"Professionele fotografen" hebben last van amateurs
Steeds vaker lees ik in blaadjes, forums en andere plekken dat professionele fotografen last hebben van goedwillende fotograferende amateurs. Oeps... dat is vervelend. Dat is niet fijn al die amateur fotografen die aan broodroof doen. Want dat is waar de de professionele fotograaf zich aan ergert. Als jij als professional minder gaat verdienen omdat amateurs het voor minder geld doen of zelfs voor niets dan is dat ergerlijk of irritant. En verdien je zo weinig met je fotografie dat je honger begint te krijgen dan gaat het niet goed.
Ik geef les aan voornamelijk amateurs. Goedwillende, vriendelijke en vooral ook leuke mensen die graag meer willen doen met hun hobby. En regelmatig zitten er ook cursisten tussen die het zo goed oppakken dat ze professioneel fotograaf zouden kunnen worden. Vaak willen ze dat niet en ik moedig ze ook zeker niet aan, want fotograaf zijn is een moeilijk vak, een ambacht. En het kenmerk van een ambacht is dat je een vak tot in je toppen van je vingers beheerst. En dat is moeilijk, daar moet je veel voor over hebben en veel voor doen. Talent alleen is niet genoeg.
Mijn cursus is ooit opgezet om hobbyisten van leerstof en inspiratie te voorzien. Dat het na zes jaar af en toe wel eens de andere kant opgaat had ik nooit kunnen vermoeden. Maar soms gaan dingen anders dan gepland of verwacht. Net zoals de vele „echte” fotografen die klagen over de amateurs en de daaruit voortkomende broodroof. Ik ben geneigd om medelijden met ze te krijgen. . Is dat medelijden wel nodig? Wie is die professionele fotograaf? Hoe goed is zijn werk? Is dat veel beter dan dat van de amateur? Zo zou het wel moeten zijn tenminste.
De bakker bakt beter en constanter brood dan ik.
Schumacher rijdt sneller en beter dan ik.
Richard Gere kan beter acteren of model spelen dan ik.
Eric Clapton speelt veel beter gitaar dan ik.
Seal zingt veel beter dan ik.
Bij alle bovenstaande voorbeelden ken ik mijn kwaliteiten. Ik ben een amateur en geen professional.
Kortom de vakman, lees professional moet altijd beter zijn dan een amateur!!!
Ik ken het werk van vele fotografen. En ja het is vaak om te huilen zo slecht. Licht staat verkeerd. Het licht staat bijvoorbeeld vol op het oor om maar een voorbeeld te geven. Iedere cursist van mij weet direct wat ik bedoel te zeggen. De slechte professionele fotografen niet. Misschien heeft hij het ooit ook geleerd, maar doet het niet. En als je dat soort dingen niet beheerst dan ben je een amateur. En veel cursisten van mij beheersen dit wel. Deze cursisten zijn beter dan de slechte professionals! Een professionele fotograaf moet ten allen tijden beter zijn dan een amateur. Niets minder dan dit. Omdat een professionele fotograaf zijn vak en techniek beheerst moet er altijd een betere foto afgeleverd kunnen worden. Wanneer de amateur een gelijkwaardige of betere foto aflevert dan is er iets fout. Goed fout om een woordspeling te gebruiken. Met andere woorden de amateur kan net zoveel als de professional. En dat ligt echt niet aan het feit dat digitale camera’s zoveel beter zijn geworden. Het verschil zit hem in in de man/vrouw achter de camera en de gebruikte kennis. Fotografie is spelen met instellingen, licht en belichtingen. Dat kan een camera niet. Het is de gebruiker die de verschillen maakt.
Wanneer een professional echt goed is maakt de amateur geen enkele kans. Kansloze strijd voor de amateur. Maar ja, dan moet die professional weg goed zijn. Zo niet, dan is klagen het enige wat rest. Dan ga je van armoe ook er maar bij filmen met je camera. En word je als professional een keer geïnterviewd door een foto magazine dan ga je een stevig potje klagen over de oneerlijke concurrentie van de amateurs. Alsof klagen professioneel is?! Nee het is een brevet van onvermogen afgeven. En ja, natuurlijk zijn er amateurs die er niets van kunnen. En die leveren dan ook nog eens gratis foto’s aan bedrijven en instellingen, maar moet je daar dan jaloers op zijn als hardwerkende fotograaf? Zou je die klanten willen hebben die toch niet wensen te betalen?
Stop toch met klagen en investeer in jezelf. Klagen helpt niet, proberen beter te worden wel. Investeer in jezelf. Duik de studieboeken weer in, ga op bijles! Volg een opfris cursus of wat dan ook (hoeft niet perse bij mij hoor), maar doe iets! Klagen is te makkelijk. Of een andere optie is, stop met fotograferen. Dat is misschien nog wel het beste. Als je het nu na al die jaren nog niet kunt is het misschien wel tijd om iets anders te gaan doen. Koekenbakker worden of zo. Maar vergis je niet. Ook dat is een vak. Want de klant wil iedere keer weer dezelfde lekkere koekjes kunnen kopen. Ze moeten de volgende keer niet opeens heel anders smaken. Ook koekenbakken is een vak. Hoe maak ik mijn koekjes lekker en hoe hou ik ze lekker, keer op keer op keer..... Daarvoor is kennis nodig en kunde. Helaas bij velen niet meer aanwezig.
Zonde, zonde en nog eens zonde. Maar er is hoop.... ( later daarover meer)
Cijfers en interpretaties
Ik concentreer me in deze blog even op de websites en in het bijzonder dan op degene die je nu bezoekt. Aan de ene kant staat het onderbuik gevoel en aan de andere kant de cijfers. Cijfers die nooit liegen alleen moet je ze wel kunnen interpreteren.
Hierboven zie je een aantal cijfers afkomstig uit Google analytics. En dan kun je zien dat ik gemeten van 12 februari 2011 tot 12 februari 2012 19.801 unieke bezoekers op mijn website heb gehad. Dat zijn er best wel veel. Ik laat expres een overzicht over een jaar zien. Niet over een maand. Dat kan veel variatie opleveren. In een jaar tijd zitten echter ook alle seizoens invloeden verwerkt. In januari wordt mijn site veel beter bezocht dan in november bijvoorbeeld.
- Over een jaar verspreid bekijken de bezoekers gemiddeld 7,4 pagina’s. Dat is hoog, daar komen niet veel websites aan. Kennelijk is de informatie interessant voor de bezoekers. Die conclusie trek ik daaruit.
- De gemiddelde tijd op de site is ook niet verkeerd die is maar liefst 3,5 minuut. Deze kan echter verder opgesplitst worden. Maar eerst laat ik je zien hoe de verdeling van de bezoekers per land is.
Het grootste aantallen bezoekers komt uit Nederland. Dat is logisch en deze cijfers ga ik niet uitleggen. Ook is het logisch dat België op de tweede plaats staat. De tijd dat Belgen echter op de site blijven is een minuut korter dan bij de Nederlanders. Dat is gek! Ik kan dat niet verklaren. En ook lezen ze gemiddeld per bezoek anderhalve pagina minder. Het beste lezen de Duitsers met 9 pagina’s per bezoek. Waarom? Geen idee want mijn site is toch Nederlandstalig. Duitse degelijkheid?
Dingen die ik wel kan verklaren zijn de volgende. Het feit dat safari zo hoog staat in de lijst met besturing systemen van degene die mijn website bezoeken is wel logisch. Ik heb veel geschreven over de ongemakken van Apple. Over de schermen van de I-Mac en het kalibreren ervan. Deze berichten zijn her en der op het internet gevonden en verspreid geraakt. Dus veel Apple bezitters komen een keer op mijn site uit als ze op zoek zijn naar informatie hoe de typische Apple problemen te omzeilen. Firefox en Chrome worden echt veel meer gebruikt dan Safari. Aan de andere kant staat dat aardig wat van mijn cursisten zitten Apple gebruikers zijn.
Dan is de vraag hoe komen mensen naar mijn site toe? Door welke zoekopdrachten? Met welke woorden? Hierboven zie je de zoekwoorden top 10. Ik ken iemand die erg blij ervan zal worden dat mijn website het best scoort met „test Hema batterijen”. Ja, jullie mogen best sponsoren hoor daar vanuit de Tompoucen fabriek in Amsterdam, geen probleem. Dankzij mij verkopen jullie meer batterijen. Dat weet ik zeker. Want het is een positieve test van mij uit over Hema oplaadbare batterijen die dus veel en goed gelezen wordt.
Grappig is dat mijn site iets minder vaak wordt gevonden dan te zoeken op „test Hema batterijen”. Ik sta er keurig netjes achter op een tweede plaats. Is niet slecht vergeleken met de veel grotere organisatie Hema. daar kan ik nooit tegenop. De derde plaats is voor statieven tests. En dat is iets waar een gedachte exact goed bleek te zijn van mij. Ooit had ik een keer een onderbuik gevoel dat je nergens tests over statieven kon vinden. Echt nergens. Wel over camera’s en objectieven, maar nergens over statieven en de bijbehorende statiefkoppen. In deze cijfers vind ik de bevestiging terug dat ik dat goed aangevoeld heb destijds. Statieven tests staan ook nog een keer op plaats 6 en 10. Kennelijk is de behoefte hieraan erg groot. En zo te zien is er dan een grote kans dat je op mijn website uitkomt.
Het woordje test lijkt het ook goed te doen. Dat moet ik dus nog vaker gaan verwerken in de toekomst in de geschreven teksten en kopjes. Niet in tags of al dat soort onzin, want daar trappen de search bots van Google niet meer in. Sinds de porno industrie op internet overal een tag Britney Spears aan toevoegde heeft men bij Google de waardering en zoekfuncties drastisch omgegooid. Taggen en meta tags doe ik nooit! Het heeft geen enkele zin.
Welke pagina’s worden het best bezocht? Uiteraard is mijn index pagina het best bezocht. daarop kom je meestal binnen, behalve als je via googelen iets hebt gezocht en gevonden. Resultaten cursisten 2010 blijkt erg populair. Op de derde plaats staat „Patrick Kijkt” mijn blog. En dat is voor mij heel erg interessant. Ik vind zelf namelijk dat ik vaak wel risico’s neem met mijn blogs. Ik schrijf altijd wat ik denk of vind. En dat zal niet altijd in even goede aarde vallen. Of toch wel? Dat is niet te meten en dat vind ik vervelend. Ik wil geen potentiële cursisten afschrikken. Ik ben niet zo erg! Mensen die mij kennen kunnen dat denk ik wel beamen. Recht door zee en inderdaad geen blad voor de mond. Met eerlijkheid kom je het verst.
9138 pagina weergaven voor mijn blogje vind ik veel. Het wordt dus wel goed gelezen! Met een uitroepteken, omdat ik mij vaak afvraag of het wel zin heeft om te bloggen. Maar waarom? 9138 pagina weergaven? Om mijn uitgesproken mening? Omdat ik zinnige verhalen en/of opmerkingen maak? De cijfers vertellen mij dat niet. Het blijft dus gokken en interpreteren. Conclusies kan ik er niet uit trekken. Moet ik voorzichtiger gaan schrijven omdat ik mensen misschien afstoot en geen cursus bij me willen volgen? Of moet ik lekker zo doorgaan omdat mensen het graag lezen en zo’n eigenwijze man wel kunnen waarderen? Ik weet het niet. Zelf houd ik het maar op het eerste. Soms heb ik het gevoel dat mensen het iets te vinden. Reacties hierop zijn welkom. En aan de andere kant, lekker mijzelf zijn is ook best wel wat waard. Ik ben niet voor niets naar Frankrijk vertrokken.
Leuk is om te zien dat veel meer op Nikon gezocht wordt op mijn website dan Canon, terwijl de markt aandelen anders verdeeld zijn. Het kan niet liggen dat ik meer aandacht besteed aan Nikon vergeleken met Canon want ik hou keurig in de gaten dat het aantal besproken producten op de website ongeveer gelijk zijn. Hoe dit dus te interpreteren? Omdat ik positiever ben over Nikon dan over Canon? Zijn Nikon gebruikers nieuwsgieriger? Of zijn Canon gebruikers eigenwijzer? Ik weet het niet. Wat ik wel weet is het volgende.
