Naast mij ligt het nummer van Camera magazine. Editie januari/februari 2011. Ik lees het voorwoord van de hoofdredacteur en zijn wanhoop schreeuwt mij toe.

De hoofdredacteur vraag zich voor het eerst na 25 jaar af wat de lezers eigenlijk van het blad vinden. Mmm, dat is niet al te snel, na 25 jaar. De vraag is wat kan anders of wat kan beter? Op zich helemaal geen gekke vraag en een teken van openheid. Maar dan moet je niet als hoofdredacteur even later schrijven dat ze het zelf eigenlijk ook niet weten. Ze hebben immers geen concept. Ik zou als ik de hoofd redacteur van dat blad was nooit schrijven. Je gaat toch niet toegeven dat je een blad ik elkaar zet zonder een visie of een doel te hebben?
Zelf vindt hij de fotografische hardwaren interessanter, maar fotografie zelf is ook wel leuk. Een beetje de verhalen achter de fotografie. Want misschien zit je als lezer niet te wachten op nog meer tests. Nog meer van het zelfde. De hoofd redacteur geeft aan dat ze het zelf ook niet weten waar ze heen willen met het blad. Meer tests, minder tests, meer I-pad en pod producten in het fotoblad?

De column van de maand wordt afgesloten met de mededeling dat ze nog op zoek zijn naar enkele mensen die af en toe eens een rubriekje willen volpennen. Mmmm, de nood is kennelijk hoog, of zou hij zelf geen zin meer hebben in schrijven. Ik word in ieder geval niet vrolijk na het lezen van zijn voorwoord. Het voorwoord heeft de vaste titel „ Zo de windt waait”, maar het lijkt alsof ze zwaar wind tegen hebben bij Camera magazine. Ik heb nog nooit zo’n negatief voorwoord gelezen. Een rouw advertentie is nog vrolijker.

Een interview met „ een” fotograaf is geschreven als een schoolkrantachtig verhaal. De vragen zijn echt te stupide voor woorden.
Hoe noem je jezelf?
Is het moeilijk een model te vinden?
Heb je succes met de foto’s?
Heb je de doka in huis?
Pfff.... hoe krijgen ze het voor elkaar. De vraag naar zin favoriete toetje wordt nog net niet gesteld. Dit is echt hemel tergend. Een Jip en Janneke boek is boeiender.

Dan is het tijd voor een echte camera test. De Nikon D-7000 tegenover de Canon 60D. Een revolutionaire camera tegenover een model van Canon dat maar steeds verder uitgekleed wordt. Op zich kan het een interessante test worden Daar beide leveranciers een hele andere koers varen voor wat betreft het uitbrengen van nieuwe camera’s. De ene probeert ze steeds beter te maken en de ander steeds slechter. Interessant!
En vooraf kan ik eigenlijk maar 1 winnaar bedenken. De Nikon D7000. Ik ken beide camera’s en weet als geen ander hoe goed de D7000 is en hoe de Canon 60D aan alle kanten steken laat vallen. Los van wat Canon aan het doen is, is het een enorme prestatie van Nikon wat ze hebben uitgespookt met de D7000. En Canon..., tsja Canon is even Canon niet meer.

Canon kan het niet maken om bestaande producten steeds verder uit te kleden en steeds slechter te maken. Eerst was er de 40D ( die was erg goed) toen kwam de 50D ( soms goed maar meestal niet) en nu is er dan de 60D. En die is weer wat slechter. Dat is op zich een hele prestatie. Maar de test meneer van Camera magazine gaat hier ruimschoots overheen.

Die weet te vertellen dat al die witbalans instellingen wel leuk en aardig zijn op de Nikon D7000, maar die heeft hij niet nodig. Want de automatische witbalans doet het altijd goed. Dus de verschillende keuzes in witbalans en het verder fijn in kunnen stellen en afregelen, is niet belangrijk en niet nodig.
Iedereen die een beetje serieus fotografeert weet wat je met witbalans kunt bereiken. Deze test meneer zeer zeker niet. En hij schrijft het ook nog eens op ook. Geen enkele schroom om zijn gebrek aan kennis te verstoppen. Voorbeelden te over in de gehele test die kant nog wal raken.

