unieke EXR processor overgeheveld naar de kleine spiegelreflex camera’s. Een spiegelreflex is een DSLR wanneer de lenzen verwisselbaar zijn en er een spiegel in zit. In de nieuwe X Pro 1 zit geen spiegel, strikt genomen is dit dan ook geen DSLR. Hoe wel te noemen, geen idee, maar het gaat wel een waanzinnig goede camera worden. Waarom? Omdat er een Fuji beeldsensor ingebouwd is. Dat is het hele verhaal.

Dus Pieter en Berend (cursisten van mij), een tijdje geleden vertelde ik het al in de Digitale Fotografie Vakantie groep, dit kan of moet jullie nieuwe camera gaan worden. Wanneer je je DSLR om welke reden dan ook te zwaar of te groot vindt, dan is dit het alternatief. Licht, compact en toch topkwaliteit. Fuji gaat haar eigen objectieven verkopen, essentieel om succesvol te blijven als fabrikant (lees Patrick Kijkt over Kodak). De magnesium body zorgt ervoor dat de camera solide en sterk zal aanvoelen. Maar genoeg geleuterd over bijzaken waar het werkelijk over moet gaan is de EXR beeldsensor.

Om jullie dit uit te leggen ben ik ook even naar de Fujifilm website gegaan en wat mij opviel is dat ze het verhaal over hun eigen beeldsensor niet goed uitleggen. Ja dat ben ik weer! Weer kritisch en ik denk het weer beter te weten, maar ik bedoel het goed. Er is daar nog wel een goede marketing manager nodig. Specificaties moet je vertalen naar voordelen en laten zien wat het voordeel dan is voor de gebruiker.

Fuji schrijft over het grotere dynamisch bereik en dat is ook helemaal waar. Maar waarom? Dat is zo belangrijk. Dat is één van de redenen waarom Fuji camera’s (lees beeldsensoren) beter zijn. Naast het feit dat Fuji kleuren zoveel mooier zijn. Dat laatste is een kwestie van smaak, maar portretten maken met een Fuji camera is een feest terwijl dit bij alle andere merken een grote worstelpartij is om de kleuren goed te krijgen en mooie nuances te krijgen in portretten en landschappen. Helaas vergeet Fuji uit te leggen waarom haar kleuren zo mooi zijn en waarom het dynamisch bereik groter is vergeleken met andere camera merken. Ik denk het wel te weten en te kunnen uitleggen, maar ik moet nog wachten tot het moment dat er meer specificaties openbaar komen. Anders is het voor mij gokken in plaats van zeker weten.

Ik ben razend enthousiast over de Fuji X Pro 1. Hiermee gaat Fuji hoge ogen gooien. Dit is een camera voor mensen die een Leica zouden willen hebben, maar het niet kunnen betalen. Voor minder geld koop je deze Fuji en hij is ook nog eens beter dan een Leica. En heb je toch nog een keer geld over dan kun je er Leica objectieven op zetten, middels de M bajonet adapter die Fuji gaat maken. Of het verstandig is om op de Leica doelgroep te richten betwijfel ik. Die hebben Leica en zullen nooit meer switchen al is het maar voor de status die Leica gebruikers eraan ontlenen. Leica zal er zeker geen gebruikers meer bij krijgen. Deze camera zal gewoon beter blijken te zijn dan iedere Leica. Genoeg over Leica, want daar moet Fuji zich niet op richten. Wel op de mensen die een DSLR met alles erop en eraan te groot en te zwaar vinden. En dat zijn best veel mensen zie ik in mijn cursisten omgeving.

Fuji begint met drie objectieven. Een 18 mm F/2.0, smullen! Een 35mm F/1.4, nog meer smullen en later komt er ook nog een 60mm F/2.4 macro. Hierdoor wordt de Fuji X Pro 1 een „snelle” camera zoals men wel eens zegt. Snel omdat de laagste diafragma waarden erg laag zijn. En zo kun je ook onder moeilijke licht omstandigheden nog goed fotograferen.