72% van de bezoekers is vrouw en slechts 28% is man. Wauw dat zijn verschillen. Deze data zijn afkomstig van Facebook (doe ik ook nog), daar Google deze data niet kent. Maar ik zie dezelfde verhoudingen terug in de mensen die bij mij aan tafel zitten voor het volgen van een Digitale Fotografie Vakantie cursus. De grootste massa zit in de leeftijd categorie 35-44 jaar. Grappig. Want dat link ik weer aan een website die ik toevallig vond afgelopen week van een oud leraar van mij, Jurjen Drenth. Een sympatiek man en ontzettend aardig. Hij heeft wel een truc van mij gestolen tijdens mijn opleiding als leraar, iets wat ik hem geleerd heb als leerling, maar daarom niet minder sympatiek. Hij doet ook iets met fotografie en reizen en hij schreef op zijn website dat de gemiddelde leeftijd van zijn cursisten 52 jaar zijn. Vond ik wel slim van hem. Bij mij ligt de gemiddelde leeftijd een een stuk lager. Het scheelt zowat een generatie qua leeftijd. De hamvraag is, hoe zou dat komen? Zijn prijzen zijn veel hoger! Zou dat het zijn? Ik denk het wel. Maar ja, ik ben veel beter. Hahahahaha..... niet in cijfers uit te drukken.
Ik heb weer genoeg geïnterpreteerd. En zijn er nog adverteerders geïnteresseerd in een bannertje op mijn site die 19.100 unieke bezoekers willen aanspreken? jullie zijn welkom. Mail me maar en we komen er wel uit. Over testresultaten valt niet te onderhandelen. Dat dan weer niet! Ik blijf schrijven wat ik wil en wat ik vind.
Als fotografie je handel is dan schiet je hier 100% midden in de doelgroep. Want dat blijft me wel verbazen. Ik schrijf positief en negatief over producten, diensten en opleidingen. Dat Fotovakschool Apeldoorn geen banner op mijn website wil plaatsen dat snap ik ook wel. Ik heb ze helemaal de grond in geschreven a la Youp.
Maar dat Nikon, Focus, PocketWizard en andere merken en of winkels zich niet melden of een samenwerking met me aangaan? Als ik Nikon was geweest had ik al lang de stal hier letterlijk en figuurlijk vol gepropt met Nikon spullen. Om te gebruiken, te lenen en in geval van kapot gaan. Daar begrijp ik helemaal niets van. Beter uithangbord dan mij kunnen ze niet krijgen. Wat ook geldt voor Focus. Maar ja ik heb er al een keer een blog over geschreven lang geleden. De fotohandel blijft lekker slapen. Verbazingwekkend!
Ik niet, ik ben altijd bezig, met mijn vak, met mijn tientallen cursisten per jaar (nee ik meld geen exacte aantallen), mijn boek wat ik aan het schrijven ben, mijn websites en de getalletjes die erachter zitten. facebook, twitteren het hoort er allemaal bij.
En ik maai jaarlijks ook nog eens 140.000 vierkante meter gras, minimaal. Speel gemiddeld twee uur per dag met mijn kinderen, kook 2 keer per week, slaap 6 uur per dag (te weinig in ieder geval) en kus mijn vrouw gemiddeld vier keer dag. Misschien ben ik wel de idioot, maar ik slaap in ieder geval niet.
Zwarte Piet of niet?
Nu liep ik nog niet zo lang geleden over de Dam in Amsterdam en genoot van het kijken naar alles. Mensen, en noemen maar op. Heerlijk is dat als je zoals ik een dagje in Amsterdam bent. Sinterklaas en zijn zwarte pieten waren al in het land. Op de dam aangekomen was er een flinke herrie en kabaal. Die al naderende steeds duidelijker werd. De bekende Sinterklaas liedjes waren in een disco, house en trance jasje gestoken, maar wat er precies gebeurde kon ik niet helemaal zien omdat ik van de achterkant kwam aanlopen. Wel zag ik alle tassen van de verkleedde zwarte pieten onbewaakt achter het podium liggen. Wat ik niet erg slim vond. Ik zie alles dus ook dit. Ik kan er echt niets aan doen. Het is mijn beroep. Mijn tweede natuur. Ik zag de te tassen, en het moesten dus eigenlijk allemaal wel vrouwelijke zwarte pieten zijn aan de tassen te zien. Doet er op zich verder niet toe, het is een detail en ondertussen had ik had nog steeds niet kunnen zien wat voor een feest het wel of niet aan de voorkant zou zijn.
Na om de disco tent te zijn heen gelopen deed mij verbazen wat ik zag. Ik keek en zag alleen maar gekleurde mede Nederlanders staan swingen voor het Sinterklaas podium en tent. Ik keek nog eens en na enig zoeken kon ik zowaar ook enkele blanke Nederlanders zien staan. Maar ze waren echt zwaar in de minderheid.
Ik zei nog tegen Inge met wie ik daar liep:” als dit nu geen mooi voorbeeld is van inburgering dan weet ik het niet meer”. Marokkaanse vaders en moeders, Turkse vaders en moeders, Surinaamse vaders en moeders, plus alle andere nationaliteiten, maar wel met een gezonde bruine kleur, waarvan ik de herkomst niet a la minute kon vaststellen.
En we zingen en springen en we zijn zo blij want er zijn geen stoute kinderen bij. Allemaal gekleurde mensen, bijna geen enkele blanke Nederlander en de sfeer zat er zeer goed in. Als die mensen er niet hadden gestaan was er geen feest geweest.
Hoezo moet Zwarte Piet verbannen worden? Omdat de gekleurde medemens dit discriminerend zou vinden en er aanstoot zou nemen aan zwarte piet? Ik heb iets heel anders gezien. Misschien moet Anouk ook eens de Dam bezoeken tijdens Sinterklaas tijd.
Ik zou ergens begin maart misschien naar een concert van haar gaan. Haar voorlopig laatste concert. Ik weet het even niet of ik dat nog wil. Haar muziek is goed, keigoed, maar als ik totaal niet eens kan zijn met iemands denkbeelden? Moet ik daar dan heengaan?
En misschien ga ik wel gewoon naar haar laatste concert. Verkleed als een regenboog piet. Bespoten in alle kleuren zorg ik dat ik vooraan sta op de eerste rij. Ik loop wel zwaar voor joker begin maart in een zwarte pieten pak. Oh nee, dat zeg ik verkeert, in een malle pieten pak, maar wedden dat ze zal reageren? Zal ik nog een nummertje met haar meezingen ook. R’U kidding me Anouk?
Doe effe normaal vrouw.
Gratis fotovakantie in Griekenland
Vanuit fotografisch centrum van Frankrijk, genaamd Pébru, heb ik de oplossing bedacht voor de Griekse problemen. De Grieken zijn zo ontzettend dankbaar naar geheel Europa toe dat ze ons eerdaags gaan uitnodigen om daar gratis op te vakantie komen. Ze gaan onder de bezielende leiding van Papandreou nog even een referendum doen over mijn alles oplossende plan, maar daarna is alles toch wel in kannen en kruiken verwacht ik.
Ik weet dat de Grieken echt onwijs blij zijn met de steun die ze krijgen. Ze laten het wel niet zo merken, ze hebben een beetje moeite met zicht te uiten, maar let op dat komt nog wel. Ze willen ons namelijk verassen. Waarom gaan ze dat doen? De 110 miljard die ze zojuist gekregen hebben in de vorm van geld en kwijtschelding van schulden willen ze toch op een of andere manier terug geven. Is ook wel logisch... Wat houdt mijn plan in?
De 110 miljard gedeeld door 500 miljoen Europeanen gaat goed worden voor een gratis vakantie in Griekenland, plaats naar keuze, ter waarde van 2000 euro per persoon, daarbij is het wel de bedoeling dat wij natuurlijk wel wat van ons geld gaan uitgeven aldaar. Drankjes, hapjes, taxi, souvenirs en meer van dat soort zaken. Want voor 2000 euro is het uiteraard geen all-in vakantie. Dat is altijd wel lachen met de Grieken, ze blijven je verassen. Ze zeiden dat het gratis was, maar toen je eraan kwam bleek het toch weer net even anders te zijn.Maar goed het is ze vergeven.
Stel dat 10% van alle geïnviteerden naar Griekenland op vakantie gaan. Dat zijn 5 miljoen mensen en die geven allemaal 1000 euro uit op hun vakantie dan stroomt er toch 5 miljard euro binnen in de Griekse staatskas. Papandreou schreef mij al:” Goed plan Patrick. Kosten gaan voor de baten, maar eigenlijk kost jouw plan niets en het levert wel veel geld op. 5 miljard geeft ons toch weer bijna een maand de tijd om verder te filosoferen (Grieks woord) hoe verder te gaan. Als dank voor dit goede plan Patrick mag je met al je cursisten gratis in Griekenland komen fotograferen”. Neem iedereen maar mee die je wilt, schreef hij. Dat is niet tegen doveman oren gezegd. Plutos, god van de rijkdom baadt nog niet in het geld op zijn hoge Griekse berg, maar pootjebaden moet toch kunnen lukken met 110 miljard. Dus ben ik meteen met een programma begonnen voor de aanstaande gratis fotografiereis/ cursus in Griekenland.
Wat gaan we doen?
- We gaan eerst drie dagen fotograferen op het eiland Diafragmos.
- Daarna door naar Obscuros voor 4 dagen fotografie.
- Met de boot gaan we door naar het eiland Sluiteros. Onderweg kun je dolfijnen zien zwemmen. Het mooiste bewaren we voor het laatst.
- We sluiten af op het vaste land in Axima met schitterende panorama’s.
Stomtoevallig is Axima het Griekse woord voor onaanvechtbare grondwetten. Puur toeval, het lijkt cynisch maar het is echt niet zo bedoeld! En ook niet melancholisch. Zoveel antroposofie zit er nog wel in mij om dat niet als flauwe woordgrap te gebruiken na zo’n mooi aanbod van Papandreou. Want ook hij heeft eindelijk de foto gezien! De foto gezien? Ja foto betekent in het Grieks licht. Dus ik bedoelde te zeggen dat Papandreou het licht heeft gezien. Want in principe is er in Griekenland een grote hang naar xenofilie. Zeker wat geld betreft. En zoals we gezien hebben de laatste weken is dit geen utopie gebleken. Een utopie is namelijk onwerkelijk of onvervulbaar, maar niet voor de Grieken. Daar is werkelijk alles mogelijk. Dus ook gratis fotografie vakanties. En dit alles in goede harmonie (Grieks woord). Zonder ironie (ook een Grieks woord).
Afsluitende met alweer een Grieks woord en een retorische vraag. Ben ik gek of zijn de de Grieken het? Is toch best een slim plan van mij? En ze mogen best iets terugdoen. Pandreou gaat zijn best doen, let maar op...
Camembert bemoeit zich met Seal
Op straat stond voor de concertzaal een lange rij van wel meer dan 250 meter om naar binnen te mogen gaan. Midden over de stoep een dubbele rij wachtenden in een drukke winkelstraat. Na 250 meter wachten en schuifelen mochten we naar binnen. Althans bij de entree werd ik er meteen bij de eerste controle ertussen uitgehaald. Monsieur, u moet u camera inleveren. Non monsieur antwoordde ik direct, ik mag vandaag fotograferen. Dat vond de beveiligingsman een te lastig antwoord en daarom moest ik mij direct rechts het hoekje melden bij iemand die over dit soort zaken gaat. De beveiligingsman had problemen met mijn camera en grote lens erop.
De man in het hoekje in een hokje vroeg mij nogmaals om mijn camera in te leveren. Ik zei dat ik dit niet van plan was. Ik kwam om te genieten van de muziek en foto’s te maken. En ik heb toestemming van Seal zelf, kijk maar naar de tweet. En liet hem de uitgeprinte versie van de tweet zien. Dus waar heb je het over beet ik van mij af. Dit antwoord was te lastig voor deze franse meneer. Eh oui, maar daar ga ik niet over, daarvoor moet u bij die meneer daar in het midden zijn, terwijl hij wees naar een ronde balie in het midden.
