Kate Moss supermodel, ze mag best een keer een dagje hier model zijn in Pébru. Deze vrouw is niet super mooi, maar zet haar voor een camera en er gebeuren magische dingen. Fotogeniek heet dat. Met een dergelijk model voor de camera kan er eigenlijk niets meer fout gaan. Foto’s komen dan als vanzelf. Handig om een professioneel model in te huren. Het maakt het fotograferen een stuk makkelijker. Maar Kate gaat iets boven mijn budget uit. En aan de andere kant laat mij deze foto maken en het is vele malen beter. Hoezo beter?

In bovenstaande zitten diverse fouten. Om te beginnen kijk naar beide handen van haar dochter. De achterste hand hand niet zichtbaar mogen zijn. Deze hand komt nu erg raar vanachter de rug vandaan. Je laat zo’n hand wel of niet zien, maar niet een beetje.

Nog een groter probleem is de voorste hand.

De fotograaf heeft al fotograferende niets fout gedaan. Althans dat neem ik aan. Want waarom ga je in de nabewerking ervoor zorgen dat de dochter van Kate Moss geen vijf vingers meer heeft, maar nu opeens nog maar drie? Ja foutjes gebeuren. Dit is geen fout ,maar meer een blunder. Voorkomende uit onnodig fotosjoppen. Sjoppen om het sjoppen. Waarom? Het was toch al goed. Of heeft Kat’s dochter een dikke wrat op haar vingers zitten die niet gezien mocht worden? Haar middelvinger kon ze niet stiekem hebben opgestoken achter mama’s rug want de middelvinger zien we nog. Die wel. Met enige fantasie zou je het ook als grappig kunnen bezien. De dochter is helemaal vergroeid met mama. Onbedoeld grappig, maar ook wel een beetje eng zo. En vooral heel erg fout.

Deze foto is ook een mooi voorbeeld van onnodige vignettering aanbrengen in de foto achteraf. Zie de linkerbovenhoek. Dit is vignettering afkomstig uit fotosjop. Volkomen onnodig als je als fotograaf goed je licht plaatst. Dan krijg je vanzelf al een verloopje in je achtergrond. Je hoeft alleen maar je licht iets anders te plaatsen. Kost een half minuutje tijd of zo. En ook al zou je er 10 minuten overdoen, dan nog... De hoeken worden donkerder gemaakt om de aandacht van kijken meer uit te laten gaan naar de modellen. Volledig mee eens. Echter als je dat van tevoren al weet waarom zet de fotograaf zijn licht dan niet anders neer. Dan krijg je ook alle aandacht op de modellen. Een voorbeeld van niet de techniek van het licht beheersen. Ik heb het eerder al een keer besproken in de column over Stefan Vanfleteren. Eerst alles heel vlak fotograferen en in de nabewerking sfeer alsnog aanbrengen. Het is de omgekeerde wereld.

Bovenstaande foto schijnt op de cover van de Vogue te hebben gestaan in 2011.

Hierboven zie je een aantal cijfers afkomstig uit Google analytics. En dan kun je zien dat ik gemeten van 12 februari 2011 tot 12 februari 2012 19.801 unieke bezoekers op mijn website heb gehad. Dat zijn er best wel veel. Ik laat expres een overzicht over een jaar zien. Niet over een maand. Dat kan veel variatie opleveren. In een jaar tijd zitten echter ook alle seizoens invloeden verwerkt. In januari wordt mijn site veel beter bezocht dan in november bijvoorbeeld.

• Over een jaar verspreid bekijken de bezoekers gemiddeld 7,4 pagina’s. Dat is hoog, daar komen niet veel websites aan. Kennelijk is de informatie interessant voor de bezoekers. Die conclusie trek ik daaruit.

• De gemiddelde tijd op de site is ook niet verkeerd die is maar liefst 3,5 minuut. Deze kan echter verder opgesplitst worden. Maar eerst laat ik je zien hoe de verdeling van de bezoekers per land is.

Het grootste aantallen bezoekers komt uit Nederland. Dat is logisch en deze cijfers ga ik niet uitleggen. Ook is het logisch dat België op de tweede plaats staat. De tijd dat Belgen echter op de site blijven is een minuut korter dan bij de Nederlanders. Dat is gek! Ik kan dat niet verklaren. En ook lezen ze gemiddeld per bezoek anderhalve pagina minder. Het beste lezen de Duitsers met 9 pagina’s per bezoek. Waarom? Geen idee want mijn site is toch Nederlandstalig. Duitse degelijkheid?

Dingen die ik wel kan verklaren zijn de volgende. Het feit dat safari zo hoog staat in de lijst met besturing systemen van degene die mijn website bezoeken is wel logisch. Ik heb veel geschreven over de ongemakken van Apple. Over de schermen van de I-Mac en het kalibreren ervan. Deze berichten zijn her en der op het internet gevonden en verspreid geraakt. Dus veel Apple bezitters komen een keer op mijn site uit als ze op zoek zijn naar informatie hoe de typische Apple problemen te omzeilen. Firefox en Chrome worden echt veel meer gebruikt dan Safari. Aan de andere kant staat dat aardig wat van mijn cursisten zitten Apple gebruikers zijn.

Dan is de vraag hoe komen mensen naar mijn site toe? Door welke zoekopdrachten? Met welke woorden? Hierboven zie je de zoekwoorden top 10. Ik ken iemand die erg blij ervan zal worden dat mijn website het best scoort met „test Hema batterijen”. Ja, jullie mogen best sponsoren hoor daar vanuit de Tompoucen fabriek in Amsterdam, geen probleem. Dankzij mij verkopen jullie meer batterijen. Dat weet ik zeker. Want het is een positieve test van mij uit over Hema oplaadbare batterijen die dus veel en goed gelezen wordt.

Grappig is dat mijn site iets minder vaak wordt gevonden dan te zoeken op „test Hema batterijen”. Ik sta er keurig netjes achter op een tweede plaats. Is niet slecht vergeleken met de veel grotere organisatie Hema. daar kan ik nooit tegenop. De derde plaats is voor statieven tests. En dat is iets waar een gedachte exact goed bleek te zijn van mij. Ooit had ik een keer een onderbuik gevoel dat je nergens tests over statieven kon vinden. Echt nergens. Wel over camera’s en objectieven, maar nergens over statieven en de bijbehorende statiefkoppen. In deze cijfers vind ik de bevestiging terug dat ik dat goed aangevoeld heb destijds. Statieven tests staan ook nog een keer op plaats 6 en 10. Kennelijk is de behoefte hieraan erg groot. En zo te zien is er dan een grote kans dat je op mijn website uitkomt.

Het woordje test lijkt het ook goed te doen. Dat moet ik dus nog vaker gaan verwerken in de toekomst in de geschreven teksten en kopjes. Niet in tags of al dat soort onzin, want daar trappen de search bots van Google niet meer in. Sinds de porno industrie op internet overal een tag Britney Spears aan toevoegde heeft men bij Google de waardering en zoekfuncties drastisch omgegooid. Taggen en meta tags doe ik nooit! Het heeft geen enkele zin.

Welke pagina’s worden het best bezocht? Uiteraard is mijn index pagina het best bezocht. daarop kom je meestal binnen, behalve als je via googelen iets hebt gezocht en gevonden. Resultaten cursisten 2010 blijkt erg populair. Op de derde plaats staat „Patrick Kijkt” mijn blog. En dat is voor mij heel erg interessant. Ik vind zelf namelijk dat ik vaak wel risico’s neem met mijn blogs. Ik schrijf altijd wat ik denk of vind. En dat zal niet altijd in even goede aarde vallen. Of toch wel? Dat is niet te meten en dat vind ik vervelend. Ik wil geen potentiële cursisten afschrikken. Ik ben niet zo erg! Mensen die mij kennen kunnen dat denk ik wel beamen. Recht door zee en inderdaad geen blad voor de mond. Met eerlijkheid kom je het verst.

9138 pagina weergaven voor mijn blogje vind ik veel. Het wordt dus wel goed gelezen! Met een uitroepteken, omdat ik mij vaak afvraag of het wel zin heeft om te bloggen. Maar waarom? 9138 pagina weergaven? Om mijn uitgesproken mening? Omdat ik zinnige verhalen en/of opmerkingen maak? De cijfers vertellen mij dat niet. Het blijft dus gokken en interpreteren. Conclusies kan ik er niet uit trekken. Moet ik voorzichtiger gaan schrijven omdat ik mensen misschien afstoot en geen cursus bij me willen volgen? Of moet ik lekker zo doorgaan omdat mensen het graag lezen en zo’n eigenwijze man wel kunnen waarderen? Ik weet het niet. Zelf houd ik het maar op het eerste. Soms heb ik het gevoel dat mensen het iets te vinden. Reacties hierop zijn welkom. En aan de andere kant, lekker mijzelf zijn is ook best wel wat waard. Ik ben niet voor niets naar Frankrijk vertrokken.

Leuk is om te zien dat veel meer op Nikon gezocht wordt op mijn website dan Canon, terwijl de markt aandelen anders verdeeld zijn. Het kan niet liggen dat ik meer aandacht besteed aan Nikon vergeleken met Canon want ik hou keurig in de gaten dat het aantal besproken producten op de website ongeveer gelijk zijn. Hoe dit dus te interpreteren? Omdat ik positiever ben over Nikon dan over Canon? Zijn Nikon gebruikers nieuwsgieriger? Of zijn Canon gebruikers eigenwijzer? Ik weet het niet. Wat ik wel weet is het volgende.

72% van de bezoekers is vrouw en slechts 28% is man. Wauw dat zijn verschillen. Deze data zijn afkomstig van Facebook (doe ik ook nog), daar Google deze data niet kent. Maar ik zie dezelfde verhoudingen terug in de mensen die bij mij aan tafel zitten voor het volgen van een Digitale Fotografie Vakantie cursus. De grootste massa zit in de leeftijd categorie 35-44 jaar. Grappig. Want dat link ik weer aan een website die ik toevallig vond afgelopen week van een oud leraar van mij, Jurjen Drenth. Een sympatiek man en ontzettend aardig. Hij heeft wel een truc van mij gestolen tijdens mijn opleiding als leraar, iets wat ik hem geleerd heb als leerling, maar daarom niet minder sympatiek. Hij doet ook iets met fotografie en reizen en hij schreef op zijn website dat de gemiddelde leeftijd van zijn cursisten 52 jaar zijn. Vond ik wel slim van hem. Bij mij ligt de gemiddelde leeftijd een een stuk lager. Het scheelt zowat een generatie qua leeftijd. De hamvraag is, hoe zou dat komen? Zijn prijzen zijn veel hoger! Zou dat het zijn? Ik denk het wel. Maar ja, ik ben veel beter. Hahahahaha..... niet in cijfers uit te drukken.