Live view en filmen en een kantebaar LCD display zijn belangrijker dan active D lighting en contrast tezamen kunnen veranderen. Wat revolutionaire mogelijkheden geeft. Nu laten alle testen dat liggen, omdat alle testers op Raw fotograferenen er zodoende dus nooit achter komen. Zo komen ze er dus ook nooit achter dat de D7000 HDR achtige beelden kan schieten met ongelofelijke dynamische bereiken en doortekeningen die niet haalbaar zijn met RAW. Maar goed, de andere zien dit ook niet dus daar laat de tester van Camera magazine geen extra punten liggen. Dat je op een D7000 van Nikon alles kunt instellen en aanpassen is ook niet belangrijk. Want de Canon waarbij heel veel zaken niet in te stellen zijn is het daarom volgens de schrijver daarom een veel makkelijkere camera. En de menu’s zijn veel korter bij de Canon. Ja, gek he?!

De conclusie van deze goedwillende amateur is dat de Canon en de Nikon eigenlijk meer overeenkomsten dan verschillen kennen???Maar.... de Canon 60D heeft dan weer wel een kantelbaar LCD scherm en ja dat is toch wel het summum. Hij schrijft het nog net niet, maar eigenlijk vind deze tester dat de 60D beter dan is een D7000. De instellingen van de Nikon D7000 doen er niet toe. Want wie zit daar nu op te wachten? Hij schrijft het letterlijk! Maar ja hoe zou je meer kunnen verwachten van iemand die schrijft hij altijd op automatische witbalans fotografeert. Dat is weer te zien en te merken bij de volgende opmerking bij de onderstaande foto. En ik heb de foto niet aangepast.

Volgens de schrijver is dit een hele goede witbalans van de D7000. Ondanks dat het personeel in gele kleding is gestoken. Wie beter weet ziet echter iets anders. Alles is geel. De gezichten, de witte partijen in de foto er is eigenlijk niets wat niet geel is in de foto. En dat komt echt niet door het gele truitje. Er klopt helemaal niets van deze witbalans.

En zo snap ik eigenlijk het voorwoord van de hoofdredacteur nu wel. Het is om radeloos van te worden. De arme man weet het ook niet meer. Welke kant moeten ze nu op. Testen die zo slecht zijn dat het gewoon heel erg zonde is van de bomen die hiervoor als papier moeten dienen. En interviews op Jip en Janneke niveau.

De schrijver van dit artikel is een rasechte koekenbakker. Hij snapt er niets van en hij kan er niets van. En moet jij dan nog 6,95 voor een dergelijk fotografie magazine betalen eens per twee maanden? Doe het niet. Red de wereld, koop dit tijdschrift niet zodat er meer bomen overeind blijven staan ergens ter wereld.

De verbeterde Apple? Die wel op een fatsoenlijke wijze te kalibreren is? Waar geen stof achter het glas komt?

Nee, het is maar een grapje. Al hoewel bovenstaande klachten wel heel erg serieus zijn van mijn kant. Even los van vele dingen die wel goed aan een Apple zijn. Bovenstaande klachten/problemen zijn geen leuke grappen van meneer Apple. Maar gelukkig heb ik voor beiden een oplossing gevonden. Voor zowel de kalibratie als stof achter de glasplaat. Het is eigenlijk te gek voor woorden dat Apple producten met ontwerp fouten blijft verkopen. Maar zoals gezegd, eerdaags kom ik met oplossingen voor beide problemen.

Ja, ik ben wel in staat om een I-mac te kalibreren. 24 inch of 27 inch. Het heeft mij heel veel uitzoek werk en tijd gekost, maar nu weet ik het zeker. Ik kan een I-mac kalibreren ook als er een glasplaat opzit. En stof achter de glasplaat is ook te verhelpen. Op een bizarre manier.