Op naar de balie in het midden. Ik legde de man bij de balie in het midden wederom mijn verhaal uit, en deze gaf het nog sneller op. Oui, maar meneer daar ga ik niet over. Daarvoor moet u bij de perschef zijn. En die staat aan de andere kant van de balie. Kijk bij die meneer daar moet je zijn. D’accord zij ik. Dan ga ik daar wel heen. Het begon me al op te vallen hoe Frans dit is. Niemand is ooit verantwoordelijk of durft een beslissing te nemen. Niks nieuws, maar oh zo omslachtig hier in Franrkijk. Zonder de toestemming van de baas gebeurd er niets. Want stel je voor dat je een initiatief neemt? Of een beslissing?
Aangekomen bij de perschef bij de balie in het midden, maar nu aan de andere kant zette ik wederom mijn beste beentje voor in het frans. Het moest en zou me lukken. Niemand zou mij tegenhouden vanavond. Niemand!
Ik: Bonjour perschef.... ik ga vanavond Seal fotograferen.
Perschef: Ah, u bent fotograaf, dan zal ik even op mijn lijst kijken.
Ik: Nee, ik ben geen fotograaf, ik ben hier omdat ik al 21 jaar een groot fan ben van Seal en ook nog en passant een paar foto’s wil maken.
Perschef: Non, dat mag niet!
Ik: Jawel hoor, ik heb getwittert met Seal en heb zijn toestemming. Hij zegt letterlijk het is het jaar 2011 en natuurlijk mag dat. lees zelf maar!
Perschef: Nee, dat kan echt niet hoor. Ik mag alleen de 5 officiële persfotografen binnen laten fotograferen.
Ik: Ja maar ik ben geen fotograaf. Ik ben muziek liefhebber en in het bijzonder van Seal. Ik ben misschien wel een van zijn grootste fans.
Perschef: U staat niet op de lijst.
Ik: (Inspelende op de totale hiërarchische structuren in Frankrijk en dat er nooit iemand een beslissing neemt zonder de zekerheid te hebben dat zijn/haar baas het goed vindt) mais Seal is uw patron vanavond en hij vindt het goed. Lees de tweet maar.
Perschef: begint te hakkelen en te stotteren en zegt eh..... ja...... maar.........
Ik: Wat gaan we doen, mag ik nu wel of niet naar binnen met mijn camera?
Perschef: (eerst een hele tijd niets, er kwamen wel klanken uit, maar geen idee of het woorden waren) tsja..... eh..... u moet het zelf weten.
Ik: Okay dan ga ik nu naar binnen en we liepen op weg naar de waanzinnig mooie zaal van het Grand Rex theater.
De perschef was helemaal in de war van het woord patron wat in het Frans baas betekent. Of Seal nu wel of niet zijn baas was deed er niet toe. Maar deze oenige franse perschef kreeg het niet meer bij elkaar in zijn hersenen. Een aanhoudend persoon tegenover hem die van geen wijken wilde weten en hij moest een beslissing nemen! En dan had zijn baas ook nog eens getweet dat het goed was. Dit was echt teveel voor een dag.
Ik denk dat hij er nu nog staat. Er kwam geen zinnig woord meer uit. Gelukkig zijn fransen redelijk voorspelbaar en hier had ik ter plekke al improviserende handig gebruik van gemaakt. Ik was het niet van plan, maar het ging gewoon nu eenmaal zo. Laat het woord patron vallen en er gebeuren hele vreemde dingen. Zonder patron zijn ze nergens, maar die patron heeft ook weer een patron en die moet ook beslissen. Want stel je voor dat je een foute beslissing maakt. Nee dan liever geen beslissing. Dat is er namelijk ook éen. Deze franse perschef redde zijn functie door gewoon helemaal niets te beslissen. Geen ja en geen nee.
De show begon en ik had de maximaal toegestane vijf persfotografen vrij rap in het vizier. De eerste drie nummers zou ik het rustig aandoen met fotograferen om geen gezeik te krijgen van de fotografen als zijn na 3 nummers de zaal moesten verlaten en ik rustig door kon blijven fotograferen. Na drie nummers moesten de broodfotografen inderdaad eruit en toen kon ik lekker gaan fotograferen. Paar plaatjes hier, paar plaatjes daar, maar vooral ook lekker swingen, dansen en luid meezingen. Ik was hier in eerste instantie om gewoon te genieten. Fotograferen is een hobby van me, dus een paar foto’s van één van mijn favoriete artiesten maken, dat hoorde er ook bij. Die kans krijg je zelden of nooit. En dan liever met een goede camera en lens in plaats van een compact cameraatje waar je niets mee schiet.
Tegen het einde aan van de show werd ik opeens op mijn schouders getikt. Door dezelfde beveiligingsman die mij in eerste instantie al bij de ingang ertussen uit haalde. Monsieur u mag geen foto’s meer maken. Ja, maar ik maak al lang geen foto’s meer was mijn antwoord. Ik stond al zeker een half uur lang niet meer te fotograferen. Ik had het al. Ik had mijn plaatjes al compleet. Ik wist zeker dat ik genoeg moois had gefotografeerd en was dus klaar. Ik wilde alleen nog maar dansen en zingen en heel erg veel zweten en genieten. Lekker.
Weer 10 minuten later komt weer dezelfde man mij op de schouders tikken. U mag nu echt geen foto’s meer maken! Ja maar, dat doe ik niet. Ook niet sinds de laatste keer dat u het aan mij gevraagd heeft. Ik begon er nu echter wel de smoor erin te krijgen. Wat een stelletje camemberts! In de geluidsbrij begon ik een discussie met de man. En waarom mogen die 150 krijsende vrouwen vooraan dan wel fotograferen en het hele concert filmen? Waarom is dat niet erg? Omdat ik toevallig een grotere lens heb? Wordt ik daarom gestraft? Omdat ik goede foto’s voor thuis wil maken in plaats van slechte foto’s? Wordt ik daarom gestraft? De man begreep mij prima, ook in het enorme overweldigende geluid van Seal. Oui, oui, als u maar geen foto’s meer maakt. Sukkel dacht ik nog, ook al was hij twee keer zo groot en breed als ik ben.
Even later werd het duidelijk waar het allemaal om ging. Seal begon een praatje tussen de nummers door en eerde zijn vorige producer Trevor Horn. Deze man was in het donker samen met zijn vrouw naast ons komen zitten zonder dat we er erg in hadden. Ik vond het al zo vreemd, gedurende de gehele avond, dat er op rij 4 de hele avond 4 stoelen leeg waren. Erg vonden we het niet want daardoor konden lekker dansen en swingen. Totdat Trevor Horn en gevolg daar kwamen zitten. En zo zaten wij opeens naast deze legendarische producer. Dus daar had de beveiligingsman zo zijn best voor gedaan! Hij had het ook gewoon kunnen vragen.
Trevor Horn de legendarische producer van Seal, Frankie goes to Hollywood, ABC, Grace Jones, Yes, Tina Turner, Tom Jones, Paul McCartney en vele anderen zat gewoon naast ons. Na de show heb ik hem nog even bedankt voor alle mooie muziek die hij gemaakt heeft. Dat vond hij leuk, erg leuk.
Kortom het was me het avondje wel. Gezongen, gedanst, gezweet, gefotografeerd genoten van Seal, verbaasd over het feit dat we naast Trevor Horn zaten, maar boven al verbaasd over de fransen en hun mentaliteit. Wat een stelletje Camemberts. Een avond om nooit meer te vergeten. En met mooie foto’s thuis gekomen. Dank je wel Seal!
Seal concert fotograferen
Ik ga morgen avond naar een concert van Seal in Parijs. Dit vergt wat voorbereidingen daar het plaats vindt aan het einde van een cursusweek en dit dus niet de meest ideale planning is. Maar met een beetje passen en meten en schuiven ben ik er samen met de cursisten prima uitgekomen waardoor het toch mogelijk is om naar het concert te gaan. Slapen doe ik wel een keer ergens in de trein.
Op twitter zag ik een actie van Seal samen met Leica dat ze concertkaarten weggaven. Dan moest je de tweet retweeten en dan maak je kans op 2 vrijkaarten. Daar heb ik geen enkel belang bij want ik had er al twee gekocht. Maar het bracht me wel op een ander idee. Leica en Seal doen iets samen. Volgens mij is Seal een Leica gebruiker. Dan zou hij er toch niet al teveel bezwaar tegen moeten hebben als ik vanaf rij 4 wat foto’s maak. Veel dichterbij kun je niet komen. Als hij zelf ook fotografeert zou hij dit misschien wel begrijpen.
Er is maar één manier om erachter te komen en dat is het Seal zelf vragen. Ergens had ik wel al een keer gelezen dat dit één van de leuke dingen is van social media. Dat je rechtstreeks in contact kunt komen met bekende mensen. Niet dat ik daar op zit te wachten of een dringende behoefte aan heb, maar ik heb een probleem en wil graag een antwoord. Meestal moet je je complete camera uitrusting achter laten bij de ingang. En daar voel ik me niet comfortabel bij. Dus het gevolg is dan dat ik het meestal niet meeneem, dan is de kans op vermissing van je gehele set na het concert een stuk kleiner.
Nu door de invloed van social media en verschillende stukjes hierover te hebben gelezen trok ik toch maar de stoute schoenen aan. Niets voor mij! Ik heb Seal zelf via een tweet gevraagd of ik mag fotograferen tijdens zijn concert in Parijs. Ik verwachtte geen antwoord. De beste man heeft toch wel wat anders te doen. Met Heidi spelen?
Ik opende vandaag tijdens de cursus mijn website om de cursisten bepaald foto’s te laten zien en wat zie ik tot mijn hele grote verbazing? Seal heeft mij geantwoord. De man waar ik al 20 jaar fan van ben, op een normale manier, heeft zittende waarschijnlijk vanuit een grote auto zittende op de achterbank, mijn Tweet beantwoord. Het moet niet gekker worden! Wat is de wereld klein aan het worden op deze manier. En wat wel het allerleukste is.... Ik kan en mag foto’s maken van Seal. Sinds zijn allereerste CD volg ik hem. Ik heb honderden mensen enthousiast gemaakt voor zijn muziek. En na ga ik hem weergaloos goed op de foto zetten. Laat dat maar aan mij over! Ik ben excited, maar dat was jullie alvast opgevallen.
Voor de zekerheid neem ik de geprinte tweet wel even mee voor eventuele problemen bij de entree. Die verwacht ik wel alsnog. Maar ik kan bewijzen dat Seal tegen mij heeft gezegd:” Ja Patrick je mag foto’s maken”. Het bewijs is er.
Ik heb net
net nog een berichtje terug gestuurd. Dank je wel gezegd en dat ik hem een week cursus aanbied bij ons hier in Pébru. Ik ga ervan uit dat hij nee zegt of nooit zal reageren, maar na gisteren avond is niets zeker meer. Ik wil van Seal wel eens portret foto’s maken. Zo’n gave kop heeft hij en uitstraling. Daar heb ik wel een week cursus voor over. En ik ken iemand die dan opeens ook weer heel snel op cursus wil komen. hem leren fotograferen, als hij het nog niet kan, en anders Seal nog beter leren fotograferen. En misschien kan hij me een beetje leren zingen.
Hey how are you raw doing?
Zojuist stond ik nog voor de kerkdeur belichtingtrapjes te schieten. Klik, klik, klik..... Te spelen met mijn witabalans voor de mooist mogelijke foto, klik,klik,klik..... Contraast verlagen klik,klik..... En nog even een serie opnamen er achteraan met Active D Lighting om te kijken of dat misschien nog wat meer oplossingen voor de te overbruggen problemen zou kunnen bieden, klik, klik en nog eens klik.
Heel snel en soepel. Ja, dat ritme van werken zit er wel in bij mij. Een Amerikaan, ik had hem al zien staan kijken, loopt om mij af en vraagt wat ik aan het doen ben. „ Are you bracketing for HDR?” Is zijn eerste vraag. „No, I said”. I am playing with all my different settings to get best exposure possible straight out of the camera. „ Yeah man, that’s great”. But you do that for a HDR photo? No, I just told you, I shoot in JPEG and tray take make the best out of it. „ You say what?” You are making your photos in JPEG? „Oh, yes I do.”
Ik laat hem zien wat ik doe en hoe ik het doe, leg de techniek en visie erachter uit. En al pratende besef ik dat ik deze vriendelijk ogende Amerikaan een gratis fotolesje aan het geven ben. Maakt niet uit denk ik nog, moet kunnen en altijd leuk om te doen en kennis te delen. We babbelen nog even verder en de Amerikaan verdwijnt in de kerk waar ik zojuist uitgekomen ben.