Ik heb weer genoeg geïnterpreteerd. En zijn er nog adverteerders geïnteresseerd in een bannertje op mijn site die 19.100 unieke bezoekers willen aanspreken? jullie zijn welkom. Mail me maar en we komen er wel uit. Over testresultaten valt niet te onderhandelen. Dat dan weer niet! Ik blijf schrijven wat ik wil en wat ik vind.

Als fotografie je handel is dan schiet je hier 100% midden in de doelgroep. Want dat blijft me wel verbazen. Ik schrijf positief en negatief over producten, diensten en opleidingen. Dat Fotovakschool Apeldoorn geen banner op mijn website wil plaatsen dat snap ik ook wel. Ik heb ze helemaal de grond in geschreven a la Youp.
Maar dat Nikon, Focus, PocketWizard en andere merken en of winkels zich niet melden of een samenwerking met me aangaan? Als ik Nikon was geweest had ik al lang de stal hier letterlijk en figuurlijk vol gepropt met Nikon spullen. Om te gebruiken, te lenen en in geval van kapot gaan. Daar begrijp ik helemaal niets van. Beter uithangbord dan mij kunnen ze niet krijgen. Wat ook geldt voor Focus. Maar ja ik heb er al een keer een blog over geschreven lang geleden. De fotohandel blijft lekker slapen. Verbazingwekkend!

Ik niet, ik ben altijd bezig, met mijn vak, met mijn tientallen cursisten per jaar (nee ik meld geen exacte aantallen), mijn boek wat ik aan het schrijven ben, mijn websites en de getalletjes die erachter zitten. facebook, twitteren het hoort er allemaal bij.
En ik maai jaarlijks ook nog eens 140.000 vierkante meter gras, minimaal. Speel gemiddeld twee uur per dag met mijn kinderen, kook 2 keer per week, slaap 6 uur per dag (te weinig in ieder geval) en kus mijn vrouw gemiddeld vier keer dag. Misschien ben ik wel de idioot, maar ik slaap in ieder geval niet.

Ansel Adams 1942 Yoshemite valley

Bovenstaande foto geeft een eerste en goede indruk waar Ansel Adams zo goed is was. Alles is doortekend. Het is dat dit internet is en de afbeelding niet groot genoeg weergegeven kan worden, maar anders zou je dat zelf ook kunnen zien. Ook de ogenschijnlijke zwarte bergen laten in het echt een onwaarschijnlijke doortekening zien. En bedenk dat dit gefotografeerd is in 1942. De tijd dat zwart/wit films nog echt niet zo goed waren. Waarom kreeg Ansel Adams dit wel voor elkaar en anderen niet?

Omdat hij tot aan de grens van de mogelijkheden ging en als dat niet genoeg was dan verzon hij zelf wel iets waardoor de grens een stukje opschoof. Eén deel van de perfectie kwam door het zone systeem, deel twee van zijn onnavolgbare techniek is minder bekend. Adams drukte zijn foto’s af in een door hem zelf ontwikkelde vergroter. In deze vergroter zaten 100 kleine lampjes. Die kon hij middels een controle paneel met 100 draaiknoppen naast zijn vergroter allen harder of zachter laten branden. Ieder lampje was afzonderlijk instelbaar. Kijk naar de bovenstaande foto en je snap meteen hoe Adams met relatief slechte films toch bovenstaande foto’s kon maken. In de lucht een beetje zachter laten branden, in de berg een beetje harde laten branden enzovoorts. Bovenstaande foto was opgedeeld in 100 segmenten. En ieder segment kon aangepast worden. Onnodig om te zeggen dat Adams zijn tijd ver vooruit was op zoek naar de technische perfectie. En wat een werk zal het geweest zijn. Maar ja, als je voor perfectie gaat dan kost het tijd.

De perfectie die zich laat omschrijven als alles doortekend. Hoge lichten, donkere partijen, ze zijn doortekend. En vaak was ook alles scherp. Ansel Adams had een vriendenclubje die tezamen het F/64 fotoclubje vormden. Het kleinste diafragma wat men toen op de objectieven aanwezig was. Met als doel, alles scherp fotograferen. Dus deze twee tezamen zijn de foto’s van Adams makkelijk te omschrijven. Alles scherp en alles doortekend. Het is een manier. Je houdt ervan of niet. Ik wel.

Wanneer wij nu een foto van een boom zouden moeten maken, worden we helemaal krankjorum van het hoge contrast wat er in de bovenstaande foto van de boom aanwezig is. Ansel Adams lostte het echter keurig op door precies en nauwkeurig te werken. Met zijn zone systeem en later in de doka met zijn zeer special vergroter. de foto laat keihard licht zien. En kijk eens goed hoe de lichte partijen inclusief wolken gewoon doortekend zijn. Wij zouden met onze digitale camera’s hele grote zwarte partijen in onze foto krijgen. Niet te doen om zo’n foto te maken. De enige camera die een beetje in de buurt kan komen is de Nikon D-7000. Die kan met behulp van Active D lighting en contrast verlaging dit aardig benaderen. Maar vergeet niet, we zijn inmiddels wel meer dan 60 jaar verder. En er is maar één camera die dit een beetje zou kunnen.

Meer van hetzelfde, maar het blijft fantastisch om naar te kijken. Het is niet het toppunt van creativiteit, daar zijn andere fotografen beter in geweest, maar technisch gezien is dit ongeëvenaard fotowerk. Ik blijf zeggen dat je de foto’s heel groot moet zien om te beseffen hoe goed het is. De foto’s komen hier helaas niet ten volle tot hun recht.

Of je ervan houdt of niet, je moet deze fotograaf kennen. Technisch gezien is niemand beter dan Adams. Nog steeds niet. En daarom reken ik hem tot een van de grootste fotografen. Heel specifiek, maar toch.

Dit is naar men aanneemt zijn eerste foto. Is natuurlijk niet helemaal waar, want om op dit punt te komen heeft Daguerre uiteraard veel moeten experimenteren. Maar voor 1838 is dit helemaal geen verkeerde foto. Kijk eens wat een detaillering er al in zit. En ook Daguerre was al bezig met: „ als ik een foto maak, dan wel graag met mooi licht”. Ik vind het een spectaculair goede foto gezien het tijdsbeeld.

Ruim daarvoor was Joseph Niepce ( ook al een Fransman) bezig met het ontwikkelen van fotografie, leuke woordspeling. In 1816 maakt hij al foto’s maar die gingen verloren naderhand omdat het vastgelegde beeld niet gefixeerd kon worden. De belichting ging dus verder nadat de opname al gestopt was. En als hij maar lang genoeg wachtte was het gemaakt beeld uiteindelijk helemaal verloren.
In 1826 maakte hij een foto op een plaat bedekt met asfalt! Asfalt? Ja, asfalt ( bitumen). Dit was de doorbraak. Nog niet qua scherpte en detaillering, maar deze foto kon wel worden gefixeerd en daardoor kunnen we er nu nog naar kijken.

De bovenstaande foto is de eerste echte foto. Hij is bewaard gebleven doordat de bitumen gefixeerd konden worden. En ik denk dat dit toch wel de essentie van fotografie is. Beelden maken die je ook later kunt laten zien of terugkijken. Technisch minder goed dan de foto van Daguerre, maar er zit wel 10 jaar ontwikkeling tussen. Kijk eens wat er gebeurd is in 10 jaar digitale fotografie. Het is bijna met elkaar te vergelijken.

23 jaar later was het de Schotse natuurkundige Maxwell die het voor elkaar kreeg om de eerste kleurenfoto te maken. In 1861.

Maxwell belichtte zijn foto’s ook op platen, film bestond nog niet en zou ook nog een tijdje op zich laten wachten. Hij toonde aan, voor het eerst, dat je met de kleuren rood groen en blauw in principe alle kleuren kunt weergeven. Maxwell was dus de uitvinder van de primaire kleurentheorie (RGB).
Maxwell maakt van bovenstaande foto ( een schotse ruit in een rok) drie opnamen. Iedere opname met een ander filter voor de lens (R-G-B). Nadat de stoffen ontwikkeld waren ging hij ze projecteren. Afdrukken zat er nog niet in, projecteren wel. Hij legde de drie opnamen over elkaar heen en en projecteerde de afbeeldingen met behulp van Rood, Groen en Blauw licht. Het resultaat was de eerste kleurenprojectie. Een giga uitvinding waar wij nu nog steeds gebruik van maken. Knap he?

De foto waarmee Kevin Carter de Pulitzer prijs won.

Wanneer je wil weten hoe oorlogs- persfotografen werken, dan moet je The Bang bang club gaan kijken. Voor als je het andere verhaal wilt zien dat zich ook afspeelde in Zuid Afrika. Het andere verhaal dan dat van Nelson Mandela. Daarmee is het verhaal namelijk verre van compleet. Als je ook maar iets van politiek en sociaal geïnteresseerd bent. De bijna burgeroorlog wordt in beeld gebracht. Het barbaarse en onmenselijke geweld en haat tussen zwarten onderling waar zelfs vele Zuid Afrikanen inde jaren 90 geen weet van hadden wordt in beeld gebracht.