Zie dit bericht maar als een soort trailer. Even lekker maken. Hé, dat doen ze bij Boer zoekt vrouw ook. En bij the Voice of Holland en ga zo maar even door. Dus blijf kijken!

Al enige maanden ben ik bezig om tot een perfecte kalibratie te komen van mijn twee 27 inch I-mac’s. Die heb ik beiden aangeschaft dit jaar omdat het prettig en sneller werkt vergeleken met een Windows computer en omdat Apple grafisch beter is. Het kost je een rib uit je lijf, misschien wel twee maar dan heb je ook wat. Tot het moment dat ik de ingebouwde beeldschermen probeerde te kalibreren was ik helemaal tevreden.

Mijn oude X-Rite monaco kalibratie apparaat ondersteunt helaas niet de Mac en dus moest ik wel een nieuwe gaan kopen. Dit is niet het probleem van Apple maar van X-Rite zelf. Hier kan Apple niets aan doen. Ik heb nu dus gekozen voor de Spyder Elite 3 en die direct via een gratis download ge-update naar versie 4.0. In de hoop dat Spyder Apple wel blijft ondersteunen in de toekomst.

De eerste kallibratie met de Spyder viel het enorm tegen. Veel te warm en te geel. Ik begon dus al te mopperen op de Spyder en eigenlijk is dit niet geheel onterecht, want de Spyder is gewoon geen goed kalibratie apparaat. Op windows pc’s doet de Spyder ook zijn werk niet goed. Maar dit probleem zat dieper. Het was niet de Spyder die het liet afweten. Ik weet namelijk veel van kleuren af en kan ze goed herkennen, ook de kleurfouten en zwemen dus. En als het kalibratie apparaat het zelf niet goed doet dan manipuleer ik de kalibratie gewoon handmatig tot het moment dat ik wel een goede en “perfecte” kalibratie heb bereikt. Maar dat was gewoon niet mogelijk. Dit kon dus niet aan de Spyder liggen maar alleen nog maar aan de Imac-27 inch. Dit is de spelbreker om tot een goede kallibratie te komen.

Ik ben dus weer voor de zoveelste keer gaan Googelen om te kijken of andere bezitters van een I-Mac er ook last van hebben. Ze zijn er wel, maar niemand weet wat te doen. Daar word ik dus niets wijzer van. Maar het geeft wel een warm gevoel dat om er achter te komen dat ik niet de enige ben met dit soort problemen. Dat is dan wel weer fijn!
Toevallig komt een week later een cursist hier op cursus die bij een on-line marketing buro. Hij werkt in een volledige Mac omgeving. Hij zou mij wel helpen en het even aan zijn technische mensen vragen. Zeven weken later moest hij met enige schaamte bekennen dat zijn mensen het ook niet wisten hoe een Mac te kaliberen! Maar dat is raar! Een bedrijf waar zoveel Mac’s staan en gebruikt worden maar ze weten niet hoe ze die moeten kalibreren. Terwijl hun werkzaamheden echt wel goede kleuren vereisen. Ik voelde vanaf dit moment nattigheid. Dit kan niet, er is iets goed mis. Een bedrijf wat er zo afhankelijk van is moet zijn eigen monitoren kunnen kalibreren. Daar ga je niet twee wekelijks een extern bedrijf voor inhuren. Dat is veel te duur en tijdrovend. Dit gaat niet de goede kant op met mijn Mac.

Een andere cursiste die wist dat ik met dit probleem worstelde bood spontaan hulp aan. Via via kende zij weer iemand die ook in een volledige Mac omgeving werkt. Ook zij bleken bij navraag een extern bureau in te huren. En ook met met hele dure La Cie en Eizo monitoren te werken want anders lukt het niet. Maar ik heb al zoveel geld uitgegeven. En op een lullig Windows pc’tje met een goedkope 250 euro monitor kan ik wel een nagenoeg perfecte kallibratie tot stand brengen. Waarom dan niet op een I-Mac?