Deze camera kan ik ongezien aanbevelen. Fuji is Fuji. Mooiere kleuren omdat ze er als ex- filmpjes fabrikant veel meer verstand van hebben dan Nikon en Canon bij elkaar. En dan is er ook nog de mogelijkheid om actief te gaan werken met het dynamisch bereik. Dit is de camera die ik 100% kan aanbevelen. Voor draadloos flitsen hou ik dit advies nog even onder voorbehoud. Daarvoor moet ik eerst meer specificaties weten.

Naar het zich laat aanzien gaat Kodak binnen enkele weken failliet. Ongelofelijk dat dit kan gebeuren. Kodak de gigant, eens zo groot en populair dat zelfs Simon and Garfunkel er een liedje over zongen. Kodachrome, de legendarische dia film die van 1935 tot 2010 bestaan heeft. Nu is een film voor fotografie tegenwoordig een zeldzame zaak geworden. Op het eerste gezicht lijkt dit het grootste probleem voor het huidige Kodak, maar er is of was veel meer aan de hand.

Ten tijden dat digitale fotografie heel voorzichtig begon waren er opeens drie categorieën cameramakers. Ten eerste de groep die al camera’s maakten; Canon, Nikon, Olympus, Minolta en nog een rijtje anderen.

De tweede groep bestond uit film fabrikanten die opeens een beetje onzeker werden met de komst van digitale fotografie. Ze bestonden voornamelijk bij de gratie van het verkopen van films, maar ja, je weet het maar nooit met die digitale fotografie, dus laten we voor de zekerheid ook maar wat digitale fotografie camera’s gaan verkopen. Een beetje de belangen spreiden. Dit scenario gold voor Kodak, Fuji en Agfa.

De derde groep bestond uit elektronica fabrikanten. De eerste was Casio, later kwam Sony erbij en pas heel veel later merken als Panasonic en Samsung. De laatste nieuwkomers moesten bakken met marketinggeld investeren om markt aandeel te kopen. De enige manier als je te laat begonnen bent met het produceren van digitale camera’s nog een heel klein beetje aansluiting te kunnen vinden. Het kost veel geld en per saldo verdienen ze dus niets. Nog steeds niet.

Zo zag de markt eruit van 1995 tot ongeveer 2001. Daarna werd het ’t verhaal van de 10 kleine negertjes. Eén voor één vielen er fabrikanten af. En binnen enkele weken Kodak waarschijnlijk ook.

Kodak was naast het ontwikkelen en verkopen van films ook erg sterk in de benodigde fotopapieren en chemicaliën. Maar als je geen films meer verkoopt is de rest ook niet meer nodig. Hierin zit dus al een driedubbel omzet verlies in voor Kodak. Wat eens een bijna monopolie positie voor Kodak was, is er nu niets meer van over.
Kodak verkocht in 1997 en 1998 de eerste digitale spiegelreflexen voor schrik niet, 50.000 gulden. En er gingen ook in die tijd al heel wat over de toonbank. Nu is er niets meer. De dia carrousels van Kodak waren legendarisch goed. Er was geen alternatief. Het was een Kodak carrousel en niets anders. Zoveel band dia producties heb ik hiermee gemaakt.

De Tri-X film was ook legendarisch goed, en zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan. En nu is er helemaal niets meer. Ongelofelijk maar waar. Een klassiek voorbeeld van een bedrijf wat de tijdverschijnselen en veranderingen aan zich voorbij heeft laten gaan. Ze voelden zich tijdens de hoogtij dagen onverslaanbaar. Ze konden alles wat ze maar wilden. Pas begin 2000 kreeg men door bij Kodak dat de wereld veranderd was en dat Kodak niet langer meer ertoe deed.

