Fuji gaat knallen met de X Pro 1
Het gaat echter wel de goede kant op met Fuji. Niet zo lang geleden kwam de X100 uit die spectaculair goed is en nu eerdaags verschijnt de X Pro 1 op de markt. Fuji heeft in tegenstelling tot Kodak wel de weg omhoog weten te vinden. Het was een moeizame weg, maar ze zijn er weer. En neem van mij aan, het valt niet mee om iets van de markt af te pikken van Canon en Nikon. Met de aantekening dat Nikon het Fuji ook onnodig moeilijk heeft gemaakt.
Nikon liet Fuji de S5 Pro ontwikkelen op basis van een Nikon D200, en toen Fuji ermee op de markt kwam zetten Nikon doodleuk de D300 in de markt. Niet echt aardig en netjes. Fuji zag ook in dat het zo niet verder kon en gooide de handdoek ik de ring voor wat betreft de DSLR markt. Ondertussen ging men verder met het ontwikkelen van eigen beeldsensoren. Toegepast in een aantal compact camera’s en bridge camera’s. Dat ging goed en ik beweer dat Fuji de beste compact camera’s maakt. Puur op basis van de beeldsensor. De menu’s zijn vaak wel een drama in Fuji camera’s.
Nu heeft Fuji de unieke EXR processor overgeheveld naar de kleine spiegelreflex camera’s. Een spiegelreflex is een DSLR wanneer de lenzen verwisselbaar zijn en er een spiegel in zit. In de nieuwe X Pro 1 zit geen spiegel, strikt genomen is dit dan ook geen DSLR. Hoe wel te noemen, geen idee, maar het gaat wel een waanzinnig goede camera worden. Waarom? Omdat er een Fuji beeldsensor ingebouwd is. Dat is het hele verhaal.
Dus Pieter en Berend (cursisten van mij), een tijdje geleden vertelde ik het al in de Digitale Fotografie Vakantie groep, dit kan of moet jullie nieuwe camera gaan worden. Wanneer je je DSLR om welke reden dan ook te zwaar of te groot vindt, dan is dit het alternatief. Licht, compact en toch topkwaliteit. Fuji gaat haar eigen objectieven verkopen, essentieel om succesvol te blijven als fabrikant (lees Patrick Kijkt over Kodak). De magnesium body zorgt ervoor dat de camera solide en sterk zal aanvoelen. Maar genoeg geleuterd over bijzaken waar het werkelijk over moet gaan is de EXR beeldsensor.
Om jullie dit uit te leggen ben ik ook even naar de Fujifilm website gegaan en wat mij opviel is dat ze het verhaal over hun eigen beeldsensor niet goed uitleggen. Ja dat ben ik weer! Weer kritisch en ik denk het weer beter te weten, maar ik bedoel het goed. Er is daar nog wel een goede marketing manager nodig. Specificaties moet je vertalen naar voordelen en laten zien wat het voordeel dan is voor de gebruiker.
Fuji schrijft over het grotere dynamisch bereik en dat is ook helemaal waar. Maar waarom? Dat is zo belangrijk. Dat is één van de redenen waarom Fuji camera’s (lees beeldsensoren) beter zijn. Naast het feit dat Fuji kleuren zoveel mooier zijn. Dat laatste is een kwestie van smaak, maar portretten maken met een Fuji camera is een feest terwijl dit bij alle andere merken een grote worstelpartij is om de kleuren goed te krijgen en mooie nuances te krijgen in portretten en landschappen. Helaas vergeet Fuji uit te leggen waarom haar kleuren zo mooi zijn en waarom het dynamisch bereik groter is vergeleken met andere camera merken. Ik denk het wel te weten en te kunnen uitleggen, maar ik moet nog wachten tot het moment dat er meer specificaties openbaar komen. Anders is het voor mij gokken in plaats van zeker weten.
Ik ben razend enthousiast over de Fuji X Pro 1. Hiermee gaat Fuji hoge ogen gooien. Dit is een camera voor mensen die een Leica zouden willen hebben, maar het niet kunnen betalen. Voor minder geld koop je deze Fuji en hij is ook nog eens beter dan een Leica. En heb je toch nog een keer geld over dan kun je er Leica objectieven op zetten, middels de M bajonet adapter die Fuji gaat maken. Of het verstandig is om op de Leica doelgroep te richten betwijfel ik. Die hebben Leica en zullen nooit meer switchen al is het maar voor de status die Leica gebruikers eraan ontlenen. Leica zal er zeker geen gebruikers meer bij krijgen. Deze camera zal gewoon beter blijken te zijn dan iedere Leica. Genoeg over Leica, want daar moet Fuji zich niet op richten. Wel op de mensen die een DSLR met alles erop en eraan te groot en te zwaar vinden. En dat zijn best veel mensen zie ik in mijn cursisten omgeving.
Fuji begint met drie objectieven. Een 18 mm F/2.0, smullen! Een 35mm F/1.4, nog meer smullen en later komt er ook nog een 60mm F/2.4 macro. Hierdoor wordt de Fuji X Pro 1 een „snelle” camera zoals men wel eens zegt. Snel omdat de laagste diafragma waarden erg laag zijn. En zo kun je ook onder moeilijke licht omstandigheden nog goed fotograferen.
Deze camera kan ik ongezien aanbevelen. Fuji is Fuji. Mooiere kleuren omdat ze er als ex- filmpjes fabrikant veel meer verstand van hebben dan Nikon en Canon bij elkaar. En dan is er ook nog de mogelijkheid om actief te gaan werken met het dynamisch bereik. Dit is de camera die ik 100% kan aanbevelen. Voor draadloos flitsen hou ik dit advies nog even onder voorbehoud. Daarvoor moet ik eerst meer specificaties weten.
Kodak tragedie
Naar het zich laat aanzien gaat Kodak binnen enkele weken failliet. Ongelofelijk dat dit kan gebeuren. Kodak de gigant, eens zo groot en populair dat zelfs Simon and Garfunkel er een liedje over zongen. Kodachrome, de legendarische dia film die van 1935 tot 2010 bestaan heeft. Nu is een film voor fotografie tegenwoordig een zeldzame zaak geworden. Op het eerste gezicht lijkt dit het grootste probleem voor het huidige Kodak, maar er is of was veel meer aan de hand.
Ten tijden dat digitale fotografie heel voorzichtig begon waren er opeens drie categorieën cameramakers. Ten eerste de groep die al camera’s maakten; Canon, Nikon, Olympus, Minolta en nog een rijtje anderen.
De tweede groep bestond uit film fabrikanten die opeens een beetje onzeker werden met de komst van digitale fotografie. Ze bestonden voornamelijk bij de gratie van het verkopen van films, maar ja, je weet het maar nooit met die digitale fotografie, dus laten we voor de zekerheid ook maar wat digitale fotografie camera’s gaan verkopen. Een beetje de belangen spreiden. Dit scenario gold voor Kodak, Fuji en Agfa.
De derde groep bestond uit elektronica fabrikanten. De eerste was Casio, later kwam Sony erbij en pas heel veel later merken als Panasonic en Samsung. De laatste nieuwkomers moesten bakken met marketinggeld investeren om markt aandeel te kopen. De enige manier als je te laat begonnen bent met het produceren van digitale camera’s nog een heel klein beetje aansluiting te kunnen vinden. Het kost veel geld en per saldo verdienen ze dus niets. Nog steeds niet.
Zo zag de markt eruit van 1995 tot ongeveer 2001. Daarna werd het ’t verhaal van de 10 kleine negertjes. Eén voor één vielen er fabrikanten af. En binnen enkele weken Kodak waarschijnlijk ook.
Kodak was naast het ontwikkelen en verkopen van films ook erg sterk in de benodigde fotopapieren en chemicaliën. Maar als je geen films meer verkoopt is de rest ook niet meer nodig. Hierin zit dus al een driedubbel omzet verlies in voor Kodak. Wat eens een bijna monopolie positie voor Kodak was, is er nu niets meer van over.
Kodak verkocht in 1997 en 1998 de eerste digitale spiegelreflexen voor schrik niet, 50.000 gulden. En er gingen ook in die tijd al heel wat over de toonbank. Nu is er niets meer. De dia carrousels van Kodak waren legendarisch goed. Er was geen alternatief. Het was een Kodak carrousel en niets anders. Zoveel band dia producties heb ik hiermee gemaakt.
De Tri-X film was ook legendarisch goed, en zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan. En nu is er helemaal niets meer. Ongelofelijk maar waar. Een klassiek voorbeeld van een bedrijf wat de tijdverschijnselen en veranderingen aan zich voorbij heeft laten gaan. Ze voelden zich tijdens de hoogtij dagen onverslaanbaar. Ze konden alles wat ze maar wilden. Pas begin 2000 kreeg men door bij Kodak dat de wereld veranderd was en dat Kodak niet langer meer ertoe deed.
Lang heeft Kodak digitale compact camera’s gemaakt die goedkoop waren en nergens in uitblonken. Geproduceerd in de fabrieken van Sanyo (ook daar bleef omzet liggen). Lang heeft Kodak beeldsensoren gemaakt voor partijen als Nikon en Canon. Beiden dachten dat ze het beter konden en waren de Amerikaans arrogantie spuugzat ( ik weet het, want ik was erbij).