Ik ging weer googelen. Er moet toch iets over te vinden zijn over dit onderwerp. Ik kan toch niet de enige zijn die dit probleem heeft? Ik ben toch niet de enige die kritisch naar zijn monitor kijkt? Ik ben toch niet de enige die perfect foto’s wil afdrukken vanuit zijn Mac?
Aan het aantal gevonden antwoorden te vinden via Google voelde ik mij toch wel steeds eenzamer worden. Niets maar dan ook helemaal niets is er te vinden. Ja mensen, die beweren dat een I-mac niet gekallibreerd kan worden. Dat weigerde ik te geloven, maar ik vreesde het ergste

Tijdens een kort bezoek in Nederland de plaatselijke Apple dealer bezocht. De overjarige puber en tevens filiaal manager (hoe is het mogelijk in zo’n winkel) had geen enkel idee waar ik het over had. Wanneer ik een gesprek met hem was aan gegaan over Teletubbies was er waarschijnlijk meer zinnigs uit zijn mond gekomen. Hij wist nog wel te vertellen dat hun hoofd filiaal in Uitgeest misschien wel betere en capabelere mensen in dienst had die er misschien meer zinnige dingen erover konden vertellen. Hij gaf het dus toe. toch wel fijn.
Ik ben direct in de auto gestapt en naar Uitgeest gereden. Mijn speurtocht naar een perfect I-Mac kallibratie kende weer een nieuwe verassende fase.
Een alleraardigste medewerker in de hoofdvestiging Uitgeest had best wel een heel klein beetje meer verstand verstand van zaken en wist mij het volgende te vertellen:

• Ik: Hallo, ik ben Patrick en ik wil mijn 27 inch I-mac’s goed kunnen kallibreren, maar dat lukt niet.
• Verkoper: Een I-mac kun je niet kallibreren.
• Ik: Weet je het zeker?
• Verkoper: Ja dat komt door de glasplaat die op de monitor zit en de kristalletjes erachter. Daardoor laat een I-mac zich niet kallibreren.
• Ik: Ja maar, ik heb speciaal dit jaar twee I-mac’s gekocht omdat Apple grafisch zo goed is.
• Verkoper: Goh, dat is vervelend dan, maar het is wel een krachtpatser hoor die I-Mac. Echt heel erg goed.
• Ik: Ja maar ik kan hem dus niet kalliberen! Dus ik heb 4000 euro voor Jan Joker uitgegeven.
• Verkoper: Nou niet helemaal want een I-mac biedt wel een hele goede prijs/kwaliteit verhouding.
• Ik: Maar ik wil hem kunnen kalibreren!
• Verkoper: Ja dat gaat dus niet.
• Ik: En nu?
• Hij: Ja, er is eigenlijk geen enkele oplossing voor. Al onze schermen zijn inmiddels glanzend geworden met een glasplaat. De laatste Apple monitoren die dit niet waren zijn inmiddels niet meer in productie. Er komt een nieuwe 27 inch losse monitor, maar ook die heeft een glasplaat.
• Ik: Dus Apple kan straks helemaal niet meer gekallibeerd worden?
• Verkoper: Nee, eigenlijk niet. Dat vinden wij niet meer zo belangrijk!
• Ik: Hoezo vinden jullie dat niet meer zo belangrijk? Jullie presenteren jezelf als het merk voor de grafische branche en toepassingen.
• Verkoper: Nee dat is niet meer zo. We richten ons meer gewoon op internet gebruikers, mensen makkelijk laten werken en een beetje vrolijke en felle kleuren. Een glanzend scherm is namelijk erg goed voor felle kleuren. En dat willen mensen en eigenlijk krijgen we nooit klachten hierover.
• Ik: Ja, maar ik klaag wel ( terwijl ik mijn hand opsteek)
• Verkoper: Ja maar er zijn zo weinig klachten, dus gaat Apple verder door op de ingeslagen weg.
• Ik: Dus als ik een perfect kallibratie wens moet ik eigenlijk geen Apple kopen maar een Windows computer?
• Verkoper: Maar de I-mac is wel een krachtpatser hoor. Met een hele goede prijs/prestatie verhouding.
• Ik: Dat wil ik helemaal niet weten man. Ik kom niets kopen nu, ik wil een oplossing. Ik ben misleid.
• Verkoper: Nou ik heb nog wel een tweedehands 30 inch monitor staan voor slechts 1750 euro en die zou je wel moeten kunnen kalibreren.
• Ik: Ik pas even, ik koop niets meer. Dit is toch te achterlijk voor woorden. Ik geef 2000 euro per computer uit om dan ook nog eens 1750 euro voor een tweedehands monitor uit te moeten geven om misschien tot een redelijke kallibratie te komen. Want ook over de 30 inch kun je mij geen zekerheid geven. Jullie weten niet eens aan te geven welke gamma waarde ik in zou moeten stellen of welke graden Kelvin te prefereren is. En dan moet ik weer geld gaan uitgeven?
• Verkoper: Ja ik heb anders ook nog een kleinere 21 inch hoor met een mat beeldscherm.
• Ik: Dat wil ik helemaal niet. Hoe denk je dat het eruit gaat zien in mijn leslokaal. Dan staat er eerst 27 inch op tafel waar ik niets aan heb, daarnaast staat dan 30 inch monitor waar ik wel wat aan heb. Naast elkaar staat er dan 1.40 meter monitor waarvan de helft functioneert. Dat ziet er toch niet uit man.
• Verkoper: Ja, dat staat wel raar ja. Maar koop nu snel die 30 inch want die worden straks nog geld waard hoor als de mensen er straks achter komen hahaha (verkoper vind zichzelf erg lollig). Want dit was de laatste kallibreerbare monitor van Apple.