Lang heeft Kodak digitale compact camera’s gemaakt die goedkoop waren en nergens in uitblonken. Geproduceerd in de fabrieken van Sanyo (ook daar bleef omzet liggen). Lang heeft Kodak beeldsensoren gemaakt voor partijen als Nikon en Canon. Beiden dachten dat ze het beter konden en waren de Amerikaans arrogantie spuugzat ( ik weet het, want ik was erbij).
Waar Kodak beide partijen eerst in een wurggreep had, omdat Nikon en Canon zelf geen beeldsensoren konden maken, waren de rollen opeens omgedraaid. Kodak moest gaan bedelen of ze nog gebruik mochten maken van het objectief systeem van Nikon of dat van Canon. Kennelijk waren ze bij Canon het meest beledigd door de Amerikaanse arrogantie van weleer en ze stopten op alle terreinen hun samenwerking met Kodak. Nikon ging iets langer door met Kodak, maar toen men in Tokyo het welletjes vond en de markt positie van Nikon weer goed genoeg was ( ook Nikon was laat met omschakelen) werden de contacten met Kodak verbroken. En toen had Kodak opeens helemaal niets meer. Wel beeldsensoren, maar geen camera’s en nog erger, ook geen objectieven meer. Want dat is waar je je geld het beste mee kunt verdienen in de digitale camera markt. Als je geen objectieven bouwt ben je naar mijn mening bij voorbaat kansloos in de markt. Let dus op Casio, Samsung en Panasonic. Jullie kunnen wel eens de volgende zijn.

Afgelopen week zijn de aandelen 28% gedaald. Kodak bereid een faillissementen aanvraag voor en van armoe zijn ze momenteel patenten aan het verkopen. Proberen om nog iets te redden van wat er te redden valt. Patenten verkopen staat gelijk aan een verkapte sterfhuis constructie. Met patenten kun je geld verdienen zolang anderen gebruik maken van de door jou ontwikkelde technieken. Wanneer Kodak ze verkoopt dan verkrijgen ze daar geen inkomsten meer uit. Een afglijdende schaal.

Het is een zuur verhaal, maar ook leerzaam. In 1975 ontwikkelde Kodak de eerste digitale camera. Die nooit op de markt is verschenen. Casio kwam in 1995 als eerste echt de markt op. Maar hoe vreemd is het dat iets wat je zelf hebt uitgevonden de reden is dat je gehele bedrijf failliet gaat!
Uit groep twee van fabrikanten is straks alleen Fuji nog over. Eerst Agfa en nu ook Kodak hebben de boot volledig gemist. En daarmee is de lijst nog lang niet compleet van alle fotografie fabrikanten die niet tijdig hebben geschakeld. In dit opzicht is de komst van digitale fotografie catastrofaal geweest voor velen. En er moeten er niet nog meer wegvallen anders wordt de spoeling wel erg dun. Competitie is altijd goed. De markt moet uit meer partijen bestaan dan allen Canon en Nikon.

Kom op Pentax, doe er wat aan! Kom Leica, maak nu eens echt goede camera’s, met een beetje vernieuwing erin, het mag best. Casio haal als de wiedeweerga het patent wat jullie hebben voor het maken van keramische lenzen van de plank. Daarmee kunnen jullie het redden. Olympus, ga de bakens verzetten en kies voor een grotere beeldsensor. Jullie zitten nu op een dood spoor. Ik stop ermee, maar hoop zo dat ze luisteren. Anders wordt de spoeling te dun.

En andere fabrikanten: voor een paar uren kunnen jullie mij huren...

Toen de 3 serie uitkwam werd deze aangekondigd werd deze serie gepresenteerd als „het” nauwkeurige kallibratie apparaat. Voor professionele resultaten. Een nieuw niveau voor kleuren controle. Helaas ben ik er destijds ook ingetrapt en heb hem gekocht. Weg was de illusie. En nu is de serie 4 26% beter! Dat is niet veel.

De nieuwe slogan voor de 4 serie is dat als je kleuren liegen op je monitor dat de Spyder 4 je de waarheid gaat vertellen. Ik denk het niet. 26% beter dan matig is nog steeds niet goed. En dan is een bedrag variërend van 119 euro toto 219 euro nog steeds heel veel geld voor iets wat niet doet wat het belooft. Met kalibreren is er maar één waarheid. Het is goed of het is niet goed. Er is geen tussenweg. Half goed bestaat niet.