Het is een harde en confronterende film. De fotografie in de film klopt helemaal, ik heb geen fouten kunnen ontdekken. Bewonderenswaardig hoeveel aandacht hieraan is besteed. De fotografen zijn geen doetjes of lieverdjes. Ze zijn hard soms zelfs onsympathiek, maar ze strijden ergens voor en willen laten zien wat er werkelijk in Zuid Afrika afspeelt. En soms zijn het ook gewone en echte mensen. De vier zijn ook af en toe bijna gek, roekeloos en levensmoe. Als je deze film kijkt snap je waarom. Dagelijks zoveel moorden en bloed zien maakt je als mens afgestompt, hol, leeg en misschien wel gek. Soms zijn de foto’s zo hard dat de krantenredactie besluit de foto’s niet te plaatsen. Onderstaande foto van Greg Marinovich kon niet geplaatst worden in de Zuid Afrikaanse The Star. Wel in het buitenland. Het is een voorbeeld van een te confronterende foto. Later won Marinovich via een buitenlandse agentschap die die foto wel durfde te plaatsen er de Pulitzer prijs mee.

De foto waarmee Greg Marinovich de Pulitzer prijs won

Ik heb zelf oorlogsfotografen (Kosovo en andere gebieden) gesproken en gevraagd waar een nieuw te bouwen Nikon digitale spiegelreflex aan moest voldoen. Diepe en moeilijke gesprekken. Met hele andere wensen voor een nieuw te bouwen camera dan voor jou en voor mij. Tijdens ieder gesprek keek ik in diepe, wazige en holle ogen. Hun persoonlijkheden waren raar en vreemd. Ze hadden teveel gezien. Meer dan een mens hebben kan om nog normaal te kunnen functioneren. Na het zien van deze film begrijp ik eindelijk waarom. Na al die jaren is voor mij de vraag beantwoord. Terwijl ik toch ook de foto’s heb gezien die rechtstreeks binnen kwamen op redacties als AP, Times, AFP en nog een hele lijst met redacties. Foto’s die nooit zullen worden geplaatst omdat ze te schokkend zijn. Ik had dus al een vermoeden kunnen hebben, en toch snap ik nu pas waarom de mannen (fotografen) zo waren zoals ze waren.

Kijk deze film. Zie een ander soort fotografie en zie waarom je dit niet zou willen en het leuker is om mooie foto’s te maken. Onze vorm van fotografie is ook een stuk gezonder en valt langer vol te houden. Leer een stuk geschiedenis van Zuid Afrika, die niet echt goed beschreven is. Het is te danken aan twee van de deze fotografen dat er wat meer bekend is geworden. Paolo en Marinovich hebben er een boek over geschreven. Op mij heeft het een diep indruk gemaakt. Fotografisch, het verhaal, de politiek en hoe mensen elkaar kunnen haten.

P.S.: Ik ben hartstikke tegen geweld en oorlogen. Ik vind het erg dom, maar toch moet je dit zien.

Nikon liet Fuji de S5 Pro ontwikkelen op basis van een Nikon D200, en toen Fuji ermee op de markt kwam zetten Nikon doodleuk de D300 in de markt. Niet echt aardig en netjes. Fuji zag ook in dat het zo niet verder kon en gooide de handdoek ik de ring voor wat betreft de DSLR markt. Ondertussen ging men verder met het ontwikkelen van eigen beeldsensoren. Toegepast in een aantal compact camera’s en bridge camera’s. Dat ging goed en ik beweer dat Fuji de beste compact camera’s maakt. Puur op basis van de beeldsensor. De menu’s zijn vaak wel een drama in Fuji camera’s.

Nu heeft Fuji de unieke EXR processor overgeheveld naar de kleine spiegelreflex camera’s. Een spiegelreflex is een DSLR wanneer de lenzen verwisselbaar zijn en er een spiegel in zit. In de nieuwe X Pro 1 zit geen spiegel, strikt genomen is dit dan ook geen DSLR. Hoe wel te noemen, geen idee, maar het gaat wel een waanzinnig goede camera worden. Waarom? Omdat er een Fuji beeldsensor ingebouwd is. Dat is het hele verhaal.

Dus Pieter en Berend (cursisten van mij), een tijdje geleden vertelde ik het al in de Digitale Fotografie Vakantie groep, dit kan of moet jullie nieuwe camera gaan worden. Wanneer je je DSLR om welke reden dan ook te zwaar of te groot vindt, dan is dit het alternatief. Licht, compact en toch topkwaliteit. Fuji gaat haar eigen objectieven verkopen, essentieel om succesvol te blijven als fabrikant (lees Patrick Kijkt over Kodak). De magnesium body zorgt ervoor dat de camera solide en sterk zal aanvoelen. Maar genoeg geleuterd over bijzaken waar het werkelijk over moet gaan is de EXR beeldsensor.

Om jullie dit uit te leggen ben ik ook even naar de Fujifilm website gegaan en wat mij opviel is dat ze het verhaal over hun eigen beeldsensor niet goed uitleggen. Ja dat ben ik weer! Weer kritisch en ik denk het weer beter te weten, maar ik bedoel het goed. Er is daar nog wel een goede marketing manager nodig. Specificaties moet je vertalen naar voordelen en laten zien wat het voordeel dan is voor de gebruiker.

Fuji schrijft over het grotere dynamisch bereik en dat is ook helemaal waar. Maar waarom? Dat is zo belangrijk. Dat is één van de redenen waarom Fuji camera’s (lees beeldsensoren) beter zijn. Naast het feit dat Fuji kleuren zoveel mooier zijn. Dat laatste is een kwestie van smaak, maar portretten maken met een Fuji camera is een feest terwijl dit bij alle andere merken een grote worstelpartij is om de kleuren goed te krijgen en mooie nuances te krijgen in portretten en landschappen. Helaas vergeet Fuji uit te leggen waarom haar kleuren zo mooi zijn en waarom het dynamisch bereik groter is vergeleken met andere camera merken. Ik denk het wel te weten en te kunnen uitleggen, maar ik moet nog wachten tot het moment dat er meer specificaties openbaar komen. Anders is het voor mij gokken in plaats van zeker weten.

Ik ben razend enthousiast over de Fuji X Pro 1. Hiermee gaat Fuji hoge ogen gooien. Dit is een camera voor mensen die een Leica zouden willen hebben, maar het niet kunnen betalen. Voor minder geld koop je deze Fuji en hij is ook nog eens beter dan een Leica. En heb je toch nog een keer geld over dan kun je er Leica objectieven op zetten, middels de M bajonet adapter die Fuji gaat maken. Of het verstandig is om op de Leica doelgroep te richten betwijfel ik. Die hebben Leica en zullen nooit meer switchen al is het maar voor de status die Leica gebruikers eraan ontlenen. Leica zal er zeker geen gebruikers meer bij krijgen. Deze camera zal gewoon beter blijken te zijn dan iedere Leica. Genoeg over Leica, want daar moet Fuji zich niet op richten. Wel op de mensen die een DSLR met alles erop en eraan te groot en te zwaar vinden. En dat zijn best veel mensen zie ik in mijn cursisten omgeving.

Fuji begint met drie objectieven. Een 18 mm F/2.0, smullen! Een 35mm F/1.4, nog meer smullen en later komt er ook nog een 60mm F/2.4 macro. Hierdoor wordt de Fuji X Pro 1 een „snelle” camera zoals men wel eens zegt. Snel omdat de laagste diafragma waarden erg laag zijn. En zo kun je ook onder moeilijke licht omstandigheden nog goed fotograferen.

Deze camera kan ik ongezien aanbevelen. Fuji is Fuji. Mooiere kleuren omdat ze er als ex- filmpjes fabrikant veel meer verstand van hebben dan Nikon en Canon bij elkaar. En dan is er ook nog de mogelijkheid om actief te gaan werken met het dynamisch bereik. Dit is de camera die ik 100% kan aanbevelen. Voor draadloos flitsen hou ik dit advies nog even onder voorbehoud. Daarvoor moet ik eerst meer specificaties weten.

Naar het zich laat aanzien gaat Kodak binnen enkele weken failliet. Ongelofelijk dat dit kan gebeuren. Kodak de gigant, eens zo groot en populair dat zelfs Simon and Garfunkel er een liedje over zongen. Kodachrome, de legendarische dia film die van 1935 tot 2010 bestaan heeft. Nu is een film voor fotografie tegenwoordig een zeldzame zaak geworden. Op het eerste gezicht lijkt dit het grootste probleem voor het huidige Kodak, maar er is of was veel meer aan de hand.

Ten tijden dat digitale fotografie heel voorzichtig begon waren er opeens drie categorieën cameramakers. Ten eerste de groep die al camera’s maakten; Canon, Nikon, Olympus, Minolta en nog een rijtje anderen.

De tweede groep bestond uit film fabrikanten die opeens een beetje onzeker werden met de komst van digitale fotografie. Ze bestonden voornamelijk bij de gratie van het verkopen van films, maar ja, je weet het maar nooit met die digitale fotografie, dus laten we voor de zekerheid ook maar wat digitale fotografie camera’s gaan verkopen. Een beetje de belangen spreiden. Dit scenario gold voor Kodak, Fuji en Agfa.

De derde groep bestond uit elektronica fabrikanten. De eerste was Casio, later kwam Sony erbij en pas heel veel later merken als Panasonic en Samsung. De laatste nieuwkomers moesten bakken met marketinggeld investeren om markt aandeel te kopen. De enige manier als je te laat begonnen bent met het produceren van digitale camera’s nog een heel klein beetje aansluiting te kunnen vinden. Het kost veel geld en per saldo verdienen ze dus niets. Nog steeds niet.

Zo zag de markt eruit van 1995 tot ongeveer 2001. Daarna werd het ’t verhaal van de 10 kleine negertjes. Eén voor één vielen er fabrikanten af. En binnen enkele weken Kodak waarschijnlijk ook.

Kodak was naast het ontwikkelen en verkopen van films ook erg sterk in de benodigde fotopapieren en chemicaliën. Maar als je geen films meer verkoopt is de rest ook niet meer nodig. Hierin zit dus al een driedubbel omzet verlies in voor Kodak. Wat eens een bijna monopolie positie voor Kodak was, is er nu niets meer van over.
Kodak verkocht in 1997 en 1998 de eerste digitale spiegelreflexen voor schrik niet, 50.000 gulden. En er gingen ook in die tijd al heel wat over de toonbank. Nu is er niets meer. De dia carrousels van Kodak waren legendarisch goed. Er was geen alternatief. Het was een Kodak carrousel en niets anders. Zoveel band dia producties heb ik hiermee gemaakt.