Waar Kodak beide partijen eerst in een wurggreep had, omdat Nikon en Canon zelf geen beeldsensoren konden maken, waren de rollen opeens omgedraaid. Kodak moest gaan bedelen of ze nog gebruik mochten maken van het objectief systeem van Nikon of dat van Canon. Kennelijk waren ze bij Canon het meest beledigd door de Amerikaanse arrogantie van weleer en ze stopten op alle terreinen hun samenwerking met Kodak. Nikon ging iets langer door met Kodak, maar toen men in Tokyo het welletjes vond en de markt positie van Nikon weer goed genoeg was ( ook Nikon was laat met omschakelen) werden de contacten met Kodak verbroken. En toen had Kodak opeens helemaal niets meer. Wel beeldsensoren, maar geen camera’s en nog erger, ook geen objectieven meer. Want dat is waar je je geld het beste mee kunt verdienen in de digitale camera markt. Als je geen objectieven bouwt ben je naar mijn mening bij voorbaat kansloos in de markt. Let dus op Casio, Samsung en Panasonic. Jullie kunnen wel eens de volgende zijn.
Afgelopen week zijn de aandelen 28% gedaald. Kodak bereid een faillissementen aanvraag voor en van armoe zijn ze momenteel patenten aan het verkopen. Proberen om nog iets te redden van wat er te redden valt. Patenten verkopen staat gelijk aan een verkapte sterfhuis constructie. Met patenten kun je geld verdienen zolang anderen gebruik maken van de door jou ontwikkelde technieken. Wanneer Kodak ze verkoopt dan verkrijgen ze daar geen inkomsten meer uit. Een afglijdende schaal.
Het is een zuur verhaal, maar ook leerzaam. In 1975 ontwikkelde Kodak de eerste digitale camera. Die nooit op de markt is verschenen. Casio kwam in 1995 als eerste echt de markt op. Maar hoe vreemd is het dat iets wat je zelf hebt uitgevonden de reden is dat je gehele bedrijf failliet gaat!
Uit groep twee van fabrikanten is straks alleen Fuji nog over. Eerst Agfa en nu ook Kodak hebben de boot volledig gemist. En daarmee is de lijst nog lang niet compleet van alle fotografie fabrikanten die niet tijdig hebben geschakeld. In dit opzicht is de komst van digitale fotografie catastrofaal geweest voor velen. En er moeten er niet nog meer wegvallen anders wordt de spoeling wel erg dun. Competitie is altijd goed. De markt moet uit meer partijen bestaan dan allen Canon en Nikon.
Kom op Pentax, doe er wat aan! Kom Leica, maak nu eens echt goede camera’s, met een beetje vernieuwing erin, het mag best. Casio haal als de wiedeweerga het patent wat jullie hebben voor het maken van keramische lenzen van de plank. Daarmee kunnen jullie het redden. Olympus, ga de bakens verzetten en kies voor een grotere beeldsensor. Jullie zitten nu op een dood spoor. Ik stop ermee, maar hoop zo dat ze luisteren. Anders wordt de spoeling te dun.
En andere fabrikanten: voor een paar uren kunnen jullie mij huren...
Spyder 4 serie kalibreren
Nu is Datacolor serie 4 aangekondigd. Deze 4 serie komt eerdaags op de markt en is volgens de Amerikaanse fabrikant 26% beter. De Spyder 3 serie is een matig product. De producten van Xrite kalibreren veel en veel beter. Dus als je 26% beter bent geworden uitgaande van een matig product dan is het nog steeds niet goed.
Of als ik anders zou redeneren, dan was de 3 serie maximaal 74% goed. Ervan uitgaande dat de 4 serie perfect is. En dat laatste geloof ik niet.
Toen de 3 serie uitkwam werd deze aangekondigd werd deze serie gepresenteerd als „het” nauwkeurige kallibratie apparaat. Voor professionele resultaten. Een nieuw niveau voor kleuren controle. Helaas ben ik er destijds ook ingetrapt en heb hem gekocht. Weg was de illusie. En nu is de serie 4 26% beter! Dat is niet veel.
De nieuwe slogan voor de 4 serie is dat als je kleuren liegen op je monitor dat de Spyder 4 je de waarheid gaat vertellen. Ik denk het niet. 26% beter dan matig is nog steeds niet goed. En dan is een bedrag variërend van 119 euro toto 219 euro nog steeds heel veel geld voor iets wat niet doet wat het belooft. Met kalibreren is er maar één waarheid. Het is goed of het is niet goed. Er is geen tussenweg. Half goed bestaat niet.
Koop dus geen Datacolor Spyder, maar koop iets van X-Rite is mijn advies. X-Rite kalibreert vele malen beter. Ik wil jullie middels deze blog behoeden voor verkeerde aankopen die gelijk staan aan het weggooien van je geld in een sloot. Zaken als I-pad kalibreren is leuk en grappig, dat kunnen de X-Rite producten voor alsnog niet. Je hebt er echter helemaal niets aan als het niet goed gekalibreerd wordt. Een kalibratie apparaat moet maar één ding kunnen, perfect je monitor kalibreren. De rest is bijzaak en verbloemt waar het werkelijk over zou moeten gaan.
De waarde van Eisa awards
Eisa awards zijn onderscheidingen die je als fabrikant kunt winnen met een gekozen beste Europees product van het jaar. Wie beoordeeld dat? Vijftig toonaangevende tijdschriften uit geheel Europa. De heren kiezen op het gebied van Foto, software, video en audio de in hun ogen beste producten die in het lopende jaar nieuw verschenen zijn op de markt. Als je als fabrikant er ééntje wint dan is dat heel erg leuk. De champagnefles gaat open op kantoor en later bedank je het tijdschrift, in jouw land wat je beste product heeft gekozen, met heerlijke Japanse Sushi.
Waarom is het leuk voor een fabrikant? Omdat je dan in iedere advertentie een jaar lang kunt melden dat jouw fotocamera het beste product is in Europa. Daar ben je als fabrikant trots op en je wilt dat de hele wereld (Europa) dat laten weten en gaat vervolgens adverteren in de tijdschriften die jouw product net als beste product van Europa hebben verkozen. Het is net een wedstrijd ver plassen tussen mannen. Wie heeft de grootste, de beste en wie kan het verst… Typisch mannending.
Ik hou al een enkele jaren een lijstje bij, maar je kunt het ook nog gewoon opzoeken op internet wie welke prijzen wint. Ik hou wel van cijfertjes en statistieken. Ik begin echter na een paar jaar een Excel sheet te hebben bij gehouden vreemde verbanden te leggen en dingen waar te nemen. Het hoge woord moet er dus maar eens uit. Ik zeg niet dat ik gelijk heb, ik kan niets aantonen of bewijzen (al hoewel), maar… ach lees zelf maar.
Het is logisch dat ieder jaar Canon en Nikon een Eisa awards winnen. Ze zijn de grootste fabrikanten en maken de meeste nieuwe producten en hebben het meeste geld voor product vernieuwingen. In 2007 won Nikon even geen enkele Award omdat Tipa ( een concurrent wat betreft het geven van awards) Nikon teveel awards had gegeven. De toenmalige Japanse General Manager van Nikon ( was net gepromoveerd en wilde even laten zien wie hij was) had een beetje lopen bluffen tegen Eisa award leden, tijdens een etentje, en zo kon het gebeuren dat Nikon dat jaar als straf geen enkele Eisa award kreeg. Ja, dan moet je maar niet bluffen. Eigen schuld dikke bult. Het jaar erna kreeg Nikon er 2 en Canon uiteraard ook. Hoezo uiteraard? Komt nog de uitleg.
Tot 2006 kregen Sigma en Tamron, beiden geen grootmachten in fotoland, om het jaar een Eisa award. Na 2006 werd deze traditie doorbroken en sindsdien krijgen ze beiden ieder jaar een Eisa award. De twee merken hebben het moeilijk. En de buit moet eerlijk verdeeld worden. De twee kleine Davids moeten opknopen tegen de Goliaths (Canon en Nikon) dus de twee Davids kun wel een steuntje in de rug gebruiken. En eigenlijk nog mee eens ook. De spoeling is al zo dun, laat het niet nog dunner worden. Concurrentie is namelijk goed.
In 2011 won Tamron in de categorie zoom lens. Deze categorie bestaat al jaren. Canon won met een objectief in de categorie professional lens, ook terecht want de 70-300 van Canon is zeker een goede lens te noemen. Maar lieve hemel mannen, wat doen we dit jaar met Sigma? Die moeten ook een award hebben. Maar we hebben geen categorieën meer. Nou als we daar nu eens European lens van maken? Nog niet eerder is deze categorie zichtbaar geweest maar nu wel. Zo probleem opgelost! Beide fabrikanten weer blij.
Casio moeten we ook weer iets mee doen jongens dit jaar. Oh ja wat dan? Nou die vechten voor hun laatste bestaansrecht als camera fabrikant en ze brengen inmiddels al 6 jaar niets vernieuwends meer uit. En de marketing centen en advertentie budgetten die uit Duitsland komen zijn niet verkeerd. Het Franse blad stemt tegen. Casio heeft nog nooit bij ze geadverteerd, Dus waarom zouden ze Casio een award geven. In Frankrijk hebben ze er geen enkel belang bij. Casio Frankrijk doet alleen maar aan grijze im- en export. Niet echt een prijs waard. Maar in ander landen is het anders en dus krijgt Casio met de nietszeggende EX-ZR 100 toch ook een prijs. De eerste de beste Fuji compact camera is beter, maar dat maakt niet uit.
Fuji wint geheel terecht een prijs. De FinePix X100 is echt een unieke camera te noemen en echt héél erg goed. Vernieuwend niet, maar de X100 zet wel een nieuw niveau qua kwaliteit neer. Fuji is ook een relatief kleine fabrikant en wint sinds 2007 jaarlijks een Eisa award. Fuji is echt vernieuwend en heeft fantastisch nieuwe technieken nog ongebruikt op de plank liggen. Ze hebben helaas de centen niet om het commercieel te maken. Dus elke Eisa award die Fuji wint juich ik toe. In de hoop dat Fuji nog een keer echt kan gaan doorbreken. Nu blijven ze in de wurgende greep van Canon en Nikon klem zitten.