Ik zit met Adrie te praten over HDR in de hete zon. En hé, daar is de Amerikaan ook weer, nog geen twee minuten later. „ Can I ask you another question?” Yes, ofcourse no problem, antwoord ik terug. „Are you really shooting in JPEG?” Not in TIFF or RAW? En ik leg nog een keer uit dat JPEG 90-95% van de kwaliteit van de camera is en RAW 100%, maar dat ik vaak 90-95% wel genoeg kwaliteit vind. En nogmaals leg ik uit dat je in beide gevallen dus echt met de perfecte belichting moet werken, daar RAW ook geen oplossingen biedt als de foto niet perfectly exposed is. „ Yeah, yeah, I understand man. You’re right”. So you never you use JPEG? No, never antwoord ik. I am an excellent photographer and I don’t need it, bluf ik een beetje. Want het begint nu toch ook wel een beetje een spelletje te worden. Als ik 100% wil gebruik ik ook RAW, maar met 90-95% van de mogelijke kwaliteit neem ik 100% van mijn fotografie tijd genoegen. De Amerikaan is helemaal flabber de flapskie. Hij snapt er helemaal niets meer van. En bluffen? Nee eigenlijk niet, ik neem gewoon genoegen met minder. Als ik standaard 90-95% van de mogelijke kwaliteit kan behalen, kan ik de 100 ook halen. Maar dat is lang niet altijd nodig. Dit laatste heb ik hem niet uitgelegd. Hij was echt al genoeg flapper die wapskie.
Warmolt de andere cursist van deze week komt aangelopen en heeft de Amerikaan nog horen zeggen tegen zijn vrouw, „he is really not using RAW. He makes his pictures in JPEG. Can you believe that? His wife was answering:”yeah I asked the other guy, but he was also photographing in JPEG. Unbelievable they do”.
Yes we do, because we are good!
Geniaal in de Jodenbreestraat
Mijn grote popidolen Bruce Springsteen en Seal zijn niet geniaal. Ze doen hun ding, heel erg goed zelfs, maar geniaal zou ik het niet willen noemen. Wat is dan geniaal? Hoe beschrijf je dat?
Ik kan genialiteit wel benoemen in heel veel woorden, maar er is ook een andere manier om genialiteit uit te leggen. In mijn geval ben ik gewoon naar de Jodenbreestraat in Amsterdam gegaan en heb daar het woonhuis en atelier van Rembrandt bezocht. De vloeren en muren zijn inmiddels allemaal van beton en dat is niet echt geniaal te noemen. Welke zot heeft dit bedacht? Maar maakt niet uit het gaat om het idee dat je op een plek bent geweest waar zoveel creativiteit en genialiteit is geweest. Ook al zijn de muren en vloeren inmiddels van beton, ik kon de genialiteit van Rembrandt daar nog steeds voelen.
Allen die bij mij op cursus zijn geweest weten hoezeer ik de schilderkunst van Rembrandt bewonder. Mijn gehele licht theorie en portretlessen zijn gebaseerd op zijn inzichten en schilderwerk. Omdat die man geniaal was. Rembrandt heeft honderden jaren dingen gedaan die nog nooit eerder waren gedaan. Hij kwam met een totaal ander lichtgebruik. Je weet wel, zichtbaar oor in het donker. En ga zo maar verder. En als Rembrandt een keer een „fout” schilderij maakte dan was dat om fout licht te bestuderen. Dat is het grappige aan een van de schilderijen die nog steeds in de Jodenbreetsraat hangt.
Er hangt een man met een tulband. Ik leg direct uit aan een goed bevriende cursiste met wie ik samen het Rembrandthuis bezocht dat dit te verklaren is. Ik leg uit dat het foute licht vol op het zichtbare oor komt omdat hij aan het studeren was op hoe licht mooi kan strijken over een tulband van witte stof, met kleine glimmertjes erop. De tekst eronder had ik echt nog niet gelezen! Die las ik pas nadat ik de uitleg aan de cursiste had gegeven. En ja hoor, weer klopte het schilderij van Rembrandt. Zelfs als het fout is dan zit er een bedoeling achter. Ditmaal een studie hoe laat je licht mooi over een zijdezachte stof heen strijken. Dat je werkelijk kunt zien op een schilderij, vele eeuwen later, hoe zacht die stof wel geweest moet zijn. Dat is geniaal. Even los van al zijn andere werk. Zelfs een „doodgewoon” oefenschilderij laat zien hoe geniaal Rembrandt was. Wat was ik blij om in ieder geval Rembrandt te snappen. Ik snapte gewoon wat zijn bedoeling was geweest. Dit terwijl ik het schilderij niet kende. Het was nieuw voor mij. Ha, ik snap een geniaal man, dat is ook al wat. Ook al ben ik het zelf niet. Mijn dag kon niet meer stuk.
En dat is nu ongeveer genialiteit. Zelfs als het fout is dat het dan nog steeds bijzonder mooi is. Plus dat je dingen doet die nog nooit eerder gedaan zijn. Iets unieks, iets anders, dingen waar nog nooit een mens aan gedacht heeft. Dus bijvoorbeeld maar de helft van een mens schilderen. In de voorgaande eeuwen schilderde men alles en lieten schilders sowieso alles zien wat er te zien was. Rembrandt niet. De helft was vaak al meer dan genoeg. De genialiteit zit hem dus in het feit dat het met de helft ook kan en Rembrandt vaak veel mooiere sfeertjes kon scheppen door actief met licht en schaduw te werken. Met de helft minder verhief hij zich dus tot geniaal. En hij geloofde erin. Want ook in die tijd was er toch al veel kritiek op zijn schilderkunsten. te donker, teveel schaduw. Hij liet zich niet afleiden door de kritieken,maar bleef geloven in wat hij aan het doen was. Ook een typisch puntje voor geniale mensen.
Bruce Springsteen, Seal en ik zelf zijn niet geniaal. We doen wat we doen goed en met volledige passie en overgave. En dat kan leiden tot hele mooie dingen. Maar geniaal is het niet. Wat wij doen is niets nieuws of onderscheidend. Het is al eerder gedaan. Alleen doen wij het iets anders of op onze manier. Dat is slechts enkelen gegeven. Dat ik zelf niet geniaal ben? Ik schaam me er niet voor. Ik herken genialiteit, dat is al heel wat. En wie weet komt er nog eens een uitvinding de komende 40 jaar zodat ik een klein tijdreisje kan maken naar de Jodenbreestraat anno 1658. Ik zou dan heel graag even een kwartiertje met Rembrandt willen praten. Ik heb een paar vragen voor hem. Welke, nee dat ga ik niet zeggen, maar voor mij zijn ze belangrijk. Waarom 1658? Omdat hij toen failliet ging. En dat is het beste moment om antwoorden te krijgen. Net voordat hij dit mooie huis en atelier moest verlaten.
Het atelier van Rembrandt
En 352 jaar later sta ik op de plek waar vele prachtige schilderijen zijn geschilderd. Een heel klein beetje voel ik toch wat kriebels. Ik dweep niet met Rembrandt, maar enig historisch besef maakt zich wel meester van mij. Op de plek staan waar het allemaal gebeurde.
En het is aan mij, een roepende in de woestijn van slecht licht fotografie, om vele mensen erop te attenderen wat mooi licht is. Zo ontzettend veel fotografen begrijpen helemaal niets meer van licht. 90% van de professionele fotografen zijn koekenbakkers. Ze doen maar wat en hebben geen enkel besef wat ze aan het doen zijn. Dus dan doe je maar wat en als ze dan wat doen doen ze het nagenoeg altijd fout.
Dus beste slechte fotografen een oproep van mij aan jullie. Ga eens kijken in het Rembrandthuis en wie weet wordt je geïnspireerd tot het maken van mooiere foto’s dan je ooit gedaan hebt. Het kan geen kwaad, het kost maar een tientje om binnen te komen. Geniaal hoef je niet te zijn of te worden, maar er iets van leren kan geen kwaad. Het is nooit te laat.
Twee ramen waarvan de helft dicht kon middels luiken om wat minder licht binnen te laten komen en een wit doek om binnenvallend licht te verlengen waren genoeg voor Rembrandt. Geniaal die Rembrandt. Mag ik nu met de tijdmachine even naar hem toe om hem even te spreken?
De vooruitgang
Als je wilt leren fotograferen moet je de beperkingen van je camera goed leren kennen. Want hoe beter je die kent des te makkelijker kun je daarna fotograferen. Het is eigenlijk continu rekening houden met de onvolkomenheden van die dingen. En daarna kun je nog een keer creatief gaan worden.
Met schilderen is die camera er tussenuit. Die is niet langer je beperking. De enige beperking die ik nu nog tegenkomen ben ik zelf. En in drie weken tijd ben ik al heel wat keren mijzelf tegen gekomen. Waar ik met fotografie eigenlijk heel weinig beperkingen ken, omdat ik de techniek erg goed beheers en de beperkingen van camera’s 100% snap, loop ik tijdens het schilderen opeens keihard tegen mijn eigen beperkingen aan. Heerlijk! Want ik ben toch een partij beperkt! En dan begint het juist interessant te worden. In ieder geval voor mij. Want is dat wel zo, ben ik wel beperkt? Of maak ik mijzelf dat wijs? Dat zou ook kunnen. Ik ga jullie zo weer wat van mijn werk laten zien en dan mogen jullie allemaal in koor zingen:” Ja Patrick, je bent beperkt”. En dan zingen jullie het nog netjes. Mijn grote vraag is hoe ver kan ik komen met mijn beperkingen. Kan ik vooruitgang bereiken? Kan ik straks leuk schilderen? Als ik heel veel oefen kan ik dan misschien toch heel stiekem een beetje goed worden?
Week 1 met schilderen „De gewillige zeemeermin”
De eventuele vooruitgang begint met mijn eerste schilderij met de titel luidt: Gewillige zeemeermin. Niet dat ik dit van plan was. Ik begon de schilderles niet met het idee:” Kom laat ik eens een gewillige zeemeermin schilderen”. Nee een van mijn mede cursisten had een mooien postkaart meegenomen uit de jaren 20 en die zou ik wel even naschilderen. Niet dus. Beetje eigen stijl en invulling eraan geven mag en kan, Maar dit is totaal iets anders geworden. Nou ja jammer dan. Het was tenslotte pas de eerste keer dat ik met de schilderkwast aan de slag ging. Goed excuus Patje, goed bedacht.
Ik had nog 5 minuten over en Nelleke onze lerares moedigde mij aan om nog even snel iets op papier te zetten. Ach waarom ook niet? Veel erger dan de gewillige zeemeermin kon het niet worden. Dus in 5 minuten even uit het hoofd een Haan geschilderd. Lekker grof opzetten, en de verf die er nog op mijn pallet lag even opmaken. Anders is zonde van de resterende verf. Ja dat is de calvinist in mij. Ik kan er niets aan doen. Vandaar dat de haan blauw is geworden en het gras roze. Exact de kleuren die ik nog over had op mijn schilders pallet. Het heeft dus niets met creativiteit te maken, maar wel met zuinigheid. Terwijl ik er toch makkelijk een verhaal van had kunnen maken dat we in Frankrijk leven. En het nationale symbool van Frankrijk is de Haan. Toevallig ook blauw. Maar nee, dat is niet mijn excuus.
Niet eens heel erg slecht als je bedenkt dat dit in 5 minuten geschilderd is. Zit er vooruitgang in? Het zal toch niet. Ik heb toch geen talent? Nee, maar je moet wel veel oefenen. Dat roep ik ook altijd tegen mijn eigen cursisten. En prompt voel ik mij alsof ik een cursist van mijzelf ben. Niet fijn. Hoezo oefenen. Ik moet het gelijk kunnen. Ja maar zo werkt het nou net niet. En zo gaat de boeiende discussie met mij alter ego vrolijk verder in mij hoofd. Deze haan zorgde wel voor een openbaring. Die liet mij inzien dat iets heel eenvoudig en snel kan. Ja jammer, van die rode strepen rechts van de haan. Toch weer even doorgaan terwijl ik gewoon had moet stoppen. Nou ja, dat is ook weer een les. Zelfs binnen één les is er al iets van vooruitgang te bespeuren. En hoe slecht ik dan misschien ook wel ben, het maakt mij niet uit, want ik vind het ontzettend leuk. Met niets beginnen en zelf iets scheppen. Geweldig, ook al doen mijn dochters het waarschijnlijk nog steeds beter.