Koop dus geen Datacolor Spyder, maar koop iets van X-Rite is mijn advies. X-Rite kalibreert vele malen beter. Ik wil jullie middels deze blog behoeden voor verkeerde aankopen die gelijk staan aan het weggooien van je geld in een sloot. Zaken als I-pad kalibreren is leuk en grappig, dat kunnen de X-Rite producten voor alsnog niet. Je hebt er echter helemaal niets aan als het niet goed gekalibreerd wordt. Een kalibratie apparaat moet maar één ding kunnen, perfect je monitor kalibreren. De rest is bijzaak en verbloemt waar het werkelijk over zou moeten gaan.

HCB is ooit begonnen met een schilders opleiding. Dat is goed te zien in de onderstaande foto. Het kan zo een tafereel van de schilder Cezanne zijn qua beeldopbouw en compositie. Cezanne was een schilder die in die tijd al foto’s maakte van onderwerpen om ze in het atelier vervolgens te schilderen. HCB draaide het om. Hij heeft foto’s gemaakt die sterk aan schilderijen doen denken. Dit allemaal geschoten met zijn vaste 50 mm objectief en Leica camera. Voor zover ik weet was de 50mm het enige objectief wat hij gebruikte.

HCB heeft tijdens de tweede wereld oorlog ook vast gezeten in Duitse kampen. Na de oorlog kon hij weer actief verder gaan met zijn fotografie na enige jaren in het verzet te hebben gezeten. Na de grote euforie van de bevrijding worden al snel de mensen opgepakt die met de Duitsers hebben samen gewerkt, verraders en informanten.
Onderstaande foto hoeft niet uitgelegd te worden. De foto is overduidelijk. Het moment van spijt aan de ene kant en haat en afgrijzen aan de andere kant. Een opvallende foto die zoveel verschillende emoties laat zien. Het moment had HCB wederom feilloos vastgelegd.

Het unieke aan HCB was wel dat hij tijdens veel belangrijke gebeurtenissen aanwezig was. Grandi, Maoïstische revolutie in China, naoorlogs Rusland, HCB was erbij. Bijna logisch dat je dan unieke foto’s maakt. In 1946 was hij mede oprichter van het fotobureau Magnum. Dat op tot op de dag van vandaag bestaat. Het geheim achter het werk van HCB laat zich het best verklaren door aanwezig te zijn bij belangrijke gebeurtenissen in de wereld geschiedenis. Op zich zijn de foto’s helemaal niet zo spectaculair, maar wel allemaal precies op het juiste moment gemaakt.

Onderstaande foto zegt gek genoeg helemaal niets. De foto is gemaakt in het Rome van 1959. In die tijd was er in het macho Italië zeker geen ruimte om homofiele mannen te fotograferen of te zijn openlijk. Het is iets waaraan je zou kunnen denken bij het zien van deze foto. Hebben de mannen gewoon lol en zijn ze voor de gein bij elkaar op schoot gaan zitten? Het is niet duidelijk. Kortom deze foto zegt mij niet zoveel. Het is een mooie foto, zeer verantwoorde en sterke compositie maar wat wilde HCB met deze foto vertellen? Geen idee. Niet echt typerend voor zijn oeuvre.

Om het verhaal completer te maken wil ik ook nog een Aziatische foto laten zien. HCB heeft de hele wereld over gereisd en tot nu toe heb ik alleen foto’s gemaakt in Europa laten zien. Daarmee is een kleine beschrijving over HCB niet compleet.
De onderstaande foto is gemaakt in China van vluchtende mensen. De oorlog is nog niet afgelopen, het leger is in aantocht en de mensen ontvluchten massaal de stad. Duidelijker en beter kun je het haast niet in beeld brengen.

Kortom Henri Cartier Bresson was een bijzonder fotograaf in de 20ste eeuw. Een van de belangrijkere fotografen in ieder geval. Hij richtte zich op kleine zaken en emoties. En is daarmee een voorbeeld hoe simpel een interessante foto kan zijn. Wederom een fotograaf die streefde naar simpelheid. Het kan haast geen toeval zijn.