Want in principe kan Fuji veel betere camera’s maken dan Canon en Nikon. Ze hebben betere beeldsensoren ontwikkeld en veel meer verstand van kleuren. Canon en Nikon zijn glasboeren, die ook nog toevallig camera’s maken. Die heb je namelijk nodig om glas te kunnen verkopen. Zo simpel is het.
De Eisa award voor de canon 600D is een lachertje dit jaar. De Nikon D5100 is echt veel beter. Nikon had al een prijs op zak voor de D7000 en dus moest Canon ook wel een prijs winnen met een camera. De Canon mannen kun je niet zomaar passeren! Oh, hoezo niet? Dat er een award gewonnen dient te worden met een instap camera is wel sneu voor Canon, maar eigenlijk ook wel logisch. Canon komt tegenwoordig alleen nog maar met camera’s uit die minder zijn of kunnen dan de voorganger. Ja dan eindig je vanzelf met het winnen van awards aan de onderkant. Oorzaak en gevolg.
Panasonic krijgt dit jaar ook weer een award. Ze stoppen de laatste 4 jaren zo ongelofelijk veel geld in hun marketing die wil je als adverteerder ook al niet in je blad missen. Panasonic is toch minimaal goed voor een pagina per maand.
Oeps…. Nu floept het er zomaar opeens uit. Ik wist het de hele tijd voor me te houden en nu type ik het zomaar ineens op papier. 50 x gemiddeld 3000 euro per pagina per maand. Vermenigvuldigd met 12 maanden is een adverteer budget (print)van 1.8 miljoen euro per jaar voor Europa. Dat is wel een award waard. Per blad is dit toch 36.000 euro per jaar. Dat zijn leuke adverteerders.
Adverteren en marketing geld. En dan moet ook nog als redacteur van een tijdschrift moeten neutraal oordelen over welk product het beste is? Dat is moeilijk kiezen. Ik denk haast een onmogelijke keuze. De spoeling in het aantal fabrikanten in fotoland is dun geworden. Waar er in de hoogtij dagen er nog meer dan 60 camera fabrikanten waren zijn het er nu niet meer dan 10. Tien adverteerders en dat is het. Waarvan er zeker vier niet genoeg geld hebben om te kunnen adverteren. Dan moet je op de resterende zes dus heel zuinig zijn. Waaronder Sony. Ook ieder jaar goed voor minimaal twee awards. Dit jaar toevallig maar één. Sinds 2006 echter twee per jaar. Dat is best knap als je niet de beste camera’s en objectieven bouwt. De gewonnen awards zullen misschien gebaseerd zijn op andere sentimenten, maar zeker niet op de sensationele kwaliteiten van de Sony spullen.
Hoe moet je als redacteur van een foto tijdschrift rationeel oordelen over producten als er ook advertenties aan verbonden zijn? Awards uitdelen die direct geld terug opleveren in de vorm van advertenties. Dan kun je nooit onpartijdig zijn. Logisch en begrijpelijk, ik snap het echt wel, de kachel moet blijven roken. Ik zou hetzelfde doen. Ook al hebben de heren die wikken, wegen en meten een goede fotografische productkennis, ze zijn niet onafhankelijk. Alleen onafhankelijke mensen met geen enkele financieel binding zouden dit werk mogen doen. We hebben recentelijk en frequent in het zakenleven en met name in het bankwezen kunnen zien waar dit toe kan leiden. Wat er gebeurd als je bij een te nemen beslissing ook aan je eigen portemonnaie denkt. Nu is de fotowereld niet te vergelijken met de financiële wereld, de resultaten zijn minder funest, maar het is niet goed.
Het maakt de waarde van Eias awards veel minder waard dan dat het lijkt. Ik zou er haast een woordspeling op loslaten: “voor wat het waard is”. Neem de Eisa awards niet te serieus, dat doen de redacteuren van de vijftig fotobladen zelf namelijk ook niet. En zowel, dan om de verkeerde redenen.
Het toch niet goede statief
Sinds enige tijd komen er ook wel eens reacties op de tests die ik schrijf, of noem het bevindingen van mij over diverse producten. Ik heb er een aardige kijk op omdat ik alles langs zie komen, iedere week weer, en op die manier continu alles goed met elkaar kan vergelijken. Ik maak k er geen wetenschappelijke tests met laboratorium testresultaten. In sommige bladen doen ze dat wel en toch is ieder product altijd minimaal goed. Dus lab testen zijn leuk en aardig maar dan moet je ook wel een oordeel durven vellen.
Dus mijn bevindingen op papier zetten voegt echt iets toe. Ik schrijf dingen die niemand anders schrijft. Ik kan dat omdat ik onafhankelijk ben. En op deze manier ook altijd zal blijven.
Maar goed, terug naar de reacties die ik steeds vaker begin te krijgen op mijn tests. Daarvan wil ik er één uitlichten die mij erg opviel. Een statieven leverancier uit Nederland mailt mij dat hij niet blij is hoe ik een statief uit zijn collectie beoordeel. Het is volgens hem niet correct. Wel werd er direct bij vermeld dat het mijn mening is en dat dit ook mag van hem (dank u wel), maar echt blij was hij niet met mijn oordeel. Nou dat mag van mijn kant. We leven in een democratie. Ik heb netjes terug gereageerd naar deze verantwoordelijke meneer en er ontstond een alleraardigste e-mail uitwisseling. Het was echt leuk. Over en weer gemaild een paar keer.
Van mijn kant heb ik hem geschreven dat het leuk is dat hij reageerde, maar dat ik het jammer vond dat hij alleen reageerde op de slechte statief recensie die ik heb geschreven over zijn merk. Zijn andere statief wat ik ook heb beschreven in een andere test, is namelijk als zeer goed door mij beoordeeld. En daar wordt dan met geen woord over gerept. En dat verbaasd mij. Het was niet de eerste keer dat iemand reageerde en als er iemand reageert is het altijd omdat ze het niet met de mindere beoordeling eens zijn. Waarom is het nooit andersom? „Hey, Patrick wat leuk dat je zo enthousiast bent over ons product” Dat gebeurd dus echt nooit. Raar,maar waar.
In mail nummer drie werd toegegeven door de statieven leverancier: „ Ja, het is inderdaad geen goed statief waarover je schreef”. Ja, maar waarom ben je deze discussie dan begonnen denk ik dan? Ik heb dus gewoon gelijk. Niet dat ik daaraan twijfelde, maar het is wel vreemd! Ik kan heus wel beoordelen of een statief stevig staat, niet teveel torsie laat zien, of het functioneel is, bij het minste geringste uit elkaar valt, niet over gespecificeerd is en ga zo maar door.
Over dat laatste punt van over specificeren was er ook nog een leuke discussie.Ik vroeg” waarom zetten jullie overal neer dat de draagkracht 8 kilo is voor dit statief, dat kan helemaal niet. Dan zakt jullie statief door zijn poten heen”. Ja dat klopt antwoordde de statieven leverancier, maar iedereen doet dat, en wij doen dat dus ook! Maar dat is consumenten verkeerd voorlichten antwoordde ik per mail. Als jullie pretenderen beter te zijn dan de rest moeten jullie je ook beter gedragen, betere producten bouwen en beter voorlichten. Dan ga je maar een campagne beginnen dat iedereen het fout doet behalve jullie. Helaas heb ik hier geen reactie meer op mogen vernemen.
De statieven leverancier kent een erg slecht ontwikkeld dealer netwerk in Nederland. Ik schrok daarvan toen ik zijn website zat te bekijken. Ik heb de beste man nog geholpen met het geven van goede dealer adressen, contact persoon namen, hoe aan te pakken, dat hij mocht zeggen dat hij via mij binnenkwam om zijn producten aan de man te brengen en nog enkele zeer waardevolle tips.
En ook daarop helemaal niets meer op vernomen.
In mijn laatste mail schreef ik nog: „leg een leuk en dat door mij goed geteste statief hier bij mij neer zodat ik het kan uitlenen aan cursisten die gammele statieven hebben. En dat zijn er nogal wat. Zo kun je heel makkelijk aan extra omzet komen!”
Ook daar heb ik geen reactie meer op mogen vernemen. Raar hoor. Wat kost dat nou? Statief met kop verkoop in de winkel 150 euro, kost hem inkoop maximaal 50 euro. Voor 50 euro kan ik hem heel veel extra omzet aanleveren en het kost hem slechts 50 euro. Ik stuur de cursisten netjes door, na een week uitproberen, naar dealers in Nederland of België en iedereen is blij.
En zo is er weer een fotografie handel cirkeltje rond. Koekenbakkers, ik heb er geen ander woord voor over. Alleen maar reageren op negatieve zaken en niet op positieve kansen en verkoop kansen sowieso al helemaal laten liggen. Ik vraag geen geld, ik denk alleen maar mee. Ja, okay ik vroeg een statief plus kop voor 50 euro, niet voor mij maar voor mijn cursisten.
En zo slaapt de fotografie branche weer lekker door. En maar klagen en klagen dat het zo slecht gaat. Nou ik snap het wel. Doe er wat aan man! En wordt anders koekenbakker.
Nikon met oude wijn in nieuwe zakken
Zo zit ik mij de afgelopen twee dagen, maar eigenlijk al drie weken me te ergeren aan de introductie van jet „nieuwe” Nikon 1 systeem. Waarom erger ik me al drie weken in plaats van twee dagen. Want vandaag is het 1 systeem pas echt geïntroduceerd? Nou dat komt omdat Nikon per ongeluk drie weken geleden ergens op een website die er niet toe doet voor de zoveelste keer een berichtje over dor nieuwe systeem geplaatst heeft. De fout wordt zoals gewoonlijk snel ontdekt en er nog sneller ervan af gehaald. En zo bereikt Nikon dat er geruchten op het internet rond gaan dwalen en de eerste publiciteit en interesse heb je gratis en voor niets pakken. Lekker! Want wat is er nu lekkerder dan free publicty? Onder andere hierover schrijf ik ook al in mijn blog van 9 februari 2009 met als titel nieuwe camera geruchten.