Week 2 schilderen van een kinderverhaal
Ja, hier is van tevoren over nagedacht. Dit is een of ander kinderverhaaltje. Het echte verhaal is met een geit een hond en een haan. Die hebben elkaar nodig om iets in de verte te kunnen zien. Ze moeten dus samenwerken. Didactisch dus een heel erg verantwoord verhaal. Dat ik het verhaal schilder met een koe een varken en een haan is geen toeval. Mijn schoonvader is gek op varkens. Hij verzamelt min of meer naar vermogen kunst. Dus met mijn vooruitziende blik had ik het voornemen een echt verantwoord kunstwerk te maken. De beste man is jarenlang conrector op een grote scholengemeenschap geweest, dus iets wat didactisch verantwoord is moet wel bij hem scoren. En zoals gezegd is hij ook nog eens gek op varkens. Dus het kan haast niet missen dat hij zeker wel tig euro voor dit schilderij gaat bieden. Theoretisch is het een compleet verantwoord en doordacht schilderij. Helaas bleek de uitvoering toch een beetje achter te blijven. Ik ga dit schilderij hem nog niet eens voor zijn verjaardag cadeau geven. De verjaardag visite holt acuut allemaal de deur uit. Nee dat kan ik hem niet aandoen. Plus het feit dat als wij weer eens bij hun gaan logeren, hij iedere keer weer snel dit verantwoorde schilderij moet terug hangen aan de muur, net alsof het nooit van zijn plaats is geweest. En mijn schoonmoeder leegt even snel haar stofdoek over het schilderij heen. Alsof het nooit weg is geweest.
Maar hoe dan ook, ik zie vooruitgang. Ik bedoel je ziet toch duidelijk dat het een koe, varken en een haan zijn? Ik zie Willem van Hanegem wel eens met zijn schilderijen bij De Wereld Draait Door. Nou Willem schildert echt nog een stuk naïever dan ik hoor. En ik ben pas twee weken bezig.
Week 3 naakt schilderen
Ja waarom niet? Als je je beperkingen wilt ontdekken dan moet je het ook goed aanpakken. Een portret leek me nog iets te hoog gegrepen. Daarvan wist ik wel zeker dat het me niet zou gaan lukken. Dus dat is niet leuk. Als je toch al weet dat het ’t niet gaat worden, waarom zou je er dan aan beginnen. Maar met een naakt schilderij, hé waarom niet? Vrouwelijk vormen zijn mooi.
Mijn lerares heeft enkele prachtige naakten aan de muur hangen en op de grond staan. Overal staan de meest prachtige werken. Om jaloers van te worden. Ik had bedacht dat Babs mijn model zou zijn. Ze kan immers toch al goed tekenen en schilderen, dus ze kan wel een lesje missen. Babs kreeg ik helaas niet uit de kleren. geen enkele belofte was goed genoeg. Dat ik nooit meer mijn sokken naast de wasmand zou gooien of een week lang haar nek en rug zou masseren. Zelfs die laatste werkte niet. Ik kan dus niets anders concluderen dan dat Babs ook geen enkel vertrouwen had in mijn schilderkunsten. En dit terwijl de schilderruimte toch echt goed verwarmd was. Daar kon het dus ook al niet aan liggen.
Als voorbeeld heb ik dus een schilderij aan de muur van mij lerares Nelleke Smit nageschilderd. Puur na apen. Nee moet ik dan zeggen. Dat was mijn inspiratie. Dat klinkt beter. Inspiratie een ander woord voor na apen. Nelleke had met haar versie er al iets heel mooi surrealistisch van gemaakt, nu ik nog. Met mijn beperkte schilderkunsten dat moet toch kunnen lukken?
Ik heb lang staan klooien op de borsten en het gezicht. Het voorbeeld schilderij laat ook niet duidelijk een gezicht zien. Maar hoe moet ik dat dan nog surrealischter maken dan dat het al is? Ik heb immers veel mindere capaciteiten dan mijn lerares. Help? Na veel geklooi, nieuwe kleuren, nieuwe schaduwen erin schilderen was ik uiteindelijk eigenlijk wel erg tevreden over de borsten. Ja ik weet het! De ene is veel groter dan de andere. Eh... mijn excuus? Dit is ook pas de eerste keer dat ik een naakt schilder! En verdraaid voor de eerste keer was ik zowaar echt wel tevreden. Ik vind het best wel mooi. Het is nog niet af. Ik moet nog het een en ander doen. Maar ik zie vooruitgang. Echt wel! Leve de vooruitgang en oefenen, heel veel oefenen.
Maar ja, helaas zijn mijn lessen nu voor 9 maanden afgelopen. Wordt vervolgd...
Kijken naar mijn eerste schilderij
Ja, misschien wel. Maar oh wat had ik graag schilder willen worden. Geen pointillisme, geen sur realisme, niet abstract, nee dan wil ik ook realistisch schilderen. Met oog voor detail haarscherp vastgelegd. Helaas laten mijn handen dit niet toe. Mijn hoofd wil wel, weet ook precies hoe het er uit zou moeten gaan zien. Maar zoals ik in mijn andere Patrick kijkt schreef, kijken in mijn hersenen, ergens gaat er iets mis in mijn brein met het aansturen van mijn handen. De miljoenen beslissingen in mijn hersenen per seconde zijn waarschijnlijk niet helemaal goed geordend. Met als resultaat matig tot slechte tekeningen.
Omdat ik geen enkele pretentie heb tot welke schilder prestatie dan ook, ga ik zo meteen mijn eerste schilderij aan jullie showen. Ik kan en durf dit te doen omdat ik mij al lang heb neergelegd bij mijn beperkingen. Ik kan mij dus heel makkelijk verschuilen achter het feit dat ik het alleen maar doe omdat ik het leuk vind. Ik heb ook geen ander excuus voor handen als ik eerlijk ben. Oh ja, toch wel. Schilder- en tekenles is goed omdat ik daar misschien weer dingen leer die ik ook tijdens mijn fotografie cursussen kan gebruiken. Ik ben nu immers zelf cursist. Dan weet ik ook hoe dat voelt. Hoe voelt het om cursist te zijn? Hoe interessant is het gene wat je geleerd krijgt? Is de uitleg wel duidelijk? En pik ik er nog iets van op dat ik weer kan gebruiken om mijn eigen lessen beter te maken?
Maar goed, deze mislukte Rembrandt gaat nu zijn eerste resultaat laten zien. Een schilderij nageschilderd aan de hand van een van mijn eigen foto’s, een landschapje gemaakt op Corsica. Graag niet al te hard lachen. Ik laat beiden zien en daarna leg ik wel uit wat de bedoeling was en wat er voor mij in ieder geval zo ontzettend interessant is aan het schilderproces.
De inspiratie, één van mijn eigen foto’s
Mijn eerste schilderij
Ja en nu niet meteen gaan beginnen waar de strandstoelen zijn gebleven. Ik heb de hele middag mijzelf zitten loslaten. Als je schildert moet je alles loslaten! En dat valt niet mee. Er wordt sterk op aangedrongen om los en vrij te schilderen. Nou dat is voor mij geen probleem hoor. Alles wat ik niet kan heet opeens loslaten. Ha, dat is makkelijk. Zo kan ik het ook. Al hoewel?
Nee, ik steek een beetje de draak met wat ik eigenlijk ontzettend leuk vind om te doen. Schilderen. Ik vind het veel leuker dan tekenen. Schilderen is iets heel anders. Je let voornamelijk op kleuren. En daarmee ga je aan de slag. Mijn lerares had gezegd om met zo min mogelijk kleuren te beginnen. Maximaal twee of zo. Dat sprak me wel aan. Ik hou van simpelheid. En nu komen opeens de overeenkomsten en grote verschillen met fotografie tevoorschijn te komen.
Met schilderen is het de bedoeling, in ieder geval op de manier zoals ik les krijg, om alles los te laten. Laat dingen spontaan ontstaan en gebeuren. Dat is best lastig voor mij. Ik moest over een drempel heen stappen en gewoon gaan met die kwasten. Niet teveel nadenken maar doen. Dit is iets wat compleet het tegenovergestelde is van hoe ik fotografeer en het aan andere mensen leer. Fotografie is een kwestie van je techniek beheersen en daardoor kun je creatief zijn. Iets wat overigens vaak fout gaat bij vele fotografen. Het gebrek aan techniek wordt dan al snel een eigen stijl genoemd. Ik verafschuw dat. Het gebrek aan techniek een eigen stijl noemen!
En nu opeens moet ik mij daar ook wel aan overgeven. Ik kan nog niets en dit is mijn stijl. De stijl van alles loslaten. Of de stijl van niets kunnen?!
Dus aan de ene kant heb ik fotografie waarmee je mooiere foto’s maakt naarmate je de techniek beter onder controle hebt, ook al zullen er vast mensen zijn die het daar niet mee eens zijn. En aan de andere kant heb ik nu schilderen, waarbij het eigenlijk niet zoveel uitmaakt wat ik kan, als je het maar doet. Het is een gekke gewaarwording. En eigenlijk betrap ik mijzelf erop dat ik naar de fotografie manier blijf neigen, techniek onder controle hebben en snappen. Tot dusver doe ik maar wat. Misschien dat het ooit veranderd als ik meer weet en kan. Als ik nog meer gefascineerd wordt door het zelf schilderen. Wie weet? Tot nu toe weet ik wel dat ik mijn fotografie lessen zal blijven geven zoals ik ze geef. Beheers je techniek.
Ondertussen schilder ik lekker door. Puur voor mijn plezier. Heerlijk bezig zijn met scheppen. Hoe lelijk het misschien ook is. Misschien wordt het nog wel eens wat? Mij maakt het niet uit. Ik heb er lol in ook al doen mijn dochters het misschien beter. Maar die hebben het voordeel dat ze nog niet zoveel denken, maar gewoon doen.
Kijken in mijn hoofd
Normaal gesproken maak je foto’s van de buitenkant van dingen, maar eigenlijk nooit van de binnenkant. Bij de buitenkant houdt het eigenlijk voor ons allemaal op. Röntgen fotografie is echter een hele andere tak van sport. Daar kijk je dwars door de buitenkant heen. Zelf heb ik er geen verstand van. Echt niet. maar het triggerde mij wel deze foto’s. Je eigen binnenkant bekijken!
Hierbij dus zeer intieme foto’s van mij. Normaal gesproken denk je dan aan andere dingen bij intieme foto’s. Dat is het niet. Deze foto’s gaan verder. Ik laat jullie naar mijn hersenen, mijn geest en mijn ziel kijken. Kortom naar alles wat ik ben. Meer dan dit kan ik van mijzelf niet laten zien. De hersenen ook wel je brein genoemd. Ongelofelijk mysterieus en onverklaarbaar. Ik kan er naar kijken maar dan nog. Wat zie ik? Googelen leert mij dat ik achter- midden- en voor hersenen heb. Ja verdraaid ik meen ze ook bij mijzelf te kunnen zien. Ik zie ook nog een goed ontwikkelde hersenstam. Maar dan houdt het echt wel op voor mij. Oh nee toch niet, ik zie nu opeens een kleine slaapkwab. Kan wel kloppen, want ik slaap niet zoveel. Zou er een verband zijn?
Het is maar goed dat mijn neus er niet helemaal opstaat. Die lijkt best groot op de deze foto. En eh... wat zit daar voor een gekke zwarte vlek achter in mijn hoofd? Zijn dat ongebruikte hersencellen? Ja ik heb wel een goed ontwikkelde hersenstam zo te zien. Kan ik de vragen vinden die ik over mijzelf heb op deze röntgen foto? Waarom ben ik direct in de omgang? Waarom kan ik zo’n plaaggeest zijn? Waar zit dat in mijn hersenen? Waarom kan ik ook gevoelig zijn? Zijn dat die ander zwarte plekken? En wat een gekke hoeken zitten er soms in mijn schedel. Niet normaal. Het lijkt wel of ik misvormt ben.