De Tri-X film was ook legendarisch goed, en zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan. En nu is er helemaal niets meer. Ongelofelijk maar waar. Een klassiek voorbeeld van een bedrijf wat de tijdverschijnselen en veranderingen aan zich voorbij heeft laten gaan. Ze voelden zich tijdens de hoogtij dagen onverslaanbaar. Ze konden alles wat ze maar wilden. Pas begin 2000 kreeg men door bij Kodak dat de wereld veranderd was en dat Kodak niet langer meer ertoe deed.

Lang heeft Kodak digitale compact camera’s gemaakt die goedkoop waren en nergens in uitblonken. Geproduceerd in de fabrieken van Sanyo (ook daar bleef omzet liggen). Lang heeft Kodak beeldsensoren gemaakt voor partijen als Nikon en Canon. Beiden dachten dat ze het beter konden en waren de Amerikaans arrogantie spuugzat ( ik weet het, want ik was erbij).
Waar Kodak beide partijen eerst in een wurggreep had, omdat Nikon en Canon zelf geen beeldsensoren konden maken, waren de rollen opeens omgedraaid. Kodak moest gaan bedelen of ze nog gebruik mochten maken van het objectief systeem van Nikon of dat van Canon. Kennelijk waren ze bij Canon het meest beledigd door de Amerikaanse arrogantie van weleer en ze stopten op alle terreinen hun samenwerking met Kodak. Nikon ging iets langer door met Kodak, maar toen men in Tokyo het welletjes vond en de markt positie van Nikon weer goed genoeg was ( ook Nikon was laat met omschakelen) werden de contacten met Kodak verbroken. En toen had Kodak opeens helemaal niets meer. Wel beeldsensoren, maar geen camera’s en nog erger, ook geen objectieven meer. Want dat is waar je je geld het beste mee kunt verdienen in de digitale camera markt. Als je geen objectieven bouwt ben je naar mijn mening bij voorbaat kansloos in de markt. Let dus op Casio, Samsung en Panasonic. Jullie kunnen wel eens de volgende zijn.

Afgelopen week zijn de aandelen 28% gedaald. Kodak bereid een faillissementen aanvraag voor en van armoe zijn ze momenteel patenten aan het verkopen. Proberen om nog iets te redden van wat er te redden valt. Patenten verkopen staat gelijk aan een verkapte sterfhuis constructie. Met patenten kun je geld verdienen zolang anderen gebruik maken van de door jou ontwikkelde technieken. Wanneer Kodak ze verkoopt dan verkrijgen ze daar geen inkomsten meer uit. Een afglijdende schaal.

Het is een zuur verhaal, maar ook leerzaam. In 1975 ontwikkelde Kodak de eerste digitale camera. Die nooit op de markt is verschenen. Casio kwam in 1995 als eerste echt de markt op. Maar hoe vreemd is het dat iets wat je zelf hebt uitgevonden de reden is dat je gehele bedrijf failliet gaat!
Uit groep twee van fabrikanten is straks alleen Fuji nog over. Eerst Agfa en nu ook Kodak hebben de boot volledig gemist. En daarmee is de lijst nog lang niet compleet van alle fotografie fabrikanten die niet tijdig hebben geschakeld. In dit opzicht is de komst van digitale fotografie catastrofaal geweest voor velen. En er moeten er niet nog meer wegvallen anders wordt de spoeling wel erg dun. Competitie is altijd goed. De markt moet uit meer partijen bestaan dan allen Canon en Nikon.

Kom op Pentax, doe er wat aan! Kom Leica, maak nu eens echt goede camera’s, met een beetje vernieuwing erin, het mag best. Casio haal als de wiedeweerga het patent wat jullie hebben voor het maken van keramische lenzen van de plank. Daarmee kunnen jullie het redden. Olympus, ga de bakens verzetten en kies voor een grotere beeldsensor. Jullie zitten nu op een dood spoor. Ik stop ermee, maar hoop zo dat ze luisteren. Anders wordt de spoeling te dun.

En andere fabrikanten: voor een paar uren kunnen jullie mij huren...

Toen de 3 serie uitkwam werd deze aangekondigd werd deze serie gepresenteerd als „het” nauwkeurige kallibratie apparaat. Voor professionele resultaten. Een nieuw niveau voor kleuren controle. Helaas ben ik er destijds ook ingetrapt en heb hem gekocht. Weg was de illusie. En nu is de serie 4 26% beter! Dat is niet veel.

De nieuwe slogan voor de 4 serie is dat als je kleuren liegen op je monitor dat de Spyder 4 je de waarheid gaat vertellen. Ik denk het niet. 26% beter dan matig is nog steeds niet goed. En dan is een bedrag variërend van 119 euro toto 219 euro nog steeds heel veel geld voor iets wat niet doet wat het belooft. Met kalibreren is er maar één waarheid. Het is goed of het is niet goed. Er is geen tussenweg. Half goed bestaat niet.

Koop dus geen Datacolor Spyder, maar koop iets van X-Rite is mijn advies. X-Rite kalibreert vele malen beter. Ik wil jullie middels deze blog behoeden voor verkeerde aankopen die gelijk staan aan het weggooien van je geld in een sloot. Zaken als I-pad kalibreren is leuk en grappig, dat kunnen de X-Rite producten voor alsnog niet. Je hebt er echter helemaal niets aan als het niet goed gekalibreerd wordt. Een kalibratie apparaat moet maar één ding kunnen, perfect je monitor kalibreren. De rest is bijzaak en verbloemt waar het werkelijk over zou moeten gaan.

HCB is ooit begonnen met een schilders opleiding. Dat is goed te zien in de onderstaande foto. Het kan zo een tafereel van de schilder Cezanne zijn qua beeldopbouw en compositie. Cezanne was een schilder die in die tijd al foto’s maakte van onderwerpen om ze in het atelier vervolgens te schilderen. HCB draaide het om. Hij heeft foto’s gemaakt die sterk aan schilderijen doen denken. Dit allemaal geschoten met zijn vaste 50 mm objectief en Leica camera. Voor zover ik weet was de 50mm het enige objectief wat hij gebruikte.

HCB heeft tijdens de tweede wereld oorlog ook vast gezeten in Duitse kampen. Na de oorlog kon hij weer actief verder gaan met zijn fotografie na enige jaren in het verzet te hebben gezeten. Na de grote euforie van de bevrijding worden al snel de mensen opgepakt die met de Duitsers hebben samen gewerkt, verraders en informanten.
Onderstaande foto hoeft niet uitgelegd te worden. De foto is overduidelijk. Het moment van spijt aan de ene kant en haat en afgrijzen aan de andere kant. Een opvallende foto die zoveel verschillende emoties laat zien. Het moment had HCB wederom feilloos vastgelegd.

Het unieke aan HCB was wel dat hij tijdens veel belangrijke gebeurtenissen aanwezig was. Grandi, Maoïstische revolutie in China, naoorlogs Rusland, HCB was erbij. Bijna logisch dat je dan unieke foto’s maakt. In 1946 was hij mede oprichter van het fotobureau Magnum. Dat op tot op de dag van vandaag bestaat. Het geheim achter het werk van HCB laat zich het best verklaren door aanwezig te zijn bij belangrijke gebeurtenissen in de wereld geschiedenis. Op zich zijn de foto’s helemaal niet zo spectaculair, maar wel allemaal precies op het juiste moment gemaakt.

Onderstaande foto zegt gek genoeg helemaal niets. De foto is gemaakt in het Rome van 1959. In die tijd was er in het macho Italië zeker geen ruimte om homofiele mannen te fotograferen of te zijn openlijk. Het is iets waaraan je zou kunnen denken bij het zien van deze foto. Hebben de mannen gewoon lol en zijn ze voor de gein bij elkaar op schoot gaan zitten? Het is niet duidelijk. Kortom deze foto zegt mij niet zoveel. Het is een mooie foto, zeer verantwoorde en sterke compositie maar wat wilde HCB met deze foto vertellen? Geen idee. Niet echt typerend voor zijn oeuvre.

Om het verhaal completer te maken wil ik ook nog een Aziatische foto laten zien. HCB heeft de hele wereld over gereisd en tot nu toe heb ik alleen foto’s gemaakt in Europa laten zien. Daarmee is een kleine beschrijving over HCB niet compleet.
De onderstaande foto is gemaakt in China van vluchtende mensen. De oorlog is nog niet afgelopen, het leger is in aantocht en de mensen ontvluchten massaal de stad. Duidelijker en beter kun je het haast niet in beeld brengen.

Kortom Henri Cartier Bresson was een bijzonder fotograaf in de 20ste eeuw. Een van de belangrijkere fotografen in ieder geval. Hij richtte zich op kleine zaken en emoties. En is daarmee een voorbeeld hoe simpel een interessante foto kan zijn. Wederom een fotograaf die streefde naar simpelheid. Het kan haast geen toeval zijn.

De fotografe ken ik. Mee in de klas gezeten. Ze was destijds best wel okay, qua niveau en daarnaast aardig en bescheiden. Wat is er fotografisch gebeurd sindsdien? Is dit de invloed van de Koninklijke academie? Licht recht van voren en heel erg lelijk en plat licht. Foute houdingen van de modellen. Kleuren zijn niet mooi en goed. Het werk rammelt aan alle kanten. Zou de redactie van dit Sanoma tijdschrift opdracht hebben gegeven om lelijke foto’s te maken?

Zou het tijdschrijft hier blij mee geweest zijn?
Nee, dat kan niet.

Zou het model blij zijn met deze foto’s voor haar portfolio?
Nee, want ongeveer alles qua houding is verkeerd, daarnaast is ze ook niet echt mooi op de foto’s. Onbruikbaar voor portfolio.

Zou de kleding fabrikant blij zijn met dit fotowerk?
Nee want de kleding wordt niet mooi gedragen door het model, de kleiding is niet mooi verlicht.

Is er dan überhaupt iemand blij met deze fotografie?
Nee, helemaal niemand.

Maar waarom wordt het dan geplaatst in het magazine Nouveau?
Omdat de beeldredacteur zeer waarschijnlijk totaal geen verstand van fotografie heeft.