Dat is een leuke strategie als je echt iets nieuws en spectaculairs brengt. Maar dan moet ze niet komen met het Nikon 1 systeem. Het is niets anders dan oude wijn in nieuwe zakken. Nikon loopt twee jaar achter op het Olympus PEN systeem en één jaar achter op de Sony NEX. Nu is Nikon nooit de snelste geweest en wordt altijd alles vreselijk goed overdacht voordat ze ergens aan gaan beginnen.
Nikon verstuurd persberichten en mappen met alle mogelijke informatie en specificaties en die worden door wederverkopers klakkeloos overgenomen. Dus als Nikon schrijft dat het Nikon 1 systeem een revolutionair camera systeem is, dan schrijft de rest dit precies zo over. Maar wat is er dan zo revolutionair aan?
In mijn Casio tijd ( voor en na Nikon) en dat is inmiddels al 8 jaar geleden, riepen wij ook tegen iedereen die het wilde horen of moest horen, hoe knap we bezig waren dat we een complete camera in een 11mm dikke behuizing konden fabriceren (Exilim S1). Nu 8 of 9 jaar later roept Nikon hetzelfde maar dan over een behuizing die meer dan drie keer zo dik is. Niet echt knap dus. Dat kon al lang geleden en nog beter ook. Waar zit dan het revolutionaire van dit nieuwe Nikon 1 systeem? In vijf kleuren leverbaar? Nou echt niet! Moet je die roze kleur eens zien! Echt niet om aan te zien. Ik heb niets tegen roze, maar er is maar één land waar die wel aardig zal verkopen en dat is in Japan zelf. Daar zijn ze gek op roze. En mintgroen, maar dat hebben ze toch maar niet gedaan.
Dat de menu’s nog beter navigeerbaar zijn? Geef de camera aan de eerste de beste Canon gebruiker en hij/zij vindt geen enkele functie. Dat je een foto en een filmpje tegelijk kunt maken? Haha, dat is gewoon een truc. Je maakt een filmpje en één beeldje daarvan wordt opgeslagen als een foto. Technisch trucje waar je vervolgens de afdeling Marketing overheen laat gaan en dan een dergelijke functie laat bedenken.
De snap shot selecter dan? Maakt dat het Nikon 1 systeem zo revolutionair? Maar wat is het? Nou, je maakt vijf foto’s achter elkaar en de camera weet en kiest de beste foto uit de twintig die er in totaal gemaakt zijn. Nee dat is het ook niet want dit trucje deden we bij Nikon al 12 jaar geleden. Toen was er slechts de mogelijkheid om één uit tien op te slaan, maar het ging wel automatisch. Dat dan weer wel. Wat was de truc? Er worden inderdaad razendsnel verschillende foto’s achter elkaar gemaakt. De scherpste foto van de tien bleef als enige over. De scherpste foto bevat de meeste beeldinformatie omdat die het scherpste is. En dat is automatisch het grootste bestand. En die kiest de camera dus. Heel simpel en al heel lang geleden bedacht. Maar ook dit maakt het Nikon 1 systeem niet revolutionair. En Nikon maakt ervan dat de beste expressie van het gezicht gekozen wordt???
Dan 60 frames per seconde? Nee dat deed Casio al 3 jaar geleden met nog veel meer frames per seconde. Ik heb niet eens zin om het op te zoeken hoeveel het exact was, maar het was veel en veel meer. Kortom heren bij Nikon ken uw klassieken. Dit kunnen jullie niet zomaar roepen. Maar gelukkig staat er met kleine lettertjes te lezen in een brochure dat dit door Nikon opgestelde tests zijn. Ja zo kan iedereen wel wat gaan roepen of beweren.
Grappig is wel dat ook je normale Nikon objectieven erop passen. Handig, maar nieuw is het wederom niet. Ik wil mijn grote en zware 70-200mm wel eens op de Nikon 1 zien. dat moet een schattig gezicht zijn. Zo niet koddig te benoemen. „Hé objectief waar ga je met de camera naar toe?” Kortom er is eigenlijk helemaal niets nieuws te melden. De lijst me accessoires die is wel revolutionair. Want er moet geld verdiend worden. Helemaal niets mis mee. En dat is het enige wat revolutionair is aan dit nieuwe camera systeem. De nu al lange lijst met accessoires. Daarmee wordt het geld verdiend. En daarvoor heb je nodig een oude compact camera in een nieuwe behuizing en we doen alsof het iets geheel nieuws is. Kassa!
Dezelfde truc hebben Olympus en Sony ook al gedaan. Olympus moest wel, want die zitten muur- en muurvast met hun standaard te kleine beeldsensor die zo om verschillende redenen niet meer groter kunnen maken. Vervolgens stop je diezelfde beeldsensor in een andere behuizing en je zegt dat je iets totaal nieuws op de markt brengt. Slimme zet, want ze konden echt niet anders en ook bij Olympus zijn er enorm veel gezinnen die wel iedere maand brood op de plank moeten hebben. Een overleving strategie. Ik snap het wel, maar doorzie het ook. Vergeef het ze, ze kunnen niet anders door een verkeerde keuze tien jaar geleden.
Sony volgde rap de door Olympus ingezette ontwikkelingen, want ja Sony....! Sony verkoopt alles waaraan ze denken geld te kunnen verdienen. Meer woorden wil ik niet kwijt over Sony. Ja SoNiet.
En nu komt Nikon er achteraan hobbelen. En je zult zien dat Canon eerdaags ook volgt. Ik hoop het niet overigens. Dat zou dan een plus puntje voor Canon zijn. De slogan van Nikon voor deze nieuwe product lijn is 1 step ahead. Nou maak daar maar van 2 steps behind. Achteraan aansluiten.
Mijn tip: Maak van deze systeem camera een echte full size camera. 6 miljoen pixels full size. Dat schiet pas echt op. Een gemiddelde consument heeft echt niet meer nodig. Je blaast alle merken uit hun sokken en schoenen en zet ze op onoverbrugbare afstand qua beeldkwaliteit. Contrast is geniaal, kleurverzadiging is briljant en ga zo maar door. Nee, niets van dit alles. Gewoon doen wat de anderen ook al doen. Aansluiten achteraan in de rij. Zo zonde, zo jammer. Ik hoop dat Canon deze ontwikkeling aan zich voorbij laat gaan.
En zien jullie nu dat ik ook best kritisch kan zijn op en over Nikon. Het levert me geen adverteerders op op mijn toch inmiddels redelijk ontwikkelde en informatieve website. Daar doet eerlijkheid of een duidelijk mening hebben geen goed aan. Daarover meer in een volgende blog. Fabrikanten/distributeurs die gaan reageren om mijn test! Interessant.
Ikea is als bier zonder alcohol
Ik ben geen Youp, maar ik ga nu even zijn rol waarnemen. Ik ga even zeuren over de foto’s die te koop zijn bij de Ikea. Kennelijk gaat het hartstikke goed want iedere keer dat ik er kom worden de foto’s met lijsten groter en groter. Nu kom ik er maar 2x per jaar, dat is ook genoeg, maar des te opvallender zijn de verschillen ten opzichte van de laatste keer.
Ditmaal zag ik in grote aantallen (zie foto, gemaakt met een I-Phone)) hele grote foto’s met een formaat van 1.40 meter x 1 meter. Ja, dat is groot, heel erg groot! Zo’n groot formaat schiet je niet zomaar met een kleinbeeldcamera. De fotograaf die voor de Ikea werkt of zijn foto aan de Ikea verkocht heeft wel. De foto oogt niet lekker scherp. Het origineel was te klein om verantwoord zo’n grote poster van te maken. Een klein beetje overmoedig, maar goed.
Het witte bestelautootje wat de gracht oprijdt, zelfs duidelijk te zien op de lage resolutie foto gemaakt met de I-phone, is ook al niet echt een teken van fotografische passie. Even op het juiste moment wachten totdat het autootje uit beeld zou zijn gereden was kennelijk teveel gevraagd of te lang wachten.
Nu had de fotograaf op zich nog uren de tijd om deze foto te maken. Het licht komt uit het oosten en dus is deze foto ’s ochtends vroeg gemaakt. Gaan we neuzen plakken zoals je bij mij op cursus hebt geleerd dan zie je dat de zon vol op het zichtbare oor aan de zijkant van de huisjes de boel staat te verlichten. Niet mooi. Want nu zijn de huizen die we nauwelijks kunnen zien het hoofd onderwerp. En het echte onderwerp is niet verlicht. En dat kan niet. Dat weet iedere basis cursist na 5 dagen curus bij mij. Schiet lekker op zo met de IKea. Ik denk nog: „ zal ik er één kopen om tijdens de cursus als voorbeeld te kunnen gebruiken. Om te laten zien hoe het niet moet?” Niet gedaan. 34,95 voor deze rotzooi is echt teveel geld.
Ja, ik voel me meer en meer een Youp worden. En ik ben nog niet eens klaar. Want de fotograaf heeft de foto te vroeg gemaakt. Hij had hier ’s middags moeten staan. Dan had hij mooi strijklicht over pandjes heen gekregen van de zon. Er komt veel meer diepte in de foto op die manier en de foto wordt veel mooier. Dan kan de Ikea er wel 69,95 voor vragen. Maar niet voor dit tafereel. Kennelijk had de fotograaf haast en is niet langer blijven wachten of ’s middags even terug gekomen om dezelfde foto te maken met mooier licht. Dat zat er niet meer in.