Kijken naar je eigen hersenen. Ik vind het erg boeiend. Je kijkt naar het gene wat alles regelt. Dat je bestaat, dat je blijft leven, dat je bent wie je bent. Met alle goede en slechte kanten van je zijn. Dat je denkt wat je denkt. Iets wat niemand je kan afnemen. Geweldig toch? Dat er miljoenen dingen per seconden in je hoofd gebeuren zonder dat je er erg in hebt. Daar kun je middels een röntgen scan gewoon naar kijken. Ik noem dit uniek. Alleen jammer dat ik er helemaal niets van snap. Maar ik kan wel zeggen dat ik mijn eigen hersenen heb gezien. Dat dan weer wel.
Kijken naar Janna
Wie ik in ieder geval wel goed heb gezien vanavond is mijn dochter Janna. Mina is momenteel een beetje ziek, wel herstellende, en daardoor is er wat meer ruimte voor Janna om zich te ontplooien. Het is heerlijk om te zien hoe zij zich kan vermaken. Tekenen en schrijven is haar lust en leven. Ze hebben op school al letters leren schrijven. Daar zijn ze hier heel vroeg mee. Zo kan ze al haar eigen naam schrijven, die van Mina en van papa en mama uiteraard. Oh ja, opa en oma ook nog. Die kan Janna ook al schrijven.
Vanavond stond ik echter met grote verbazing naar haar te kijken. Het was stil in het hoekje waar ze wel vaker zit als ze even alleen wil zijn of zit te tekenen. Dit keer zag ik echter wat anders gebeuren. Janna was woorden over te schrijven die ze op de laptop van mama zag staan. Het eerste woord wat ze volledig en perfect had overgeschreven was Microsoft! En perfect! Ze had letters geschreven waarvan ik niet wist dat ze ze al kon schrijven. Sommige letters zijn namelijk nog best moeilijk. Zoals de letter S. Meestal schrijft ze een spiegel verkeerde S. Maar dit keer niet. Ze had perfect Microsoft overgeschreven. Simpel, door heelgoed te kijken. Gewoon letterlijk overgeschreven. Kijken en vergelijken wat ze schreef en dat zonder fouten te maken. Geen doorgehaalde letters, geen correcties, gewoon in 1x perfect opgeschreven. Ik stond helemaal paf. Dit had ik nog nooit van haar gezien.
Janna had er zo’n lol in en ze zag zoveel woorden staan in de e-mail inbox die ze nog niet kende, dat ze vrolijk verder ging. Ze is een erg leergierig kind. Ze neemt pas genoegen met iets als het perfect is. Dat kan misschien nog wel eens voor problemen gaan zorgen in de toekomst, maar daar maken wij ons als ouders voorlopig even geen zorgen over. Dat zien we dan wel weer. Janna ging verder met andere nieuwe woorden over te schrijven. Dit gaf mij de kans om snel mijn camera te pakken. Teruglopend naar boven alvast de ISO op 5000 gezet. Witbalans op preset omdat ik even snel een witbalans meting op de witte muur zou gaan maken. Contrast en kleurverzadiging stonden al goed ingesteld. En zo had ik dus ruim de tijd dankzij een leergierige Janna om van dit unieke moment rustig een foto te kunnen maken. Uniek, omdat ik dit haar nog nooit eerder had zien doen. Ze schreef rustige verder. En de volgende worden waren: Online werken, RTL4, en Appelsientje. Ja jullie niet weten wat er allemaal bij ons in de inbox staat. Echt heel interessant. Hieronder zie je de eerste eigen gekozen en geschreven woorden van Janna.
Knap heel erg knap. En okay, niet alles is voltooid. Er staat nu appels in plaat van appelsientje want tegen de tijd dat ze appelsientje af zou gaan schrijven zag Janna alweer een ander leuk woord op de laptop staan. Maar wat was ik trots dat de zo goed kan kijken en overschrijven. Het kind is pas 4 jaar en dan al zo goed kunnen kijken en nadoen.
De avond was echter nog niet klaar. Dagelijks ritueel is even lekker dansen. Dit tot onvrede van mama. Pedagogisch is het niet verantwoord om nog wild te dansen net voor het slapen gaan. Ach, het is maar net hoe je het bekijkt. Je kunt het ook zien als even lekker afmatten voordat ze gaan slapen, waardoor ze beter zullen slapen. Maar mama zegt nee, dan zijn ze veel te druk als ze moeten gaan slapen. Ik denk dat ze gelijk heeft, maar papa vindt het ook zo leuk om met ze te dansen. En het geeft me de kans om de twee meiden te leren genieten van muziek. En zo gebeurde het vanavond dat na het douchen er gedanst werd op een videoclip van Faithless. Die staat standaard op mijn Iphone en die kan ik standaard aansluiten op de televisie. Reuze handig als je even iets wilt kijken, of wilt dansen met de meiden. Muziek is fantastisch, maar een goede en mooie clip erbij is nog mooier om tijdens het dansen naar te kijken.
En zo kan het gebeuren dat Janna met de fles melk voor het slapen gaan staat te dansen op de muziek en clip van Faitlhless. Ik denk dat zanger Maxi Jazz veel gezien heeft in zijn leven vanaf het podium. Maar nog nooit een kind van 4 jaar wat staat te swingen met een babyfles in haar mond. Het moet niet gekker worden. En ach de camera was toch al boven dus ook hier heb ik maar gelijk een foto van gemaakt. Wederom op 5000 ISO, waar zijn toch de tijden van opgewaardeerde films tot maximaal 1600 ASA gebleven?
Janna staat op de foto met eigenlijk alleen maar tegenlicht van de televisie. En dan toch nog doortekening aan haar voorzijde. het is eigenlijk te gek voor woorden dat dit kan. Ja, en natuurlijk heb ik wel wat beeldruis. Dat heb ik ook wel gezien. Maar vroeger kon je zo’n foto niet eens maken.
Kortom ik heb op de avond van de de 30ste december weer heel wat dingen gezien. Leuk!
Kijken naar het decor van The Voice of Holland
Talentvolle mensen is altijd mooi om te zien. Mensen die dromen en hopen op een zang carrière. Daar is helemaal niets mis mee ondanks de overlaad aan programma;s op dit gebied de laatste jaren. Daarnaast ben ik gek op muziek. Al vind ik de muziek keuze wel erg veilig bij de Voice of Holland. Want is dit program wel zo vernieuwend als dat er beweerd wordt?
Nou een klein beetje nieuw dan. De blinde audities waren leuk en het nieuwe aspect aan dit programma. Beoordeeld worden op prestaties en niet op de looks. Dat is goed en ook eerlijker voor de deelnemers die niet de mazzel hebben gehad om uitgerust te worden met een goddelijk uiterlijk. Maar ja, wat is de volgende variatie? Een jury die wel mag kijken maar niet mag luisteren? Dus doof moet beoordelen? Ik hoop het niet.
De auditie fase was leuk. De jury moest beoordelen zonder de kandidaat te kunnen zien. En wij als televisiekijker konden het uiteraard wel zien. Dus wij konden zien hoe de jury wel of niet goed kon luisteren en of ze niet iets over het hoofd zagen qua talent. En dat zonder te kijken.
Nu er wel weer gekeken mag worden, nadat alle keuzes gemaakt zijn is het het eigenlijk niets meer dan Idols, X-factor en noem alle andere programma’s maar op. Jammer dus. De Voice of Holland zakt een beetje als een kaartenhuis in elkaar. De verassing is weg. Toch gaaf dat het grote verschil in het begin werd gemaakt door niet kijken. Iets wat met fotografie zo belangrijk is. En nu eigenlijk weer bij het beoordelen van zangtalenten, maar dan andersom. Juist niet kijken.
Of het nu wel iets toevoegt vergeleken met eerdere programma’s op andere maar ook dezelfde zenders is mij om het even. Nee, dat is niet belangrijk. Wat voor mij persoonlijk wel heel erg belangrijk is, zijn de waanzinnig mooie decors. Ik heb nog nooit zulke mooie decors gezien. Gemaakt van LED lampen waarmee de heren licht technici alle kanten op kunnen. Verloopkleuren, projecties van foto’s, wisselen van kleuren met een ongekende snelheid en lichtpatronen die voorheen onmogelijk waren.
Ik word er warm van en stil van als ik dit zie. Aanstaande vrijdag avond is de tweede halve finale. Al zetten ze 12 vals zingende kraaien neer ( wat niet zo is) ik geniet toch wel. Ademloos zit ik de hele avond buiten adem naar de decors en lichten te kijken. LED licht is de toekomst. Dat roep ik al tijden. Om diverse redenen. Lange levensduur lampen, zeer energie zuinig en het is bij juist gebruik ontzettend mooi. De technieken zijn nog volop in ontwikkeling. Maar dat het nu al zou mooi is! Nee ik was echt verbaasd. Flabbergeisted, viel van mijn bak af en begon langzaam te kwijlen.
Mijn advies is, ga eens kijken aanstaande vrijdag 20 november. Zoiets moois en spectaculairs heb je nog nooit gezien.
En John de Mol. Je nieuwe idee is niet echt nieuw. Jammer dan. Maar wel ontzettend gaaf van je dat je zo diep in de buidel hebt getast om dit soort decors en belichting mogelijk te maken. Als het afgeschreven is, mag je het opsturen naar Pebru in Frankrijk. Of ik kom het wel halen. Hier kan ik wel wat mee! Ik wil wel eens met zulk mooi licht en decors kunnen fotograferen. I have a dream.
Cocaine in Colombiaanse ringen
Nog een keer kijkend zak ik nog beter en scherper dezelfde voorzitter na de pers conferentie een interview geven aan Studio Sport die gewoon breeduit stond te lachen. Man, wat die man er een plezier in! Ik kijk, ik zie en denk:” het is toch raar dat een voorzitter zo staat te lachen als hij zijn belangrijkste visitekaartje voor het Nederlandse heren turnen ziet verdwijnen en dat lachend staat te vertellen”. Dat is toch raar? Is de voorzitter verheugd opeens om eindelijk ook eens op televisie te mogen komen? Is hij gewoon doodnerveus en staat hij maar wat stom te giechelen als een 13-jarige bakvis? Of heeft hij er er echt lol in om iemand kapot te maken. Wat is het belang hierachter?
Op een of andere manier kon ik deze nerveuze voorzitter niet het voordeel van de twijfel geven. De lach was te echt op zijn gezicht. Na dit moment hebben we de twijfelachtig opererende voorzitter niet meer terug gezien op televisie scherm. Want wat raar zeg! Yuri, weliswaar een beetje laat, kwam met een eigen verhaal dat hij nooit meer gebruikt had. Later ook nog onderbouwd met feiten dat hij al zijn dopingtests altijd negatief zijn geweest. Dus waar zijn de beweringen van de nationale turnbond op gebaseerd geweest? van dokter Lima die vond dat Yuri toch wel erg zenuwachtig werd met het WK voor de deur?
Er volgde dagelijks nieuwe persberichten over een weer. De een zich verdedigend en de ander met algemene prietpraat om de beschuldigingen overeind te houden. Ja beschuldigingen, want het stond vast dat Yuri nooit positief was getest. En dan wordt een feit, het gebruik, opeens een losstaand vermoeden : “ hij zal wel gebruikt hebben”. Maar wat is de zin hiervan geweest. Waarom offer je je belangrijkste troef voor het winnen van goud op? Lees niet verder als je een conclusie van mij verwacht. Ik weet het ook niet. Ik kijk alleen maar. En zie en vraag mij vervolgend dingen af. Waarom? Waarom maken ze hun topper kapot zonder dat ze enig bewijs hebben?
Daarover heen kwam ook nog de organiserende directeur van het Turn WK te Rotterdam. Die verklaarde:” het moet allemaal maar eens afgelopen zijn met deze rotzooi. De aandacht moet uitgaan naar het WK en niet naar Yuri”. Wat een „Johnnie de self kicker” die toernooi directeur. En passant vergat de onbescheiden WK directeur ook dat Nederland dit WK mocht organiseren omdat Yuri in het verleden zo buiten gewoon goed, haast on-Nederlands goed gepresteerd heeft. “Weg met die coke snuiver had hij beter kunnen zeggen” voor de TV. Alle aandacht moet naar mij uitgaan. Hoe heet dit? Scoren over andermans rug?