Kunnen mijn cursisten dit beter?
Ja, iedere cursist die bij mij tijdens de vervolg cursus 3 dagen heeft leren flitsen kan dit veel en veel beter. Mooier, verantwoorder, en betere poses van het model, kortom alles zou beter zijn.

Maar hoe kan dat dan? Hoe kan het toch dat er zulk slecht werk geplaatst wordt en dat iemand die lerares is aan een fotografie opleiding werkt dit maakt? Ik zou als ik zoiets als hierboven gemaakt zou hebben, dit nooit en te nimmer aan de buitenwereld laten zien. Ik zou me dood schamen. Hoe moet ik dat verantwoorden naar mijn cursisten toe? Iedere cursist van mij zou me uitlachen.

Kom ik terug op een punt waar ik al tijden over schrijf. Als de leraar het niet kan, hoe moet de leerling het dan ooit leren? Als de leraar de techniek niet beheerst, hoe met de leerling het dan ooit leren? Als je als school werkt met leraren die het lesgeven nodig hebben om rond te komen, heb je niet de juiste leraren aan je verbonden als school.
Op het risico af dat jullie mij misschien vinden een zeurkous vinden ik ga onderbouwen waarom ik dit vind. Het is een paradepaardje van mij, niet om er zelf beter van te worden, maar om aan te tonen dat de opleidingen slecht zijn in Nederland. En niet alleen op fotografie gebied. Daarom nog een voorbeeld van een leraar die lesgeeft op de Koninklijke academie.

Ik zeg verder even helemaal niets. De foto zegt al genoeg. Een foto gemaakt door een fotografie leraar. Hier is voor betaald! En hij zet deze foto zelfs op zijn website. Alsof je hier trots op moet zijn. En zo kan ik nog wel met gemak 30 slechte voorbeelden laten zien. Of 40, of 80! Dat wil ik niet. Ik wil niet bezig zijn met mensen af te kammen, nee ik wil dat het niveau van fotografie opleidingen beter word.

Ik heb er geen enkele belang bij. Zolang het zo slecht blijft in Nederland komen vele cursisten van dit soort opleidingen bij mij hun kennis bijspijkeren en echt leren fotograferen. Dus ik zou kunnen denken, jongens doe lekker je best in Nederland en laat het zo slecht zijn als dat het is, ik vaar er wel bij. Zo zit ik echter niet in elkaar. Ik heb passie voor fotografie en zie dat de verkeerde mensen aan het roer staan bij de verschillende instituten.

De drie voorbeelden van hierboven zijn schrikbarend. Van mensen die vroeger best goed konden fotograferen. En nu? Ik heb de portfolio’s van beiden uitgebreid bestudeerd. Ik snap er helemaal niets van. Het is van een soort Be Happy fotografie. Als je het zelf maar fijn en mooi vindt.

En dat is gek. Want het hoofd van de fotografie afdeling van de Koninklijke academie roept tijdens een bijeenkomst van PanL, waar het ging over de moeilijke tijden voor fotografen. Dat de opleiding (KABK) zich richt op kwaliteit en het maken van goede fotografen. Okay, dat gezegd hebbende gaan we eens kijken naar het eindexamen werk van de fotografen die van het KABK (Koninklijke academie beeldende kunsten) afkomen.

Hier volgt een selectie door mij van een aantal mensen die nu dus afgestudeerd fotograaf zijn. Let op, dit is dus volgend het hoofd van de KABK kwaliteit. Is een aanname van mij, maar wat moet ik anders. De onderstaande mensen zijn met onderstaand werk geslaagd. Dus de proeve van kwaliteit is geleverd. Anders slaag je niet.

Een student is afgestudeerd met bovenstaande foto. Eén uit een serie. De zelf bedachte afstudeer onderwerp is blind spot. Schiet mij maar lek, maar ik snap helemaal niets van bovenstaande foto. Waar gaat dit over? Hiermee slagen? Krijg je hiervoor een diploma?

Nog een afgestudeerde student met een vaag verhaal en nog vagere foto’s. Dat heet concept denken naar het schijnt. Deze foto moet verbeelden, het eerste beeld dat men ziet van een muziekband ter promotie. Een goed beeld is immers belangrijk voor een band tegenwoordig om op te vallen. Dat is zo moeilijk. Dus goede fotografie voor een band die wil opvallen is erg belangrijk. Ja dat is helemaal waar.
Bovenstaande foto bewijst wederom mijn stelling, niet kunnen fotograferen, hang er een goed verhaal omheen, overtuig de leraar die het zelf ook niet weet, en je bent geslaagd. Echt waar, bovenstaand werk is eindexamen werk. Ik zeg het nog maar een keer in het geval je het niet kan geloven. En hier kan ik zo enorm boos over worden.

En omdat ik er geen genoeg van kan krijgen hebben we hier nog een mooi verhaal bij een foto die ook al goed genoeg is voor het fel begeerde papiertje. Ditmaal gaat het over heimwee. Ik leg het maar even uit. Duidelijk toch? Nee? Dan nog een keer.

Thuis is de beste plaats in de wereld. Maar wat is het thuisgevoel nu eigenlijk, vraagt de fotograaf zich af. Een thuisgevoel creëren kan overal en zo zal je nooit meer heimwee ervaren. Dat is wat deze foto uitbeeld. Ik had het even niet door moet ik eerlijk bekennen. Ik zeg het wel vaker, maar dit is echt het niveau van een drol op een stokje. Zeg dat het je innerlijke gevoelens zijn en je krijgt een 10. Wat ik zie, is een slechte belichting, fikse uitbijter, maar de student zag wel gezegd hebben tegen zijn leraar dat het een functionele uitbijter was. Verder nog lelijk licht. Onderwerp vrij klein en niet duidelijk in beeld. Maar ja, dit alles is onderdeel van het concept denken waar het hoofd en het opleiding programma zo vol van zijn.

Maak me dan maar gek met de bovenstaande foto. Ik zie gelijk dat deze foto verbeeld de samenkomst van onze innerlijke wereld en de wereld om ons heen. Een lucide droom, een werkelijkheid die nooit zal bestaan. Het is ook nog de strijd tussen cultuur en decor om de dagelijkse realiteit te ontstijgen. Ja, ik zag het meteen! Echt waar.

Al typende heb ik ook nog eens de resultaten gezocht en bekeken van andere eindexamen jaren. Het zou toch kunnen dat het jaar 2011 toevallige een hele slechte lichting fotografen heeft opgeleverd. 2010 was niet beter, 2009 nog slechter en toen had ik er geen zin meer in. Ik was het zat.

Opleiden is een kunst. Momenteel wordt het woord kunst iets te letterlijk opgevat. Vage verhalen en veel uitleg zijn nodig om de foto te verklaren. Beste opleiders, ga terug naar de basis. Leer je mensen een vak. Leer ze hun techniek te beheersen. En van daaruit kun je creatief gaan worden en niet andersom.

Zoals zoveel fotografen heeft hij ook veel van zijn bekendheid te danken aan het fotograferen van beroemde sterren. Ook Mapplethopre’s lijst is redelijk indrukwekkend. Andy Warhol, Richard Geer, Grace Jones, Patti Smith en nog veel meer bekende namen. Op zich is het altijd wel redelijk makkelijk scoren met bekende namen, maar daar staat tegenover dat Mapplethorpe ook prachtige foto’s heeft gemaakt van onbekende mensen. Dat is in mijn ogen toch vaak net even iets lastiger.

Niet geheel onbekend, maar bij de meeste mensen wel is de foto van Lisa Lyon. Een vrouwelijke body buildster. Ook hiermee zocht Mapplethorpe naar de grenzen. Body builden was toen en nog steeds, niet erg populair. En zeker als vrouwelijke body builder heb je een lastig leven. Sociaal maatschappelijk niet erg aanvaard. Louis Theroux van de BBC heeft daarover enkele jaren geleden een mooie en indringende documentaire gemaakt. Maar dit terzijde.
De onderstaande foto is naar mijn mening één van de bekendste foto’s van Mapplethorpe. Krachtig, dynamisch, mooi licht, vrouwelijk en stoer tegelijk. Erg mooi werk. Met Lisa Lyon heeft Mapplethorpe een heel boek aan heel mooi fotowerk bij elkaar geschoten. En ik denk ook wel een lans willen breken voor de acceptatie van vrouwelijke body buildsters.

De liefde voor het vastleggen mannen en vrouwen is hiermee wel een beetje besproken. Er is nog veel meer werk te zien, heel veel meer, maar het is niet mijn doel om een overzicht van al zijn werk te laten zien. Wel om belangrijke fotografen nog eens een keer voor het voetlicht te laten verschijnen.

Wanneer je de bloemenfoto’s van Mapplethorpe gaat bestuderen zie je dat Mapplethorpe gewoon geïnteresseerd was in mooie vormen. Gek op mooie ronde lijnen, die zie je veel terug in al zijn werk. Mensen, bloemen en stillevens. Ik denk dat het Mapplethorpe om het even was. Al hoewel het mij wel opvalt dat het meeste van zijn bloemenwerk is gemaakt in zijn laatste twee levensjaren, 1987 en 1988. Waarschijnlijk omdat mensen portretteren inmiddels te vermoeiend was geworden.
De keuze van foto’s die ik hier laat zien is natuurlijk mijn keuze. Maar als je de verschillende foto’s vergelijkt zie je veel overeenkomsten. Ook bij deze bloemenfoto zie je prachtige rondingen en mooi licht.

Als laatste dan nog een prachtig portret van Prinses Gloria von Turn und Taxis. Prachtige foto met heel erg zacht licht. Licht wat gewoon recht van voren komt. In principe niet het mooiste licht daar je alles vlak maakt, maar oh wat is dit licht mooi bij deze vrouw. Prachtig. Persoonlijk had ik het licht iets hoger gezet, maar zeer waarschijnlijk heeft Mapplethorpe het licht iets lager gezet om ook de allerlaatste rimpeltjes te laten verdwijnen. Ik denk dat iedere vrouw graag zo’n portret van zichzelf wil zien. En let op! Hoe basic dit hele gave portret is gemaakt. Zo simpel kan fotografie zijn.
Eén lamp, één model en een zwarte achtergrond.