Zo te zien heeft Ikea hoge verwachtingen van de verkoop van deze foto. Kijk eens naar de lange rij met kant en klare lijsten met foto die staan te wachten op een nieuwe eigenaar. Ik word hier echt heel erg verdrietig van. Zoveel wansmaak, zo weinig kennis en passie. Ikea gedraagt zich echt als een Buckler lul van Youp. Dit kun je gewoon niet maken. Je drinkt geen bier zonder alcohol! Koop dan ook geen foto’s bij de Ikea met slecht licht.
Het is precies hetzelfde. Een foto met slecht licht is als een biertje zonder alcohol. Het is maar dat je het weet.
En met de beste wil ter wereld weet ik er ook geen positieve draai meer aan te geven. Ik zou kunnen zeggen dat het goed is dat de Ikea fotografie bereikbaar maakt voor het grote publiek. Maar doe dat dan wel een beetje verantwoord. Met smaak en stijl. Want het grote Nederlandse publiek krijgt door dit soort werk niet een betere smaak. De hoop dat degene die dit boven de bank of eettafel heeft gehangen volgende keer iets beters en mooiers zal gaan kopen? Ik kan het me niet voorstellen. En waarom heet een foto van een Amsterdams gracht Myrarp? Zweeds voor Amsterdamse gracht?
Hou de 34,95 lekker in je zak. Ga het lekker zelf fotograferen. Doe het beter en mooier. Je weet dat je er niet eerder dan ’s middags moet gaan staan. En als je dan de mooiere foto van deze beroemde gracht hebt gemaakt gaan jullie allemaal collectief naar het hoofdkantoor van de Ikea jullie veel mooiere foto’s aanbieden. Wedden dat een van jullie het gaat lukken? Eerst even bellen en uitleggen.
Ikea heeft 12 vestigingen in Nederland. Er van uitgaande dat je foto alleen bij de Nederlandse Ikea verkocht gaat worden. Ik tel er bij de Amsterdamse vestiging al minimaal 50 stuks in het schap. Keer 12 vestigingen! Ping, dat kan best eens lucratief worden. Verkoop je foto niet voor onder de 500 euro. Iedereen moet geld verdienen, ook fotografen. Dat is mijn laatste tip.
NIkon geeft service
Afgelopen zomer ben ik gevallen met de D-700 en mijn nog bijna nieuwe Nikkor 24-70mm F/2.8 Nano lens. Voor het eerst in 30 jaar fotografie. Dus op zich een best aardig gemiddelde van vallen met je camera in je handen. Een keer in de 30 jaar is vol te houden. Een verzwikte enkel en een open elleboog waren het resultaat en daarbij de kapotte dure 24-70 mm lens.
Een objectief wat opeens in 2 delen voor je op de grond ligt. In een erbarmelijke slechte staat. Dat je moet zoeken op de grond om alle onderdelen weer bij elkaar te krijgen. Dat is niet leuk en doet pijn in je hart. Ook dat nog eens! Zeker als je 3 maanden ervoor er nog een dikke 1500 euro voor hebt betaald.
Ik kon wel janken. Niet van de fysieke pijn, maar wel door het toekomstige gemis van mijn lieveling lens.
Gelukkig kwam er niet lang erna een cursist bij mij op cursus die stom toevallig een buurman heeft die bij de Nikon repair service in Nederland werkt. Dus het zwaar gehavende objectief kon makkelijk en snel weer terug naar Nederland. Dank je wel Joyce.
Vrij snel kwam de diagnose binnen dat mijn dierbare objectief wel heel erg kapot was. En dat het een dure reparatie zou worden. 890 euro om precies te zijn. Dat is een hoop geld voor een objectief van 1500 euro. Maar ja, de schade was ook groot. Het was wikken en wegen, omdat het geld helaas nog steeds niet op mijn rug groeit. En uiteindelijk na lang nadenken toch maar een acoord gegeven voor reparatie. Het is immers altijd nog goedkoper dan hetzelfde objectief weer nieuw te kopen. Alleen had ik wel een beetje schrik ervan of ze het bij Nikon wel goed zouden kunnen repareren. Het objectief had immers een knal gemaakt op de grond zoals je zelden ziet.
Twee weken later kwam er een bericht binnen. Mijn Nikkor 24-70 F/2.8 objectief was gerepareerd. Eric Jan gebeld, mijn beste vriend, of hij het objectief wilde ophalen in Beverwijk. Hij kwam toch met de kerstdagen hierheen. Geen enkel probleem Patrick ik ga hem voor je halen en afrekenen. Slechts een paar dagen later was Eric Jan met objectief hier aangekomen. Veilig ingepakt in bouwlaarzen met stalen neuzen. Zodat onderweg in de volgepakte auto met 3 kinderen er in ieder geval niet iets opnieuw kapot zou gaan aan dit duurbetaalde objectief. Ik moest er wel om lachen toen ik „mijn” objectief uit de met vacht gevoerde en stalen neuzen laars zag komen.
Yeah, eindelijk had ik weer mijn lieveling objectief in mijn handen. Na 4 eenzame maanden, waarbij hij grotendeels hier zielig in twee delen op een plank heeft gelegen. Twijfelend of dit wel überhaupt gerepareerd kon worden. Ik heb het objectief in mijn hand en kijk er nog eens goed naar. „Maar dit is een heel ander objectief?Dit is niet de oude die kapot is gegaan”. Het objectief zag er zo kakelvers en nieuw uit!
Ik loop naar beneden naar mijn computer en log in op de Nikon service website en ga naar de serie nummers van mijn bij Nikon geregistreerde spullen controleren. En ja wat zie ik daar? Het objectief wat ik nu in mijn handen heb heeft een heel anders serie nummer dan het objectief wat ik ooit heb gekocht. Ik heb dus een nieuw objectief in mijn handen?
Ja, nog eens goed kijken en er is werkelijk geen gebruikersspoor op te ontdekken. Dit is gewoon een totaal nieuw objectief! Wauw wat een service!
En Eric Jan had daar op het Nikon service centrum van Nikon in Beverwijk ook nog een kop koffie gekregen. Jawel. Ik zeg niet dat service van een fabrikant zo moet zijn, want het was tenslotte mijn eigen schuld dat ik de lens en camera uit mijn handen heb laten vallen. Dus ze hadden het niet zo hoeven op te lossen. Maar dat heeft Nikon wel gedaan. Wat een klasse.
Zoals jullie weten was ik al een zeer tevreden Nikon gebruiker, maar nu nog meer. Dit is echt perfect. Ik steek mijn duim omhoog en geef ze een dikke 10. Deze actie van Nikon dekt het complete woord service. De betekenis van het woord service. Ik adviseer altijd al Nikon te kopen, dat zal door deze actie van Nikon zelf zeker niet minder worden. Ik heb er weer een argument bij. Dit is wat je wilt als consument. Meedenken!
Slaap lekker
Al tijden beweer ik dat de fotografische branche in zijn algemeenheid zo’n enorm ingeslapen zooitje is. En vandaag wordt mijn gelijk helaas wederom bewezen.
“Hey meneer de account manager, je hebt zeker mijn website niet gelezen. Dan had je kunnen zien hoe slecht ik over jullie blad schrijf. Als je dat had gelezen had dan had je de vraag niet meer hoeven stellen. Je denkt toch niet dat ik in een blad ga adverteren wat ik slecht vind?”
Maar de account manager van dit blad heeft niet de moeite genomen om mijn website te lezen. Hij is naarstig op zoek naar nieuwe adverteerders. Het gaat niet om inhoud, het gaat om adverteerders die geld kunnen binnen brengen. Om zo lekker door te kunnen blijven gaan. Door blijven gaan met slechte fotografische tijdschriften uit te brengen.
Hoe klein de adverteerder ook is, een adverteerder is een adverteerder en die levert geld op. Logisch gedacht. Maar wel een stuk minder logisch als je leest hoe ik heb geschreven over “zijn” tijdschrift op mijn website. In dit geval kan ik gewoon de namen van de betrokkenen opschrijven want het is al bewezen, er wordt toch niet gelezen. Dus F&L publishing te Nijmegen, uitgever van onder andere Photo digitaal, lees nu eerst eens mijn website eens goed. Een half jaar geleden schreef ik al in mijn beoordeling over Photo Digitaal:” Inhoudelijk het slechtste fotografische tijdschrift wat er bestaat. Teveel fouten en onwaarheden. Kennelijk maakt het allemaal niet uit wat je schrijft, als adverteerder ben ik nog steeds welkom.
Meneer de account manager is dus naarstig op zoek naar nieuwe adverteerders. De groten laten het afweten en dus moeten er kleintjes bijkomen. Er zijn nog maar een paar grote fabrikanten over met serieuze marketingbudgetten. En dat is niet genoeg om van te kunnen blijven leven. Want de grote budgetten bij de grote adverteerders staan al jaren onder druk. Ik moet dit blad met digitale fotografie vakantie.nl dus gaan helpen om te blijven bestaan. Maar dat wil ik helemaal niet. Jullie maken gewoon een heel slecht fotografisch tijdschrift. Meneer de account manager sluit gewoon af met:” Ik hoor graag van u, om te bekijken wat we voor elkaar kunnen betekenen”.
Ah, ze denken ook iets voor mij te kunnen betekenen. Wat dan? Ik moet toch adverteren? Gewoon geld overmaken en dan krijg ik daarvoor in de plaats een advertentie? Of niet soms? Of mag ik ook in hun auto magazine adverteren? Of in het creatief koken en genieten magazine? Ja dat mag. Jemig, wat gaaf dat dit mag. Ik val bijna van mijn stoel af. Het maakt ze niet uit waarin ik adverteer als ik maar adverteer. Kennelijk zit er net als bij de redactie die het fotografische tijdschrift schrijven ook al geen enkele visie achter. Alsof ik hier zou bedenken: “ kom laat ik eens een advertentie in La Cucina Italiana gaan plaatsen. Logisch toch adverteren in een Italiaans kooktijdschrift?