Schandalig is het hoe snel wij in Nederland alles maar direct geloven van wat er in het nieuws wordt gebracht. Roep maar wat op de televisie en het is waar. Zonder dan we de zogenaamde zondebok eerst eens even ook zijn zegje laten doen. Nee, Yuri moet bloeden en hangen. Nou dat laatste dus niet meer. Hangen in de ringen zal nu wel voltooid verleden tijd zijn. Wedden dat Yuri binnen een jaar voor België in de ringen gaat hangen! Die willen ook wel weer eens goud winnen op de Olympische spelen.
Na dit toch in mijn ogen opzienbarende nieuws duiken in meerdere praatprogramma’s mensen op met een mening. En mensen met hele flauwe grappen. Het was volgens mij Jan Mulder die de slechte grap maakte dat Yuro nog altijd voor Colombia kon gaan turnen. Haha, wat een grap! Weer lekker scoren over andermans rug. En zoals het ernaar uitziet gewoon een schone rug.
Gelukkig was er nog ergens een redelijk mens die zijn zegje kwam doen op de televisie en die gezien zijn staat van dienst ook recht van spreken heeft. Mart Smeets. Geen oordeel kwam over zijn lippen. Nee, Mart Smeets bleef netjes. En blijf er maar op wijzen dat niet iemand van cole gebruik kunt beschuldigen als je helemaal geen bewijs hebt. Verder vroeg Mart zich meerde malen af: ”hoe we ons als Nederlanders het toch in ons hoofd halen om zomaar iemand te beschuldigen, af te vallen, te vernietigen zonder enig spoor van bewijs en feiten. Er is geen enkel feit wat het verhaal van de Nederlandse turnbond onderbouwt”. En zo is het. Het wordt inmiddels ook aardig stil. Meneer Geukers is gewoon weer burgemeester van de gemeente Westervoort.
Maar wie heeft er nu gewonnen? En wat is er gewonnen? Medaille kans weg! Yuri heeft geen coke gebruikt! Maar waar ging het dan over? Waarom heeft de turnbond zich zo gedragen? Onervaren bestuurlijk gedrag? Je zou het bijna gaan vermoeden. Wanneer je dit doet als bestuurder van een bedrijf krijg je te maken met bestuurlijke aansprakelijkheid. Dit is gewoon een regelrechte blunder. Maar ik zeg niets. Anders doe ik hetzelfde als meneer Geukers en consorten. Die dachten ook iets te weten. Ik kijk alleen maar en zie. En wat ik zag beviel mij niet. Dit is onrecht en daar kan ik heel erg slecht tegen.
Kom op Yuri laat Nederland over twee jaar op de Olympische spelen in Londen als Belg Nederland een poepie ruiken. Je kan het en je bent nog lang niet afgeschreven. En wie staan er over twee jaar vooraan om je als eerste te willen feliciteren? Juist ja!
Nasa photoshopt ook!
Photoshoppen lijkt welhaast een nationale sport geworden. Wie niet kan Photoshoppen telt niet meer mee. Schiet je een leuke opvallende foto valt gelijk de halve bevolking over je heen met hoe je dat toch zo ge-photoshopt hebt. Hmm, vreemd werkwoord zo. Maar dat geeft eigenlijk al aan hoe normaal photoshoppen is geworden. Het lijkt wel alsof zonder Photoshop er geen normale foto meer geschoten kan worden. Maar zo is het dus niet. Kom op zeg!
Mensen die goed hun fotografische techniek beheersen hebben nauwelijks Photoshop nodig. Ja een heel klein beetje voor de allerlaatste nabewerkingen, maar meer zal het nooit worden. Vaak heb ik het gevoel alleen te staan met deze „ pure” gedachte. Als een roepende in de woestijn. Ja ik weet heus wel dat ik inmiddels al een oude lul begin te worden op fotografisch gebied. Ik ben nog op de ouderwetse manier opgeleid en probeer dien ten gevolge zoveel als maar mogelijk is de plaatjes uit mij camera te toveren. Iedereen die me kent kan dit beamen. Bij mij weinig geklooi met Photoshop. Vroeger in de doka probeerde je de laatste onvolkomenheden recht te breien met doordrukken en tegenhouden. Maar je kon niet totale beelden veranderen. En zo zou het eigenlijk ook Photoshop gebruikt moeten worden. En ik weet het wel, tijden veranderen, maar er zijn grenzen. In ieder geval voor mij. En het volgende bericht sluit daar aardig op aan.
Nu kwam ik echter een heel leuk nieuwsbericht tegen op de internetversie van het A.D. „ De Nasa shopt aliens weg op ruimtefoto” . Zo dat is nog eens nieuws! Ontkennen heeft geen zin meer. Ze zijn er dus echt. Yeah zie je nu wel. Spectaculaire kop, maar dekt die ook de lading?
Satelliet Casini heeft foto’s gemaakt van Saturnus en daarop zou te zien zijn dat we niet alleen zijn in het heelal. Photoshoppers en theoretici wisten het gelijk. Ruimtewezens waren zichtbaar geweest op de foto. Want als je namelijk de foto veel lichter maakte dan kon je ze duidelijk zien.
Gelukkig wist de verantwoordelijk bij de Nasa te melden dat de hoogwaardige camera die tientallen miljoenen kilometers boven ons hoofd hangt zijn beeld opbouwt in drie lagen. 1x een rode foto, 1x een groen foto en 1x een blauwe foto. Die drie tezamen vormen uiteindelijk een geheel beeld. En om die drie beelden na elkaar te schieten koste even tijd. En daarom is er wat ge-photoshopt anders zie je duidelijk de beeldverschuiving veroorzaakt door de factor tijd in drie lagen te schieten. Zo logisch allemaal.
Ik heb geen idee wanneer satelliet cassini de lucht is ingeschoten maar het zou zomaar al eens 10 jaar geleden kunnen zijn. Of nog langer. Toen waren de digitale camera’s nog niet zo snel. Destijds werd er ook nog heel veel van deze drie lagen opname techniek gebruik gemaakt. Waarschijnlijk is het een hele oude Hasselblad met een hele oude V digitale achterwand erop. En die werkte nog door zijn opname in drie delen te maken. Het grote nadeel daarvan was dat je eigenlijk geen bewegend onderwerpen kon fotograferen. Maar ja er was niets beters dus is die oude goede Hasselblad met zijn nadelen toch maar mee gegaan het heelal in.
Dus weer zijn er geen marsmannetjes of andere aliens voor de lens verschenen. Het is me toch wel weer de tegenvaller van de week. Alsof Aliens zweven achter een maan en zo groot zijn dat ze zich niet erachter kunnen verstoppen. Heb je het ooit zo zout gegeten? Aliens groter dan een maan?
Ik heb niet veel verstand van Aliens, ik heb niet veel verstand van Photoshop maar gelukkig wel van fotografie en camera’s. En ik sluit me aan bij de Nasa mensen. De foto is bewerkt, maar alleen om de inmiddels achterhaalde digitale fotografische technieken een beetje te verbloemen zodat er voor het grote publiek een aardige foto overblijft om naar te kijken. Niets meer en niets minder.
En de aliens en marsmannetjes zijn nog steeds niet bij ons mensen in de picture gekomen. Maar je weet maar nooit. Blijf goed kijken!
Amai
De Vlaamse cursisten spreken naar mijn idee zuiverder Nederlands dan wij Nederlanders doen. Vlamingen spreken meer puur Nederlands. Maar er is 1 woord waar ik helemaal niets van begrijp. Het woord AMAI. Dat wordt te pas en te onpas gebruikt. Maar eigenlijk kan ik daar niet over oordelen want ik weet niet wat het woord betekent. Wel weet ik dat als een Nederlander probeert de Vlaamse tongval na te doen dit standaard begint met amai gevolgd door een zin wat op Vlaams zou moeten lijken.
Aan meerdere Belgische cursisten heb ik gevraagd: „ wat betekent amai, waar gebruik je amai voor?” Ik krjijg echter meer verschillende uitleggen dan dat ik de vraag gesteld heb. En neem van me aan, ik heb deze vraag inmiddels heel vaak gesteld. Maar er is geen Vlaming die mij dit kan uitleggen. Iets van verbazing is de uitleg, nee dat je iets mooi vindt is de uitleg van een ander. Weer een ander weet het eigenlijk helemaal niet en gebruikt het eigenlijk meer als een soort stopwoord. Conclusie hoe vaker gevraagd wat is de betekenis van amai, des te meer verschillende antwoorden kreeg ik. En nu weet ik nog steeds niet wat amai betekent. Afgelopen week met Daphne uit Eeklo heb ik om dit simpele woordje weer veel lol beleefd. Door de vraag van mij ging ze zich opeens realiseren hoe vaak ze het eigenlijk uitspreekt. Maar wat het betekent? Nee, ook zij kon het me niet echt uitleggen.
Amai, amai dat is goed zeg. Of oh Amai. Dat kun je ook zeggen. Ja het woord amai kan op vele manieren gebruikt worden. Maar wat het betekent? Verontwaardiging, afkeer, bewondering of gewoon een stopwoord wat je veel gebruikt.
Dus ik besloot dat ik dit moest uitzoeken. Ook al gaat deze blog over kijken, hiervoor maak ik graag een keer een uitzondering.
Ik kom grappige uitspraken tegen van Urbanus: „ Ik zeg nooit amai, behalve daarjuist nu dan” geeft toch eigenlijk wel aan dat er iets is met dit woord. Ook in het Vlaams. Wikipedia geeft misschien nog wel de beste uitleg. Die legt uit dat het woord gebruikt wordt in de context van: oei of jeetje. Ik heb deze uitleg eerder gekregen van een Vlaamse cursist. Maar... dan zijn er dus heel veel Vlamingen die het geheel verkeerd gebruiken.
Ik hoor zo vaak amai over de tafel gaan in combinatie of als reactie op, dat het echt geen oei of jeetje kan betekenen. Het moet op dat moment wel iets heel anders betekenen, maar wat?
Je kunt ook meerdere keren achter elkaar amai, amai, ami zeggen. Dan moet er wel iets heel ergs of moois zijn. Of waar het dan ook voor gebruikt wordt. En nu komen we denk ik op het punt dat ik kan aantonen dat Vlaams puurder Nederlands is dan wij Nederlanders spreken. Veelgebruikte woorden komen vanzelf in de Dikke van Dale. Populaire uitdrukkingen, vaak op de televisie, worden naar verloop van tijd in de bijbel van de Nederlandse taal opgenomen. En in Belgie dus niet. Ik weet zeker dat amai het meest gebruikte woord in het Vlaams is en het is nog steeds niet opgenomen in het groene boekje. Als spreektaal is het okay, maar amai vaak uitspreken wil niet zeggen dat het in het woordenboek mag komen.
Het schijnt trouwens af te komen van het Engelse „Oh my” gedurende de 100 jarige oorlog. Of de Portugese joden die het in Antwerpen zouden hebben geintroduceerd. In het Portugees zou het afstammen van Mae de Deus, wat zoiets betekent als „ah Maria”. Het zou ook uit het Frans kunnen komen van „a moi”, help mij! Amai betkent in het Japans zoet. Hmmm, dat zou ook kunnen. Maar wat is het nu? Ik heb vele Belgische websites bezocht en even zo vele verklaringen gevonden.
En ja, nu weten we dus eigenlijk nog niets. Amai dat is toch niet te geloven zeg.
Blinde hond
Het is alweer een aantal weken geleden dat ik in de kleine haven van Hoorn een blinde hond tegenkwam. Een echte blinde hond, en nee het was geen scheidsrechter die aan het rondstappen was in nachtelijk Hoorn.
De blinde hond en zijn baasje maakten nog even een rondje voordat het zou gaan regenen. Andre (goede vriend) en ik kwamen aan de praat met de "baas". Een man van achter in de 70 met duidelijk nog heel veel schik in het leven.
Al pratende kwam het gesprek uit op de hond. Een zwart glimmende labrador die in het donker met slechts een klein beetje licht van de straatlantaarns niet goed te zien was. De "baas" vertelde dat sinds een week de hond ook zijn andere oog kwijt was. Operatief weggehaald. "Dus dat betekent dat hij helemaal geen ogen meer heeft": dacht ik meteen. Dat is niet best.
Als je pretendeert zoals ik een specialist te zijn met kijken zou dat mijn allergrootste straf in mijn leven kunnen zijn. Niet meer kunnen kijken,doof worden mag nog, maar niet meer kunnen kijken en zien?! Kijken is alles wat ik wil en nodig om als mens goed te kunnen functioneren.