Hierbij dus nogmaals de les voor mijn cursisten, maar ook voor een ieder die dit wil lezen. Voor de cursisten die al cursus bij mij gevolgd hebben en portret fotografie gaaf vinden om te doen zeg ik wederom, hou het simpel. Verval niet te snel in attributen erbij pakken als mobieltjes, handelingen en dergelijke. Probeer de mens te laten zien, de echte mens en het liefst zo mooi mogelijk. Dat is al een kunst op zich. Beter dan onderstaande portret foto zal het niet worden. Prachtig door zijn eenvoud. Dat is waar de grote fotografen zich vaak in onderscheiden. Zo ook Robert Mapplethorpe.

Het was een opmerking van een cursist die mij er toe inspireerde om hierover een blog te schrijven. Dirk suggereerde dat ik bovenstaande foto nog verder moest croppen. Hmm, dat had ik al gedaan. Op zich had Dirk wel een punt, ik leer iedereen om je onderwerp zo goed mogelijk te laten zien, maar dit gaat toch een stapje verder dan alleen je onderwerp goed laten zien. Er moet ook sfeer in zitten. Een sfeer die past bij het gene wat je wilt vertellen, de toon, de tragiek. En in dit geval de eenzaamheid en zieligheid, maar ook hoop te laten zien. Ik vond dat ik het kuiken iets teveel ruimte had gegeven in de originele foto. De grote ruimte om haar heen moest verbeelden de eenzaamheid en kwestbaarheid. Maar met zoveel ruimte was het kuiken wel erg alleen en eenzaam. Doel bereikt zou je zeggen? Nee, want het kuiken was iets te klein naar mijn mening en niet goed genoeg zichtbaar. Vandaar de eerste crop die ik toepaste op mijn eigen origineel.

Bovenstaande foto is geheel naar wens. Ik heb bewust voor wit gekozen als onder- en achtergrond. Gekozen voor iets minder eenzaamheid door wat te croppen en wit gekozen als kleur voor kwetsbaarheid, onschuldigheid of hoe je het nog verder kunt benoemen, maar zeker geen zwart! Dat zou de foto veel te zwaar gemaakt hebben. Te donker, no more future en meer van dit soort duistere gedachten. Dat wilde ik perse niet. Wel wit, de kleur ook van onschuld, maagdelijkheid en misschien ook wel toekomst. Dat is dus allemaal te zien in deze foto. Ik heb er heel bewust over nagedacht. Iets wat ik al mijn cursisten probeer aan te reiken. Denk na over je onderwerp. Wat wil je laten zien, en hoe wil je het laten zien. Ja, bovenstaande opname is voor mij een hele simpele opname, maar waarom zou ik het moeilijk maken als het niet nodig is. Om te laten zien hoe goed ik wel of niet ben? Niet nodig, de boodschap is het enige wat telt. De boodschap is belangrijker dan mijn ego. En simpel houden is vaak moeilijker dan.... alles erop zetten. Onderstaande foto is exact wat ik wilde laten zien. In 10 minuten gemaakt. Inclusief het kuiken van positie veranderen voor het verkrijgen van de juiste impact.

Nu gaat het misschien wel hilarisch worden. Hoe moet het kuiken kijken? In de lens, langs de lens, vrolijk, hoopvol of bedrukt en verdrietig. En denk nu niet dat ik gek aan het worden ben, of leid aan een vroege dementie. Let maar eens op. Ook een kuiken heeft gezichts uitdrukkingen. Lichaamshouding en taal. En die zeggen zoveel. Sommige foto’s waren dan ook niet bruikbaar voor het doel waarvoor ik de foto gemaakt heb. Het laten zien van onnodig dierenleed en de resultaten ervan. De onderstaande foto was een alternatief, maar die heb ik na niet eens zoveel overpeinzingen niet gekozen.

En misschien zie je al waarom? Het kuiken kijkt hier de andere kant op. Bijna alsof het haar allemaal niet interesseert. Bijna arrogant. Nou neem van mij aan, zo voelde ze zich echt niet. Het was een strijd voor haar op leven en dood. Dus arrogant kijken? Nee daar had ze geen enkele reden voor. Dus heb ik de foto verkeerd gemaakt. Klaar. Volgende.

In deze opname zit het kuiken al min of meer half dood te gaan. Zo ontzettend moe en zo slecht eraan toe, dat ze haar kopje nauwelijks meer overeind kon houden. Dit was de echte waarheid, maar dit is niet wat ik wilde laten zien. Bij het zien van deze foto is er geen hoop meer. En dat is nu juist wat ik niet als boodschap wilde brengen. Ook al gebeuren er rare dingen in het leven, er is altijd hoop. Hoop op beter, mits we ons verstand een beetje gebruiken. Veel problemen zijn heel logisch op te lossen. En dat straalt deze foto niet uit. Hier is het gewoon game over voor het kuiken. Jullie hebben nu drie foto’s gezien en zie je dat ook een kuiken van drie dagen oud al heel veel kan overbrengen als model? We hebben nu gezien hoop, arrogantie en levenloos.

Nog geen vijf seconden later kijkt het kuiken inmiddels alweer vrolijk zoals te zien is op bovenstaande foto. Ze lacht gewoon bijna. Haar ogen stralen en lachen. Hoi, hoi ik mag op de foto. Er zaten slechts vijf seconden tussen. En zo heb ik nog twintig andere foto’s. Met niet allemaal verschillende emoties, maar nog wel een flink aantal andere emoties. De laatste foto is overigens sterk gecropt om de emotie en de ogen beter te laten zien. Dus Dirk had wel degelijk een beetje gelijk. Ook deze foto heb ik echter niet gekozen om dat het kuiken genaamd Lucky ( je snapt wel waarom we deze naam hebben gekozen) een niets aan de hand blik heeft. Iets voorbarig van haar kant en niet goed voor het verhaal wat ik wilde vertellen.

Je hebt nu vier van de eenentwintig foto’s gezien en als je wilt mag je me uitlachen. Een kuiken die van drie dagen oud die verschillende gezichts uitdrukkingen heeft en laat zien? Nou kijk zelf maar. Je ziet het toch? En zo kom ik tot het kiezen van de juiste foto. Wel snel bij elkaar geschoten, maar oh zo anders, stuk voor stuk. Ben ik gek?

En zo hebben jullie weer een gratis les. Ook al is het wederom dezelfde. Denk na over je onderwerp. Wat wil je laten zien? Hoe wil je het laten zien. Veel zaken als kleuren, ondergronden, achtergronden, lichaamstaal hebben een associatie. Doe er iets mee. Denk eraan, kijk ernaar, bestudeer het, maar laat het niet ongezien voorbij gaan. Wees bewust met je fotografie.

Bovenstaande serie is gemaakt met een kuiken van drie dagen oud. Dus om te zeggen dat het kuiken al heel veel levenservaring had? Nou nee! En toch is het er al uit te halen. Inmiddels heeft Lucky het kuiken haar leeftijd alweer verdubbeld. Het gaat goed en nu maar hopen dat het zo blijft. Want er is altijd hoop. Altijd!

Vervolgens zijn we snel naar beneden gelopen. Het liedje van Frans Halsema en Jenny Arien galmde al door mijn hoofd, vluchten kan niet meer, ik zou niet weten hoe... Ik zou niet weten waar naar toe? En zo kwamen we aan bij het hoogtepunt van de tentoonstelling.

In zaal 4 lagen namelijk tig duizend foto’s op de grond gegooid. Loop erover heen, doorheen, maakt niet uit wat, maar moet dit dan de toekomstige presentatie van fotografie moet gaan verbeelden? Hoe dronken of high als een papegaai moet je zijn om hier als foto museum aan mee te werken. Je huurt een curator in en die komt met het geniale plan om tig duizend foto’s op de grond te gooien. De directie gooit van enthousiasme de haren los en schreeuwen:” ja, maak ons gek! Fantastisch. Geniaal, dat is net was we nog nodig hebben om onze What’s next tentoonstelling compleet te maken.

Gelukkig zal Foam nooit verantwoordelijk zal zijn voor de toekomst van fotografie. Je moet er niet aan denken. Ze hebben geen visie, wordt ze overigens wel vaker verweten. Het hangt van blabla verhalen aan elkaar zonder inhoud. Ik heb honderd duizenden foto’s gezien, maar niet één was de moeite waard. Correctie, één foto in zaal 1 was best wel goed, sorry voor het overdrijven. 8 euro armer maar een ervaring rijker verlaat ik het Foam pand. Blij naar buiten te kunnen gaan met slechts een gedachte: Foam: Control-Alt-Delete

P.S. De koffie was er lekker.

• We gaan eerst drie dagen fotograferen op het eiland Diafragmos.
• Daarna door naar Obscuros voor 4 dagen fotografie.
• Met de boot gaan we door naar het eiland Sluiteros. Onderweg kun je dolfijnen zien zwemmen. Het mooiste bewaren we voor het laatst.
• We sluiten af op het vaste land in Axima met schitterende panorama’s.

Stomtoevallig is Axima het Griekse woord voor onaanvechtbare grondwetten. Puur toeval, het lijkt cynisch maar het is echt niet zo bedoeld! En ook niet melancholisch. Zoveel antroposofie zit er nog wel in mij om dat niet als flauwe woordgrap te gebruiken na zo’n mooi aanbod van Papandreou. Want ook hij heeft eindelijk de foto gezien! De foto gezien? Ja foto betekent in het Grieks licht. Dus ik bedoelde te zeggen dat Papandreou het licht heeft gezien. Want in principe is er in Griekenland een grote hang naar xenofilie. Zeker wat geld betreft. En zoals we gezien hebben de laatste weken is dit geen utopie gebleken. Een utopie is namelijk onwerkelijk of onvervulbaar, maar niet voor de Grieken. Daar is werkelijk alles mogelijk. Dus ook gratis fotografie vakanties. En dit alles in goede harmonie (Grieks woord). Zonder ironie (ook een Grieks woord).