En zo is duidelijk dat Apple niet meer is wat het was. De bovenstaande meneer was heel vriendelijk en best van goede zin. Maar zijn product assortiment geeft hem geen enkele mogelijkheid om met een oplossing te komen. En wat ik ook aandroeg hij bleef proberen te verkopen. Linksom of rechtsom. Een goede verkoper dus, maar geen probleem oplosser. Apple wil geen problemen, ze willen verkopen. Veel, heel veel. En problemen? weg ermee. We doen net of ons neus bloed.

Nu na enkele maanden zoeken weet ik dus dat een hedendaagse Apple niet te kalliberen is. Wel door mij, ik heb inmiddels zo wel mijn trucjes gevonden om toch tot iets te komen, maar dat is voor een ieder ander niet te doen. Helaas.

Ik kan dan ook niets anders concluderen dat wanneer je serieus met fotografie bezig bent en ook wilt gaan printen je geen Apple moet kopen. Apple heeft duidelijk een omslag gemaakt in haar denken en doen. Apple is verworden tot een visboer die varkensvlees verkoopt, maar ook dat niet meer in huis heeft.

Apple gaat alleen nog voor massa en aantallen verkopen. Dat is hun goed recht. Maar de communicatie en marketing is misleidend. Ze zijn geen grafische specialisten meer. Ze willen het niet eens meer zijn. En dat maakt Apple net zo gewoon als alle andere PC merken. Ze hebben er dan nog wel een leuk jasje en verhaaltje er omheen hangen ( dat doen ze knap), maar de boodschap en de producten dekken de lading niet meer. Een bewuste keuze van Apple. Dus ik zeg nogmaals: Wanneer je serieus met fotografie bezig bent kies dan bewust niet voor Apple. Je hebt als serieuze fotograaf niets te zoeken bij Apple.

Deze week gaat er nog een mail uit naar Steve Jobbs. Ik ben benieuwd of er antwoord komt of dat ik net als iemand anders laatst afgezeken ga worden. Omdat ik zo stom ben geweest om inmiddels 5000 euro aan Apple spullen te kopen. En denk dan ook recht te hebben op bepaalde functionaliteit. Als Apple koper moet je gewoon je kop houden en vooral blij zijn en tevreden. Ik vind het moeilijk.