Ik fixeerde mijn blik op de hond en niet meer op de baas. "Maar dat beest staat als een gek te kwispelen. Die moet toch pijn hebben of verdrietig zijn?"
Het gesprek ging verder en kwam te weten dat zijn andere oog al heel lang geleden verloren was gegaan. Bij één oog missen kan ik me nog iets bij voorstellen. Eén oog is beter dan niets. Maar zonder ogen kan ik mij niets bij voorstellen. Helemaal geen ogen is toch wel dramatisch te noemen.
Dit gold echter niet voor de hond. Wij stonden door te praten en met een half oog gericht op de hond, ja dat kan ook nog, bleef ik de hond observeren. Gewoon omdat ik het niet kon geloven dat zo'n blinde hond er nog zo vrolijk bij kon staan.
Plots gingen zijn oren overeind staan. hij hoorde duidelijk iets vanachter een deur vandaan waarvoor wij stonden te praten. Of zou hij het geroken hebben?
Achter de deur zat een kat die hij nooit gezien had, maar wel gehoord of geroken. Leuk, poesjes om mee te spelen of achteraan te jagen, zal de hond zeer waarschijnlijk instinctief gedacht hebben. Mijn verbazing werd almaar groter. Hoe kun je zo scherp zijn een week nadat het licht letterlijk uit je ogen is verdwenen? Ik zou denk ik maanden nodig hebben om alleen al aan het idee te wennen dat ik nooit meer iets zou kunnen zien. Ik zou veranderen in een grumpy old man.
Nee, dan de blinde hond. Kwispelend, ruikend, vrolijk en duidelijk goed in zijn vel. Wat heb ik een groot respect voor die blinde hond. Ik zou het niet kunnen. En kwispelen overigens ook niet.
Dus als voetballers nog een keer naar een scheidsrechter blinde hond roepen, weet je vanaf nu dat ze niet weten wat ze zeggen. Maar ja, dat wist je eigenlijk al.
Kijken naar Dirk
Hoe dan ook ik kijk 24 uur per dag zeer bewust en inmiddels kan ik na 28 jaar oefening veel zien. Met een enkele blik kan ik de gedachte van iemand niet lezen, maar wel zien op zijn/haar gezicht. Ja lees die zin nog maar eens opnieuw. Niet begrepen? Ik kan geen gedachten lezen, zeker niet, maar ik kan wel de gedachte het gezicht zien staan. Verbale communicatie (praten) is dan vaak niet meer nodig. Ik weet het al. Met een chique woord noemen ze dit ook wel non verbale communicatie.
Ook tijdens het geven van cursussen zie ik soms blikken en gezicht uitdrukkingen en dan weet ik dat iemand even niet zo blij met mij is. Ik kan aardig direct zijn en wanneer worden nog maar net mijn mond uitgekomen zijn zie ik al dat de uitgesproken worden of soms zelfs nog uit te spreken worden verkeerd gevallen zijn. Laten we zeggen dat tact en diplomatie niet mijn sterkste punten zijn. Nou ja, je kan niet alles hebben in het leven. Maar… gelukkig kan ik wel goed kijken en zodoende mijn fouten of onhandigheden snel proberen te herstellen of te nuanceren.
Maar twee weken geleden overkwam mij iets waarvan ik baal dat ik er niets mee gedaan heb. Ik had namelijk Dirk daarna gelijk moeten bellen. En moeten zeggen:” Dirk jongen het gaat niet goed me je. Je komt verkeerd over. Je bent erg onzeker wat is er aan de hand man?”
Ik keek naar een weinig zeggend interview met Dirk Scheringa over niet enorm belangrijke zaken. Jemig, wat stond hij te draaien, nerveus van zijn ene op zijn andere voet te wiebelen. Slecht geformuleerde zinnen en ook nog eens heel onzeker uitgesproken. Ik heb het gezien, ik heb ernaar gekeken en er niets mee gedaan. Ik heb gezien dat daar een directeur, groot aandeelhouder, voorzitter van een leuke voetbalclub stond waarmee het niet goed ging. Nu weten we het inmiddels allemaal twee dagen na dato. Maar ik wist het min of meer al twee weken geleden. Ja, makkelijk kletsen denken jullie nu misschien. Nou dan geloof je me niet, ook goed. Zover gaat de kunst van het goed kijken wel. Onze testosteron kikker Wouter Bos heeft samen met de De Nederlandse Bank vakkundig de DSB het finale nekschot gegeven.
Twee weken geleden heb ik de ontwikkelingen van afgelopen week al gezien. En er niets mee gedaan. Daar baal ik van. Nadat ik de TV uitzette dacht ik alleen maar:” wat is daar aan de hand? Het is niet normaal dat een directeur van een bedrijf zich zo slecht presenteert. Ik zag het, maar mijmerde:” Ach, hij zal zijn dag wel niet hebben gehad”. Volgende keer als ik hem weer een keer op TV zie zal ik extra opletten hoe hij dan het interview afhandelt.
Een echte volgende keer zal er niet komen. De man is nu kapot “gemaakt” en ik kan me niet voorstellen dat er voorlopig nog een normaal interview zal komen. Heel menselijk en begrijpelijk. Maar als ik beter had kunnen interpreteren wat ik gezien had, wat had ik dan moeten doen? Die enorm stomme Pieter Lakerman moeten bellen en vertellen dat hij niet mensen in het programma radar had moeten adviseren om hun geld bij de DSB bank weg te halen? Ja, dat had ik moeten doen. Alleen wist ik niet dat hij dit zou gaan zeggen. Dankzij dat fantastische advies zitten nu duizenden gezinnen zwaar in de problemen. Erg fijn meneer Lakerman!
Kortom, goed kijken kan je heel veel informatie verschaffen. Ik ben er blij mee dat ik het goed kan. Ondanks dat ik door het bovenstaande verhaal er niets aan had kunnen veranderen. Wie ben ik dan wel? Ze zien me aankomen. Ik sta nog sneller buiten dan dat ik nodig had gehad om binnen te komen.
Maar toch… Goed kijken kan je heel veel leren. Onder andere de dingen die nooit worden uitgesproken. Dus als je echt een goede fotograaf wilt worden begin dan nu met bewust kijken en dan zonder camera ! Op je werk, tijdens het sporten, in het verkeer, op een terrasje, tijdens een goed gesprek en zo kan ik nog wel een hele tijd verder gaan. Kijken, kijken en nog eens kijken. Heerlijk. En Dirk…? Die gaat over een tijdje weer lekker naar het voetbal kijken. Ook hij zal zeer waarschijnlijk daar heel anders naar gaan kijken.
P.S. Moet je eens opletten als je een foto ziet van Dirk in de buurt van een door hem ingehuurde trainer ( en dit is geen grap). Eerst samen op de foto met Louis en nu Ronald. Op die foto’s ergens op of rond het veld kijkt hij altijd naar zijn trainer. Ik weet wat het betekent. Nu jullie nog.
Prins Willem Alexander en A.P.
AP ( Associated Press) is van een andere orde dan de Story en Privé, die vergeleken bij de grootte van de AP niets meer zijn dan de plaatselijke huis-aan-huis-blaadjes. AP heeft tijdens de vakantie van het Oranje gezin in Argentinië het gewaagd om ongevraagd enkele foto’s te maken tijdens hun wintersport vakantie. AP een wereldwijd opererend pers bureau bood deze foto’s vervolgens te koop aan, een normale procedure. Daar leven ze van. En iedereen die er interesse in dit soort foto’s heeft kan ze in principe kopen voor publicatie.
Uiteraard waren er enkele Nederlandse kranten en bladen bereid om deze foto’s te kopen. Met de Oranje familie in je blaadje verkoop je gewoon meer blaadjes. Na meerdere recht zaken durft en mag de Nederlandse paparazzi de foto’s zelf niet meer maken. Dus als iemand anders foto’s van Willem Alexander en zijn gezin maakt komt dat de Nederlandse bladen en kranten goed uit.
Willem-Alexander is het er echter niet mee eens en gaat nu middels de strijd tegen AP een wereldwijd verbod aanvechten. En dit feit levert een interessante discussie op. Gaat recht op privacy boven het recht op nieuwsgaring?
Ik begrijp het Oranje gezin heel goed. Het lijkt mij ook vreselijk om iedere vakantie weer op je hoede te moeten zijn of er niet weer ergens een super telelens vanachter een boom vandaan komt. Nooit kan Wim-Lex een Maxima een vriendschappelijk tikje op haar Koninklijke billen geven als hij daar zin in zou hebben. Want reken maar dat het dan op de foto staat. Nooit kan hij met ongekamd haar over straat, of in een verliefde bui Maxima heftig zoenen. Het kan niet, want de fotograferende pers is altijd ergens in de buurt om die ene plaat te kunnen schieten. Want nieuws is volgens de pers de bovenstaande voorbeelden. Voor ieder anders mens ook normaal, maar bij de Oranjes zou dit voorpagina nieuws zijn. Het skiën in Argentinië is immers ook al nieuws volgens de betrokkenen. En dat zonder ongekamd haar, zoenen en tikjes voor billen. Anders zou het echt wereldnieuws zijn. Zie de koppen al voor je? Prins Willem Alexander gaat over straat met ongekamd haar!!!
Het rare van alles is dat de gewraakte foto’s op dit moment wel weer gebruikt mogen worden omdat het nieuws is . Want nieuws is nieuws en dat moet gepubliceerd worden. En dat is nu juist het gene wat de landsadvocaat probeert aan te vechten. De inzet is dat het recht op privacy belangrijker is dan het recht op nieuwsgaring. Dit gaat een zware beslissing worden voor de aangewezen rechter. Wat te doen ? Ik wens hem veel wijsheid toe.
En ondertussen roepen de mensen en instanties die er belang bij hebben dat de Oranjes niet moeten zeuren. Argumenten als dat ze betaald worden door de staat en daarom nagenoeg geen recht hebben op privacy. Want daar komt het uiteindelijk op neer.
Een Albert Verlinde van RTL boulevard roept vrolijk op TV dat de Oranjes niet moeten zeuren. Ze worden ervoor betaald. Was dit niet de man die recentelijk zelf twee leden van de BNN omroep voor het gerecht daagde omdat hij zich in zijn privacy geschaad voelde? Ja dus! En dan roept een dergelijk man die zelf geen enkel middel schuwt om andere bekende mensen te kakken te zetten t.a.v. ongeveer geheel Nederland dat de Oranjes dit maar moeten accepteren. Kijk eens vaker in de spiegel Albert.
De Trouw krant maakt het ook redelijk bont. Dit was toch ooit een keurige nette krant! Die beroepen zich erop dat er niemand speciaal voor de Oranjes in de bosjes gaat liggen om foto’s te maken, maar dat het wel kan voorkomen dat er toevallig fotografen in de buurt aanwezig zijn. En ja, dan moet je wel foto’s kunnen maken. Niet in de bosjes liggen, maar wel toevallig aanwezig zijn?
Dit is wel een heel mager en discutabel verweer van een toch “voorheen”redelijk nette krant. Is geld verdienen dan zo belangrijk? Ja dus. Ik zou de gezichten van de directeur van Trouw en Albert Verlinde wel eens willen zien als ze zelf elke week de pisang zijn. Weer stiekem gefotografeerd worden terwijl je er geen erg in hebt en gewoon jezelf wilt zijn. Dat kan dus niet. Dat is zorgelijk. Laat deze mensen met rust. Laat de kinderen in alle rust opgroeien en geef ze de kans om zichzelf te zijn en een rustige jeugd te hebben. Ze krijgen het later nog druk genoeg.
Ik zie het echter ondanks alles erg somber in voor de Oranjes. Moraal is tegenwoordig ver te zoeken. En daarnaast ben ik bang dat dit is een zaak die niet te winnen is. Het oordeel zal worden geveld door een Nederlandse rechter in een Nederlandse rechtbank, denk je nu echt dat ze daar in New York rekening mee gaan houden? Ze erkennen daar het Internationaal gerechtshof in Den Haag ook al niet. En dat gaat over nog veel belangrijkere zaken! En daarnaast is de Nederlandse media moraal verre van ideaal. Geld gaat voor alles. Ook al kunnen een aantal mensen daardoor zich een leven lang niet zichzelf zijn.
Wim-Lex blijf zitten waar je zit en verroer je niet. En als de paparazzi dat nu ook eens zouden doen…