Het is weer bij de konijnen af hoe slecht erg gekeken, gelezen en nagedacht wordt.
Het bevestigt maar weer eens hoe de toch grote fotografische branche in een diepe winterslaap verkeert. Dit blad heeft niet alleen een slechte schrijvende redactie, maar ook nog eens inhoudsloze account managers. Zo zal het nooit wat worden. Als dit blad ooit ophoud te bestaan dan kan het niet aan mij hebben gelegen. Met mijn advertentie budget kun je geen tijdschrift overeind houden.
Word wakker mannen. Kom met een voorstel waar mijn vingers van gaan kriebelen. Kom met een voorstel waar ik geen nee op kan zeggen. Maak mij gek! Helaas komt deze account manager niet verder dan: wilt u in mijn blaadje adverteren? Als een klein jongetje vroeger:” Mama mag ik een snoepje?”
Slaap lekker!
Contact advertentie voor fotowinkels
Een serieuze man die mensen vermaakt met het geven van fotografie cursussen. Die mensen ook echt leert fotograferen. Diezelfde mensen ook wel cursisten genoemd gaan vaak na de cursus in Nederland nog spulletjes kopen. Soms een nieuwe camera, andere objectieven, maar ook wel studio flits sets en andere prijzige zaken. Ik stuurde mensen vaak naar bepaalde fotowinkels omdat ik daar vertrouwen in had.
Door omstandigheden ben ik op zoek naar een nieuwe winkel waarmee ik hopelijk een langdurige relatie mee kan opbouwen.
Ik zoek:
Wat spulletjes (reserve) camera en een objectief om aan cursisten uit te lenen. En misschien nog wat strobisten spullen.
Ik zoek dus een winkel waar ik met een gerust hart mijn cursisten heen kan sturen.
Ben jij die winkelier waar cursisten ook werkelijk met de spullen naar buiten lopen waar ze voor binnenkwamen, dan heb ik interesse. En niet iets aan ze verkoopt omdat je daar zelf het meest baat bij hebt.
Diezelfde winkel moet ook goede service bieden als er eens wat kapot gaat. Je mag daarom best iets duurder zijn. Die hogere prijs is te verkopen met de juiste argumenten.
De juiste winkel luistert ook naar de klachten van de klanten. En doet niet alsof klanten gek zijn. De firma C. te A. (niet in Apeldoorn (Cameratools) en ook niet in Amsterdam (Camex)) valt daarom al af.
Ik bied aan gemotiveerde cursisten die tezamen voor vele tienduizenden euro's per jaar bij u komen kopen. Heb ik wel eens zitten uitreken op een druilerige zondag middag.
Ja zo zou mijn contact advertentie eruit hebben kunnen zien. Maar plaatsen zal ik hem niet. Het was leuk geweest. Maar kennelijk is er geen enkele interesse voor. En ik ben door mijn rijtje heen waar ik mijn cursisten met een gerust hart durf heen te sturen.
Fotoketens vallen om, de mama en papa fotowinkels gaan failliet of sluiten gewoon hun deuren, en niemand heeft interesse voor 30.000 euro omzet aan foto apparatuur. Het is toch ongelofelijk. Want het gaat kennelijk fantastisch in de fotografie branche. Ja op je bolle ogen! Er liggen er heel veel op apegapen van de honger. Maar kennelijk is de honger toch niet zo groot om goed met klanten en kansen om te gaan.
Het doet me denken aan een ex-collega van mij. Marcel Buisman. Vaak las ik zijn columns in de PF over sales en marketing. Eigenlijk iedere twee maanden bijna het zelfde praatje. Dat ik wel eens dacht: "Kom op Marcel schrijf eens wat anders". Maar hij heeft gewoon gelijk, 100% gelijk. Het drammen en herhalen van Marcel op standaard zaken als veeg je stoepje schoon, presenteer jezelf en wees vriendelijk en en ondernemend begrijp ik opeens helemaal.
In dat zelfde PF magazine lees ik ook wel eens dat er fotozaken te koop staan. De jaar omzet wordt er dan ook regelmatig bij vermeld. Als je een omzet hebt van 250.000 euro dan is 30.000 euro extra toch als een hele leuke extra omzet te benoemen. Meer dan 10% extra! Ik zal het maar even voorrekenen. Laat de gemiddelde fotowinkel daar nu 15% marge nog op maken, dan praat je toch over 4500 euro extra inkomen. Voor vele mensen is dat twee maand salarissen.
In ruil daarvoor vraag ik voor mijn cursisten en dus niet voor mijzelf een tweedehands Canon camera met objectief en een statief. Nikon tweedehands heb ik zelf al liggen. En misschien eens een paar leuke fotografische accessoires, zodat ik niet altijd alles zelf hoef te kopen. Dat is bijna niet te doen. Want het enige wat ik wil is mijn cursisten service bieden. Want er gaat nogal een wat kapot.
Maar ja, dat blijkt dus een illusie te zijn. Nadat ik eerst en nog steeds twee jaar zit te wachten op een voorstel van de fotowinkel C. Te A. heb ik nu na 7 weken wachten zelf maar de stekker eruit getrokken bij alweer een fotowinkel C. te A. Maar dan in een andere A als vestigingsplaats. Als je goed puzzelt kun je er wel uitkomen wie ik bedoel.
Het is dat ik een bloedhekel heb aan de Media Markt, anders zou ik iedereen adviseren ga daar lekker je camera kopen. Maar die verkopen alleen de krenten uit de pap en voor service hoef je er ook niet te zijn. En het assortiment is alles behalve compleet. Je bent dus gek als je bij de Media Markt koopt.
En misschien staat er nog wel eens een fotowinkelier op die wel interesse heeft. Maar ik heb het opgegeven. Ik adviseer geen enkele winkel meer.
Nieuwe camera geruchten
Ik moet daar altijd wel om lachen. Niet om de cursist maar over alle geruchten die er rondgaan op het internet. Ik heb ook even gegoogled, niet om te kijken of het waar is, nee puur en alleen om te kijken wat iedereen weer denkt te weten, te menen en gevonden heeft in de donkere kerkers van het internet.
Laat ik voorop stellen dat ik weet hoe een dergelijk introductie proces bij een fabrikant in zijn werk gaat. Ik heb er immers zelf gewerkt. In een hoge positie zodat ik vanaf de eerste ontwerpen tot het moment van introductie betrokken was bij de te introduceren camera. Waarom schrijf ik dat ik in een hoge positie zat? Om mijzelf belangrijk te maken? Nee! Maar wel om aan te geven hoe geheim introducties van camera’s zijn.
Er wordt verondersteld dat de D800 van Nikon geïntroduceerd gaat worden tijdens de Photokina.
Ja dat is een open deur intrappen. Er wordt altijd wat geïntroduceerd rond Photokina. Daar hoef je geen Einstein voor te zijn. Maar wordt het dan een D800 of een D700X of een D900? Nou dat weet dus niemand. Enkele mensen binnen Nikon zullen op dit moment misschien weten wat de definitieve naam gaat worden. Dat is waarschijnlijk nog helemaal niet zeker. Er wordt op dit moment nog gewoon met code (projectnamen) gewerkt. Stel dat het een D800 gaat worden dan heeft deze camera op dit moment bij alle besprekingen gewoon nog een codenaam. Wat moet je je daarbij voorstellen?
Nou dat iedereen die betrokken is bij de introductie en het ontwerpen van de camera het intern heeft over de D-6Z of zo of de D-33X.
Zelfs ik schrijf nu nog steeds niet de echte codenamen, ook ik heb ooit een geheim houding contract getekend en daar houd ik mij aan, ook uit respect voor de Japanse collega's van wie ik zoveel geleerd heb.
In ieder geval een codenaam waar niemand wat mee kan. En dan komt het verschil tussen de hogere en lagere rangen binnen dergelijke bedrijven. De hogere weten misschien de naam al op dit moment, februari is het nu maar we hebben het over een introductie in september, hmmm het zal er om hangen of er al een definitieve naam is.
De mannen bij de Japanse camera fabrikanten kijken niet naar de forums waar zo zwaar gespeculeerd wordt over de nieuw te introduceren camera’s. Dat is niet interessant. Domweg omdat niemand het nog kan weten. En neem van mij aan, er zitten geen lekken bij dit soort organisaties.
En als de Japanse mannen de moeite zouden nemen om de forums te bezoeken, dan zouden ze dat alleen doen als ze de behoefte hebben om eens een stevig potje te kunnen lachen. Van zoveel onnozelheid. Van zoveel mensen die menen de nieuwe specificaties gezien te hebben, maar eigenlijk dingen opschrijven die ze graag zouden willen hebben. Nu wordt er op dit moment beweerd dat de D800 een ingebouwde telefoon zou hebben. Klinkklare onzin. Is er niet en zal ook niet komen. Kan ik technisch onderbouwen wat ik overigens niet ga doen.
Ken Rockwell is ook zo’n koekenbakker. http://www.kenrockwell.com/nikon/d700x.htm
Een niets zeggend lijstje met specificaties waar hij op komt door logisch na te denken. Maar het hele lijstje zegt helemaal niets, want hij weet niets. En sinds hij redelijk negatief schrijft over Nikon kan hij het wel schudden bij Nikon USA. Hij komt achteraan in de rij te staan van mensen die iets eerder worden geïnformeerd.
Er worden op diverse forums linken gelegd richting Chausseur d’Images ( een goed Frans fotografie magazine)die al informatie zouden hebben. Laat mij vertellen uit eigen hand dat dit nog niet zo is. In juli zijn ze misschien aan de beurt ( uitgaande van een introductie in september).