Afsluitende met alweer een Grieks woord en een retorische vraag. Ben ik gek of zijn de de Grieken het? Is toch best een slim plan van mij? En ze mogen best iets terugdoen. Pandreou gaat zijn best doen, let maar op...

Zijn foto’s

Een foto van Francois Hardy uit 1967. Périer heeft in totaal meer dan 50 jaar gefotografeerd. Daardoor heeft zijn werk ook een soort historische waarde. Tijdsbeelden zijn erg duidelijk. Bovenstaande foto is een typsiche jaren 60 foto. Mooi licht en een prachtige belichting. Bedenk ook dat de films in de jaren 60 waarop werd geschoten echt nog niet zo goed waren. Prachtige foto dus. Ook de glimmers (hoge lichten) zijn prefect onder controle.

Bob Dylan, stoer en ruig in zijn jonge jaren. Iconisch foto die alles in één keer weergeeft wie en wat Bob Dylan was. Ook in deze foto zie je weer prachtig licht en een perfecte belichting.

Dat ook Périer fouten maakte bewijst deze foto. Het is een foto uit een serie. Jean Paul Gaultier is de geportretteerde en speelt hier de Paus. Ook er is een foto als Michale Jackson en nog enkele belangrijke en invloedrijke mensen. Het licht staat hoer compleet fout. Het staat vol op de lange kant. Kan niet. Het had dus mooier kunnen zijn. Echt wel. Périer heeft weinig fouten gemaakt. Maar dit is er één van. Gemiste kans.

En dan weer een prachtig portert van een prachtige acteur, John Malkovich. De scan uit het boek is niet helemaal geweldig, en niet compleet. Maar wat een mooie plaat en een mooi licht. Zonder dat Malkovich in de lens kijkt is het toch echt maar één iemand die het kan zijn. De karakter acteur John Malkovich. Mooi licht is overal te vinden bewijst Périer met deze foto. Buiten opname zonder enige hulp middelen. Knap werk.

Een foto van Carla Bruni nog voordat ze de vrouw werd van de Franse President Sarkozy. Prachtige delicate plaat. Buiten lekker niets laten zien want wat er buiten is doet er niet toe en leidt alleen maar af. Mooie foto van een dromerige vrouw. Of ze dat is betwijfel ik, maar hier wordt in ieder geval mooi de illusie geschapen.

En zo ben ik aan het einde van het kijken naar fotograaf Jean Marie Périer. Of het een sterke blog is weet ik niet. Ik probeer in ieder geval jullie die dit lezen inspiratie te geven. Misschien levert het goede ideeën op. En sowieso kan het geen kwaad om je klassieken qua fotografie een beetje te leren kennen. Of Jean Marie Périer onderdeel maakt van de gescheidenis van de fotografie? Ik vind van wel. Omdat hij heel erg goed kan fotograferen, soms origineel is in zijn benadering en setting van foto’s en misschien wel het allerbelangrijkste. Hij heeft 50 jaar lang sterren gefotografeerd. Sterren komen en gaan, het tijdsbeeld veranderd ondertussen en juist dat heeft hij zo vaak en zo mooi vastgelegd.

• Een concept is een uitgangspunt voor vormgeving
• Elke ontwerp discipline ontwerpt concepten met een persoonlijke kwaliteit vanuit een gedachte
• Het concept is de moedervrucht waar al het andere vruchtbare uit voorkomt.
• Het is het formuleren van een idee waaraan je je consequent moet houden.
• Het is belangrijk voor studenten aan een opleiding waar creatief denken een vereiste is.

In mijn Casio tijd ( voor en na Nikon) en dat is inmiddels al 8 jaar geleden, riepen wij ook tegen iedereen die het wilde horen of moest horen, hoe knap we bezig waren dat we een complete camera in een 11mm dikke behuizing konden fabriceren (Exilim S1). Nu 8 of 9 jaar later roept Nikon hetzelfde maar dan over een behuizing die meer dan drie keer zo dik is. Niet echt knap dus. Dat kon al lang geleden en nog beter ook. Waar zit dan het revolutionaire van dit nieuwe Nikon 1 systeem? In vijf kleuren leverbaar? Nou echt niet! Moet je die roze kleur eens zien! Echt niet om aan te zien. Ik heb niets tegen roze, maar er is maar één land waar die wel aardig zal verkopen en dat is in Japan zelf. Daar zijn ze gek op roze. En mintgroen, maar dat hebben ze toch maar niet gedaan.

Dat de menu’s nog beter navigeerbaar zijn? Geef de camera aan de eerste de beste Canon gebruiker en hij/zij vindt geen enkele functie. Dat je een foto en een filmpje tegelijk kunt maken? Haha, dat is gewoon een truc. Je maakt een filmpje en één beeldje daarvan wordt opgeslagen als een foto. Technisch trucje waar je vervolgens de afdeling Marketing overheen laat gaan en dan een dergelijke functie laat bedenken.

De snap shot selecter dan? Maakt dat het Nikon 1 systeem zo revolutionair? Maar wat is het? Nou, je maakt vijf foto’s achter elkaar en de camera weet en kiest de beste foto uit de twintig die er in totaal gemaakt zijn. Nee dat is het ook niet want dit trucje deden we bij Nikon al 12 jaar geleden. Toen was er slechts de mogelijkheid om één uit tien op te slaan, maar het ging wel automatisch. Dat dan weer wel. Wat was de truc? Er worden inderdaad razendsnel verschillende foto’s achter elkaar gemaakt. De scherpste foto van de tien bleef als enige over. De scherpste foto bevat de meeste beeldinformatie omdat die het scherpste is. En dat is automatisch het grootste bestand. En die kiest de camera dus. Heel simpel en al heel lang geleden bedacht. Maar ook dit maakt het Nikon 1 systeem niet revolutionair. En Nikon maakt ervan dat de beste expressie van het gezicht gekozen wordt???

Dan 60 frames per seconde? Nee dat deed Casio al 3 jaar geleden met nog veel meer frames per seconde. Ik heb niet eens zin om het op te zoeken hoeveel het exact was, maar het was veel en veel meer. Kortom heren bij Nikon ken uw klassieken. Dit kunnen jullie niet zomaar roepen. Maar gelukkig staat er met kleine lettertjes te lezen in een brochure dat dit door Nikon opgestelde tests zijn. Ja zo kan iedereen wel wat gaan roepen of beweren.

Grappig is wel dat ook je normale Nikon objectieven erop passen. Handig, maar nieuw is het wederom niet. Ik wil mijn grote en zware 70-200mm wel eens op de Nikon 1 zien. dat moet een schattig gezicht zijn. Zo niet koddig te benoemen. „Hé objectief waar ga je met de camera naar toe?” Kortom er is eigenlijk helemaal niets nieuws te melden. De lijst me accessoires die is wel revolutionair. Want er moet geld verdiend worden. Helemaal niets mis mee. En dat is het enige wat revolutionair is aan dit nieuwe camera systeem. De nu al lange lijst met accessoires. Daarmee wordt het geld verdiend. En daarvoor heb je nodig een oude compact camera in een nieuwe behuizing en we doen alsof het iets geheel nieuws is. Kassa!

Dezelfde truc hebben Olympus en Sony ook al gedaan. Olympus moest wel, want die zitten muur- en muurvast met hun standaard te kleine beeldsensor die zo om verschillende redenen niet meer groter kunnen maken. Vervolgens stop je diezelfde beeldsensor in een andere behuizing en je zegt dat je iets totaal nieuws op de markt brengt. Slimme zet, want ze konden echt niet anders en ook bij Olympus zijn er enorm veel gezinnen die wel iedere maand brood op de plank moeten hebben. Een overleving strategie. Ik snap het wel, maar doorzie het ook. Vergeef het ze, ze kunnen niet anders door een verkeerde keuze tien jaar geleden.

Sony volgde rap de door Olympus ingezette ontwikkelingen, want ja Sony....! Sony verkoopt alles waaraan ze denken geld te kunnen verdienen. Meer woorden wil ik niet kwijt over Sony. Ja SoNiet.

En nu komt Nikon er achteraan hobbelen. En je zult zien dat Canon eerdaags ook volgt. Ik hoop het niet overigens. Dat zou dan een plus puntje voor Canon zijn. De slogan van Nikon voor deze nieuwe product lijn is 1 step ahead. Nou maak daar maar van 2 steps behind. Achteraan aansluiten.

Mijn tip: Maak van deze systeem camera een echte full size camera. 6 miljoen pixels full size. Dat schiet pas echt op. Een gemiddelde consument heeft echt niet meer nodig. Je blaast alle merken uit hun sokken en schoenen en zet ze op onoverbrugbare afstand qua beeldkwaliteit. Contrast is geniaal, kleurverzadiging is briljant en ga zo maar door. Nee, niets van dit alles. Gewoon doen wat de anderen ook al doen. Aansluiten achteraan in de rij. Zo zonde, zo jammer. Ik hoop dat Canon deze ontwikkeling aan zich voorbij laat gaan.

En zien jullie nu dat ik ook best kritisch kan zijn op en over Nikon. Het levert me geen adverteerders op op mijn toch inmiddels redelijk ontwikkelde en informatieve website. Daar doet eerlijkheid of een duidelijk mening hebben geen goed aan. Daarover meer in een volgende blog. Fabrikanten/distributeurs die gaan reageren om mijn test! Interessant.

Volgens de schrijver is dit een hele goede witbalans van de D7000. Ondanks dat het personeel in gele kleding is gestoken. Wie beter weet ziet echter iets anders. Alles is geel. De gezichten, de witte partijen in de foto er is eigenlijk niets wat niet geel is in de foto. En dat komt echt niet door het gele truitje. Er klopt helemaal niets van deze witbalans.

En zo snap ik eigenlijk het voorwoord van de hoofdredacteur nu wel. Het is om radeloos van te worden. De arme man weet het ook niet meer. Welke kant moeten ze nu op. Testen die zo slecht zijn dat het gewoon heel erg zonde is van de bomen die hiervoor als papier moeten dienen. En interviews op Jip en Janneke niveau.

De schrijver van dit artikel is een rasechte koekenbakker. Hij snapt er niets van en hij kan er niets van. En moet jij dan nog 6,95 voor een dergelijk fotografie magazine betalen eens per twee maanden? Doe het niet. Red de wereld, koop dit tijdschrift niet zodat er meer bomen overeind blijven staan ergens ter wereld.