Ik heb zelf met de mannen van dit blad helemaal achteraan op het vliegveld Charles de Gaulles met geheimzinnig staan doen. In een hoekje van het gigantische vliegveld, waar niemand kwam, mochten ze achter een roltrap stiekem ( geregisseerd) als eerste foto’s maken van een toen nieuw te introduceren spiegelreflex. Het leek wel James Bond.
Ze moesten wel een geheim houding overeenkomst tekenen. In hun geval weer niet. De mannen van Chausseur d’Images zijn zo betrouwbaar dat dit niet hoefde. Maar je ziet het, pas twee maanden voor de echte introductie mochten ze bijna alles weten. Waarom die twee maanden? Omdat ze dat nodig hebben om hun artikel over de camera een maand van tevoren af te hebben zodat op het moment van introductie de nieuwe Nikon telg op de cover kon prijken. Dat ging echter niet door als de verschijning datum van Chausseur d’Images eerder was dan de officiële introductie. Dan hadden de mannen nog twee keuzes. Een maand later publiceren of een paar dagen het blad tegenhouden. Meestal werd het de laatste optie.
Het aller leukste was misschien wel dat het mij gelukt is om een Zweeds journalist de codenaam van een nieuw te introduceren camera te laten publiceren. Wij kenden de echte naam al, maar werkten intern alleen met de codenaam. Tijdens een speciale First view sessie voor speciaal geselecteerde Scandinavische journalisten liet ik “per ongeluk” mijn map waar alle informatie in zat expres iets te lang in mijn handen zitten voordat ik deze weer in mijn thuis kon schuiven. Eén journalist heeft dit kunnen zien. En raad er eens wat er gebeurd? Een maand later staat er groot op de cover dat ze als eerst weten hoe de nieuwe Nikon camera zou gaan heten! En de camera werd met codenaam en al op de cover geplaatst.
Op kantoor kreeg ik een groot compliment van mijn Japanse baas. “Goed gedaan jochie”. Luidde zijn commentaar, maar dan in het Engels.
Mijn wijze woorden naar jullie toe zijn dan ook: verspil niet teveel tijd op internet met het zoeken naar nieuwe camera’s en specificaties. Camera fabrikanten laten weten wat ze willen laten weten en hoe hen het ’t beste uitkomt. Iedereen die beweerd op internet en forums te weten wat het nieuwe model gaat worden is een grote fantast. Een beetje interessant lopen doen. Het kan namelijk niet. Spiegel reflex camera introducties zijn ware militair geleide operaties. En word er eens een keer nieuws gemorst
(dat het lijkt op en foutje) door een fabrikant, dan is dit heel bewust zo gedaan. Japanners kennen totale controle en overzien alles. Echt alles.
Testen in de fotografie tijdschriften
Neem nu het blad Chip foto en video. Nog niet door mij beoordeeld, maar dat komt snel. Maar na het lezen van dit artikel hoeft dat eigenlijk niet eens meer.
Ze plaatsen in iedere editie achterin hun blad een overzicht van wat er tot nu toe getest is. Per product soort en per categorie. Heel handig en overzichtelijk. So far, so good. Maar als je langer naar deze lijstjes kijkt dan vallen er mij hele vreemde zaken op.
De spigelreflexen zijn opgedeeld in drie categorieën, te weten;
• Professioneel,
• boven de de 1000 euro
• en onder de 1000 euro.
Dit vind ik op zich wel een aardige en eerlijke indeling. Je kunt immers geen appelen met peren vergelijken. Dat doet de consumentenbod immers wel. Daarover later misschien nog een keer een artikel.
In totaal gaat het om 17 camera’s verdeeld over de drie categorieën. Dan zijn er vele kolommetjes en één daarvan is de beoordeling op prijs/kwaliteit. Een Nikon D3 ( € 3900) wordt als matig beoordeeld. Zo ook de Canon 5D MKII (€ 2300), maar ook de goedkoopste de Olympus E-620
(€ 650) is qua prijs/kwaliteit als matig beoordeeld.
Uiteraard is een Nikon D3 en een Canon5D MKII veel en veel beter dan een Olympus E-620. Prijs verschil is dan ook enkele duizenden euro’s. Logisch dus dat er een kwaliteits verschil moet zijn. En hoe nje het bekijkt, bekijk je het maar dan zou in dit voorbeeld toch in ieder geval één van de drie goed moeten zijn? Of op zijn minst een voldoende als beoordeling moeten krijgen? Niet dus! Alledrie zijn ze matig. Hmm, dat is interessant.
Sterker nog, alle 17 camera’s komen niet hoger qua prijs/kwaliteit verhouding beoordeling dan matig. Er zitten ook een groot aantal slechte en onvoldoende beoordelingen tussen. Het beste wat er te koop is op fotografiegebied is dus matig volgens dit fotografie magazine.
De medewerkers van Chip Foto & Video vinden dus dat alle spiegelreflexen teveel kosten en te weinig kwaliteit voor het geld bieden. Want dat is gewoon wat ze beweren! Ben ik nu zo slim of zijn ze bij Chip Foto & Video zo dom?
Alles wat er dus op de markt is aan spiegelreflexen is dus matig tot slecht, wat je er ook voor betaald. In een range van 6800 euro ( Canon 1DMKII) tot aan 630 euro (Pentax K200).
In het zelfde nummer is (stom)toevallig de Olympus E-620 getest tezamen met de Nikon D5000 en de Canon 500D. En daar is het eindoordeel goed voor de Olympus. Citaat: ” De Olympus wordt geroemd dat deze een inhaalslag heeft gemaakt richting zijn naaste concurrenten Canon en Nikon”, maar eigenlijk zijn ze alle drie goed ( de Canon 500D wint de test). Er wordt geen woord gerept over de matige prijs/kwaliteit verhouding. En vervolgens zijn de zelfde camera’s een paar pagina’s later opeens allemaal matig. Sterker nog, de Canon 500D (testwinnaar) is nu opeens als onvoldoende getest. De Nikon en de Olympus als matig.
Het gesprek in mijn hoofd verloopt vervolgens als volgt;
Vraag: Dus eigenlijk is de Nikon de winnaar?
Antwoord: Nee… want de Olympus was toch ook goed?
Vraag: Ja maar, die was minder in de test ondanks dat die goed was.
Antwoord: maar de Olympus is in het overzicht matig en de Canon is onvoldoende.
Vraag: dan is de Olympus toch beter dan de Canon.
Antwoord: Nee, want de Canon komt beter uit de test.
Vraag: Ja maar die heeft een onvoldoende beoordeling in het overzicht
Antwoord: eh………..
Het verschil zit hem dan dus in de prijs. Canon 980 euro, Nikon 680 euro en de Olympus 650 euro. Dus de beste camera is uiteindelijk toch de slechtste omdat deze het duurst is.
Een vreemde manier testen en redeneren. En het wordt nog vreemder als je het overzicht van de compact camera’s erbij gaat pakken. Daar lopen de beoordelingen van goed tot matig. Dus het beste resultaat bij spiegelreflexen is het slechtste resultaat bij de compact camera’s. Nu weten ze denk ik
(en hoop ik) bij Chip Foto & Video wel dat spiegelreflexen over het algemeen toch wel een stuk beter zijn dan compact camera’s. En toch worden de compactjes op prijs/kwaliteit beter beoordeeld dan alle spiegelreflexen bij elkaar.
Kortom als het aan Chip Foto & Video ligt kun je beter een compact camera kopen dan een spiegelreflex. Dat is dan maar de invulling die ik eraan geef. Anders snap ik helemaal niets meer van hun testen en denken.
De redacteuren van Chip Foto & Video zullen toch vast wel eens uitgenodigd zijn door één van de fabrikanten om de productie te komen bekijken in een Aziatisch land? Dan weten ze toch dat compact cameraatjes productie alleen nog maar voorkomt in China. Goedkope lonen landen met veel robots en goedkope arbeidskrachten. Soms ook nog kinderarbeid ( daarover later meer).
Als ze dan de productie van goedkope compact camera’s hebben gezien dan zijn ze ook in de Japanse fabrieken geweest, waar nog met de hand D-3’s en 1DMKIII in elkaar worden gezet. Dat zit bijna altijd in dezelfde reis. Je laat als fabrikant het liefst beide zien. Je laat niet alleen zien hoe je goedkope producten worden vervaardigd. Voor je imago laat je de verzamelde fotografie journalisten ook de uiterst geavanceerde productie zien waarbij robots niet het werk van de mens kunnen overnemen. De productie van camera’s met vernuftige technieken en zeer dure onderdelen. Als je dat allemaal weet, hoe kun je dan in hemelsnaam zo dom een fotografie tijdschrift schrijven?
Slapende fotografiebranche
Ik ben redelijk kritisch richting een hoop zaken die met fotografie te maken hebben. Of het nu winkels zijn, fotobladen, camera fabrikanten, triggers of statieven. Er is teveel onduidelijkheid in deze branche en er wordt te weinig goed voorgelicht. Op forums wordt er maar wat geneuzeld, daar wordt je ook niets wijzer van. En slechte producten worden minimaal goed verklaard omwille van advertentie inkomsten of andere belangen. Zo dat is een punt maken!
De laatste tijd ben ik lekker bezig geweest. Veel vrienden gemaakt maar niet heus. Ik heb een aantal fotografie tijdschriften volledig de grond ingeboord, maar ook over bepaalde statieven schrijf ik net zo makkelijk dat ze het best kunnen dienen als brandhout. Ik verbeeld mij niets, ik ga de fotografie wereld niet veranderen, maar ik kan hem wel proberen wakker te maken. Middels eerlijke en onafhankelijke adviezen.
Mijn vrouw Babs is misschien wel mijn grootste fan. Eh nee, dat is niet waar want dat is mijn moeder, maar die is partijdig dus telt die niet mee. Dus nog een keer. Mijn vrouw Babs is mijn op één na grootset fan. Ze ziet waar ik allemaal mee bezig ben en met hoeveel passie. Soms vraagt ze zich wel eens af waarom ik dingen doe, maar inmiddels heeft ze wel door dat ik een visie heb. Waar ze zich eerst wel eens afvroeg waarom ik zoveel zat te “flickeren”, producten te testen en schrijven snapt ze dat inmiddels wel.
Ik geef een voorbeeld; vanavond komt een cursist voor de komende week bij ons aan na een lange treinreis. Moe na een lange dag en even een kort gesprekje zegt hij: ” Oh ja, naar aanleiding van jouw tijdschriftentest heb ik mijn abonnement op Zoom opgezegd. Niet omdat jij dat schreef maar wel doordat wat je schreef ik erover ben gaan nadenken en eigenlijk wel alles herkende van wat je schreef. Het is inderdaad geen goed fotografie tijdschrift”.
Hij heeft nu een abonnement op Focus. En volgens mij was er van de week ook al een mevrouw uit Limburg (cursiste) die stomtoevallig precies hetzelfde heeft gedaan. Laat mij duidelijk zijn, dat het absoluut geen doel van mij is op abonnementen bestand van Zoom op te blazen. Er zijn nog wel slechtere bladen te vinden. Zoom is slechts een middenmoter in de markt. Wel vind ik het leuk om te merken dat de website goed gelezen wordt. Dit soort beoordelingen vind je nergens. En ik schrijf het gewoon op zoals het is. Sans racune. Want ik wil onafhankelijk zijn en blijven. Zodat ik kan schrijven wat ik denk en zie vooral.
Ik realiseer mij dan ook dat ik met deze manier van beoordelen niet veel vrienden maak. Zoom, Digifoto Pro, Photo digitaal en Fotografie F+D zullen denk ik nooit contact met mij opnemen. Daarvoor ben ik te eerlijk geweest. Ik schrijf expres niet het woord hard op. Want ik ben niet te hard geweest. De rest is gewoon slecht en zonde van het papier.
Aan de andere kant staan dan de magazines die er wel goed uitkomen. Focus voorop en daarna Camera magazine en het nieuwe en goede Belgische tijdschrift Shoot.
Dirk van der Spek van Focus ken ik persoonlijk. Hij is eigenaar en opper indiaan aldaar. En één van mijn kritiek punten op Focus is, maar eigenlijk op alle bladen, ze zijn zo traditioneel. Ze kijken nooit eens over een hun eigen opgelegde grenzen heen. Testjes, boekjes, fotootjes bespreken en hup weer een nummer vol. Er is nog zoveel meer.
Als je een trots medewerker bent van een tijdschrift, camerafabrikant of winkel, weet ik zeker dat je wel eens gaat googelen op het gene wat je vertegenwoordigt of waar je voor werkt. Iedereen heeft wel eens de behoefte om te weten te komen wat voor een dingen er spelen in de markt of hoe er tegen je aan wordt gekeken. Want van kritiek kun je altijd leren. Het gebeurt dus niet.
Het is tekenend voor de slaperige instelling van de gehele fotografie branche. Zo kan ik nog vele voorbeelden geven. Hier in Pébru is er iets aan de hand er gebeurt iets. Iets wat interessant is voor de bladen, winkels en fabrikanten. Bijvoorbeeld dat cursisten van vak opleidingen tijdens of na hun opleiding hier nog even komen bijspijkeren. Maar ook heel veel ”gewone”cursisten die allemaal tevreden naar huis gaan.
Babs mijn vrouw, snapt er helemaal niets van. We zijn toch in vier jaar tijd misschien wel de beste privé cursus voor digitale fotografie geworden. En dat dan helemaal niemand opvalt. 1200 bezoekers per maand, inmiddels zijn hier honderden cursisten geweest, nazorg middels een eigen groep op Flickr. Maar niemand in de gehele fotografie branche die iets opvalt.
“Ga er achteraan, laat wat van je horen bij die mannen” zegt Babs tegen mij iedere keer. “Ja ik kijk wel beter uit”reageer ik. “Ik ga niet bedelen. Laat ze mij maar lekker vinden”. Babs schud haar hoofd. Ze kent me inmiddels wel.
Maar ik moet toegeven het zou wel eens lekker zijn als er een fabrikant of winkel hier wat reserve spullen zou neerleggen. Want er gaat wel veel kapot. Het gaat niet om mij, het gaat mij niet om geld middels banners en dergelijke, dat verdien ik wel met cursus geven. Nee het gaat om de cursisten, jullie dus! Extra service voor de cursisten, en promotie voor de sponsor. Mits ze goed schrijven of goede producten maken/verkopen.
Maar de branche slaapt, weggedommeld in een hele diepe slaap!
Full-size ccd chip met slechts 6 miljoen pixels
Wie wil er filmen met een spiegelreflexcamera? Ik heb nog niemand gesproken die dat wil. Er is voor de gein wel eens een filmpje mee gemaakt als je het toch in je camera hebt zitten, maar daarna is het toch echt over. Een paar filmpjes maken om te kijken hoe het werkt en daarna weer snel terug naar “gewoon” fotograferen. Kortom er wordt iets aangeboden waar je voor moet betalen, maar waar je nooit om gevraagd hebt. Dat bedoel ik met antwoorden op vragen die nooit gesteld zijn. De ontwikkelingen staan stil op het gebied van spiegelreflexen en de ontwikkelingen die we nieuw aangeboden krijgen zijn geen oplossingen voor de problemen die we hebben met de spiegelreflexen.
Waar is die ontwikkeling van spiegelreflexen gestopt? Veel cursisten leer ik tijdens de basis cursus dat de hoeveelheid pixels niet belangrijk is. Het ligt er natuurlijk een beetje aan wat je met je camera doet en waarvoor het moet dienen, maar in de meeste gevallen is het toch gewoon een hobby en meer niet. Maar ook hobbyisten kunnen zeer serieus zijn en kunnen ook behoefte hebben aan zeer hoge kwaliteit.
En daar zit denk ik het probleem. De hobbyisten en daar zitten de meeste aantallen in qua verkoop worden niet serieus genomen door de fabrikanten. Kwalijk, want de D3X , 1DMKIII en de @900 leveren echt geen bijzondere verkoop aantallen op voor Nikon, Canon en Sony. De D-90, 50D en de @ 700 moeten de grote aantallen brengen en cash genereren. Twee van deze drie zijn okay, maar de derde is prut. Teveel pixels en ook een camera die geen juiste antwoorden geeft. Een camera die alleen maar meer vragen oproept. Ik heb het dan over de Canon 50D. Zoveel pixels op een een zodanig kleine CCD chip. Dat is vragen om problemen. En het is niet alleen de 50D hoor, ik kan zo nog wel een aantal camera’s opnoemen. Je wordt blij gemaakt met nog meer pixels, maar ondertussen worden de resultaten alleen maar slechter.
Wij worden geacht te denken: “Joepie er komt een nieuwe camera uit waar je nu ook eindelijk mij kunt filmen en ook nog eens nog meer pixels”. Nou daar zaten we dus echt niet op te wachten. Het zijn gewoon teveel pixels en te kleine pixels. Hoge contrasten kunnen niet overbrugd worden en zo moet je maar een beetje aanmodderen en heel veel keuzes maken om tot de beste compromissen te komen. En we weten, een compromis is altijd een middenweg en nooit ideaal.
En zo worden we zoet gehouden met nog meer pixels, gezicht- en lachherkenning, kantelbare schermen, nog meer pixels in je LCD scherm, maar wat er echt verbeterd zou moeten worden, daar hoor je geen fabrikant over.
Pixels, we willen grotere en betere pixels. We willen een veel en veel groter dynamisch bereik kunnen gebruiken. Niet met 1 a 2 stopjes, nee er moeten er minimaal 5 bij. We willen pixels van 15 micrometer groot in plaats van 5 of 6 micrometer. Wie heeft er ooit gevraagd om nog meer pixels? Niemand! Het is iets wat ons aangepraat wordt door de fotowinkels en de fotobladen. Nog meer, nog beter…, ja was het maar waar!
Ik droom en droom van de eerste fabrikant die de ballen heeft om een full-size camera op de markt te brengen met slechts 6 miljoen pixels. Ja, ik zeg 6 miljoen pixels! Voor de meeste mensen is dit meer dan genoeg. Je krijgt dan mega grote pixels in plaats van mega veel pixels. En grote pixels vangen veel meer licht op, hebben betere kleurverzadiging, betere scherpte en kunnen allen samen dus ook veel grotere contrasten overbruggen. Dat zou toch wat zijn. Ik bestel er nu alvast één.
De bladen en de websites zouden er bol van staan. Een full size met slechts 6 miljoen pixels. De kenners zouden allemaal tegelijk erkennen dat dit het ei van Columbus zou zijn. Ben ik zo slim of zijn zij zo stom? Of laat ik het niet stom noemen, maar kortzichtig doordat er door de jaren heen een tunnelvisie is ontstaan die alleen maar heeft geresulteerd in meer en meer pixels. En een tunnelvisie doordat je jarenlang in het zelfde stramien denk is heel moeilijk om aan te ontkomen en precies tegen over gesteld te gaan denken.
Maar eigenlijk is het net zo makkelijk om weer de weg terug in te slaan. Full-size voor iedereen met 6 miljoen pixels! Kom op Canon en/of Nikon. Jullie zijn in een hevig gevecht met elkaar wie zich het komende jaar de nummer 1 van de wereld mag noemen.
Hiermee kunnen jullie elkaar een hele heftige slag toedienen. En ook Sony, Pentax en Olympus mogen zich dit gedachten goed eigen maken. Want uiteindelijk gaat de consument er dan echt op vooruit.