Weer 10 minuten later komt weer dezelfde man mij op de schouders tikken. U mag nu echt geen foto’s meer maken! Ja maar, dat doe ik niet. Ook niet sinds de laatste keer dat u het aan mij gevraagd heeft. Ik begon er nu echter wel de smoor erin te krijgen. Wat een stelletje camemberts! In de geluidsbrij begon ik een discussie met de man. En waarom mogen die 150 krijsende vrouwen vooraan dan wel fotograferen en het hele concert filmen? Waarom is dat niet erg? Omdat ik toevallig een grotere lens heb? Wordt ik daarom gestraft? Omdat ik goede foto’s voor thuis wil maken in plaats van slechte foto’s? Wordt ik daarom gestraft? De man begreep mij prima, ook in het enorme overweldigende geluid van Seal. Oui, oui, als u maar geen foto’s meer maakt. Sukkel dacht ik nog, ook al was hij twee keer zo groot en breed als ik ben.

Even later werd het duidelijk waar het allemaal om ging. Seal begon een praatje tussen de nummers door en eerde zijn vorige producer Trevor Horn. Deze man was in het donker samen met zijn vrouw naast ons komen zitten zonder dat we er erg in hadden. Ik vond het al zo vreemd, gedurende de gehele avond, dat er op rij 4 de hele avond 4 stoelen leeg waren. Erg vonden we het niet want daardoor konden lekker dansen en swingen. Totdat Trevor Horn en gevolg daar kwamen zitten. En zo zaten wij opeens naast deze legendarische producer. Dus daar had de beveiligingsman zo zijn best voor gedaan! Hij had het ook gewoon kunnen vragen.

Trevor Horn de legendarische producer van Seal, Frankie goes to Hollywood, ABC, Grace Jones, Yes, Tina Turner, Tom Jones, Paul McCartney en vele anderen zat gewoon naast ons. Na de show heb ik hem nog even bedankt voor alle mooie muziek die hij gemaakt heeft. Dat vond hij leuk, erg leuk.

Kortom het was me het avondje wel. Gezongen, gedanst, gezweet, gefotografeerd genoten van Seal, verbaasd over het feit dat we naast Trevor Horn zaten, maar boven al verbaasd over de fransen en hun mentaliteit. Wat een stelletje Camemberts. Een avond om nooit meer te vergeten. En met mooie foto’s thuis gekomen. Dank je wel Seal!

Voor de zekerheid neem ik de geprinte tweet wel even mee voor eventuele problemen bij de entree. Die verwacht ik wel alsnog. Maar ik kan bewijzen dat Seal tegen mij heeft gezegd:” Ja Patrick je mag foto’s maken”. Het bewijs is er.
Ik heb net
net nog een berichtje terug gestuurd. Dank je wel gezegd en dat ik hem een week cursus aanbied bij ons hier in Pébru. Ik ga ervan uit dat hij nee zegt of nooit zal reageren, maar na gisteren avond is niets zeker meer. Ik wil van Seal wel eens portret foto’s maken. Zo’n gave kop heeft hij en uitstraling. Daar heb ik wel een week cursus voor over. En ik ken iemand die dan opeens ook weer heel snel op cursus wil komen. hem leren fotograferen, als hij het nog niet kan, en anders Seal nog beter leren fotograferen. En misschien kan hij me een beetje leren zingen.

Bovenstaande foto is gemaakt door Erwin Olaf. Het copyright gedeelte is hierbij dus ook geregeld. Deze foto laat ik zien omdat ik weet dat sommige cursisten van mij o.a. Rosita en Joyce thuis in de studio een hele grote softbox hebben staan. Bij mijn laatste bezoekje aan hun studio werd de softbox van ongeveer 2 meter groot nog niet helemaal optimaal gebruikt. Vandaar deze extra instructie middels deze blog. Speciaal voor de twee dames, maar een ieder ander kan en mag er ook van leren. wat ik ga beschrijven is een trucje, meer is het niet. En de hele fotografie bestaat uit trucjes.

Ooit heb ik jullie allemaal geleerd wat A licht is, wat B licht is en wat C licht is. In de bovenstaande foto zie je overduidelijk een A licht. Niet het mooiste licht, wel het makkelijkste licht. Toch is fotograferen met een A licht vaak nog lastig. Het statief van de lamp staat vaak ik de weg en de elektriciteit snoeren bungelen ook vaak hinderlijk voor je lens. Dan moet je er lastig omheen gaan fotograferen waardoor je licht net niet meer echt A licht is. Je filitser/lamp staat dan niet meer recht op de neus van het model te schijnen. Een echt A licht fotograferen valt niet mee. Voor alle problemen zijn er echter oplossingen.

Eén daarvan zou kunnen zijn om je flitser aan het plafond op te hangen. Middels een speciaal systeem, maar wie heeft dit van mijn cursisten? Niemand. Je kunt ook een hele grote softbox kopen van 1,8 meter groot of groter en ervoor gaan staan. Ervoor gaan staan? Ja dat kan. Hier doet Erwin Olaf het ook. Je gaat er gewoon voor staan en voila je hebt echt A licht. Je licht kun je niet rechter voor je model krijgen dan dit. En dan ook nog eens heel erg zacht. Want de softbox of Octabox ) een octabox is een achthoekige softbox) is zo groot ten opzichte van het model zodat je hiermee het zachtst mogelijke licht krijgt wat je maar kunt bereiken. Hier in het voorbeeld van Erwin Olaf is dat een beetje teniet gedaan volgens mij door latere Photoshop bewerkingen. Het licht had nog zachter kunnen zijn.

Als je voor je eigen licht gaat staan betekent dat wel dat je jezelf terug gaat zien in de ogen van het model. Trek dus niet al te lichte kleding aan. Zo simpel kan fotografie wederom zijn. Eén flitser recht van voren, zo dichtbij mogelijk om heel erg zacht licht te verkrijgen, zelf ervoor gaan staan, de juiste belichting opzoeken en klaar is Kees. Veel simpeler met eenvoudige middelen kan het niet. En ja, je verliest een heel klein beetje licht opbrengst omdat je wat licht tegenhoudt doordat je er zelf voor staat. Dat maakt niet uit. Dat compenseer je gewoon door iets harder te flitsen of je diafragma 1/3 open te draaien. Voor de rest weet je het allemaal wel als een cursus bij mij gevolgd hebt.

En nu maar sparen voor een hele grote softbox of octabox. Ze zijn duur, helaas. Want nog éénmaal de herhaling. Hoe dichterbij je licht bij het onderwerp staat, des te zachter het licht is. Of hoe groter de lamp/flits oppervlak des te zachter het licht is. Doe je het allebei dan krijg je heel erg zacht licht. Dus deze octabox staat heel erg hoog op mijn verlanglijst voor het moment dat de nieuwe studio hier in Pébru klaar is. Want je hebt er wel ruimte voor nodig. Veel ruimte.

• Belichting trapjes
• 0 metingen maken
• De gehele licht theorie (wat is mooi licht en waarom)
• Als er licht is is er ook een schaduw
• Hoe zet je mooi licht neer
• Histogrammen
• Hoek van inval is hoek van uitval (heel erg belangrijk in fotografie)
• Goede tot perfecte witbalans maken
• En dit alles gefotografeerd in JPEG!!!

1. Eerst leren fotograferen en daarna kun je alsnog op RAW gaan fotograferen mocht je daar dan nog behoefte aan hebben.
2. Echt fotograferen (JPEG) is veel leuker dan RAW fotograferen.
3. Met RAW fotografie leer je niet fotograferen
4. Wat „ze” ook zeggen, RAW is niet de manier. Laat „ze” maar kletsen. „Ze” zijn mensen die zelf hun techniek niet onder controle hebben.
5. 90% van de RAW fotograferende mensen hebben geen verstand van kleuren en witbalans
6. En „ze” gaan het ook nooit meer leren.
7. Een echte foto haal je uit je camera en niet uit Photoshop.

1. Ze denken dat ze veel meer belichting speelruimte hebben en het allemaal makkelijker achteraf kunnen redden.
2. Ze hebben geen verstand van kleur, vaak is hun witbalans verkeerd en met RAW heb je daar allemaal geen last van. Dat breien ze achteraf wel recht.

Het atelier van Rembrandt

En 352 jaar later sta ik op de plek waar vele prachtige schilderijen zijn geschilderd. Een heel klein beetje voel ik toch wat kriebels. Ik dweep niet met Rembrandt, maar enig historisch besef maakt zich wel meester van mij. Op de plek staan waar het allemaal gebeurde.

En het is aan mij, een roepende in de woestijn van slecht licht fotografie, om vele mensen erop te attenderen wat mooi licht is. Zo ontzettend veel fotografen begrijpen helemaal niets meer van licht. 90% van de professionele fotografen zijn koekenbakkers. Ze doen maar wat en hebben geen enkel besef wat ze aan het doen zijn. Dus dan doe je maar wat en als ze dan wat doen doen ze het nagenoeg altijd fout.

Dus beste slechte fotografen een oproep van mij aan jullie. Ga eens kijken in het Rembrandthuis en wie weet wordt je geïnspireerd tot het maken van mooiere foto’s dan je ooit gedaan hebt. Het kan geen kwaad, het kost maar een tientje om binnen te komen. Geniaal hoef je niet te zijn of te worden, maar er iets van leren kan geen kwaad. Het is nooit te laat.

Twee ramen waarvan de helft dicht kon middels luiken om wat minder licht binnen te laten komen en een wit doek om binnenvallend licht te verlengen waren genoeg voor Rembrandt. Geniaal die Rembrandt. Mag ik nu met de tijdmachine even naar hem toe om hem even te spreken?

Ditmaal zag ik in grote aantallen (zie foto, gemaakt met een I-Phone)) hele grote foto’s met een formaat van 1.40 meter x 1 meter. Ja, dat is groot, heel erg groot! Zo’n groot formaat schiet je niet zomaar met een kleinbeeldcamera. De fotograaf die voor de Ikea werkt of zijn foto aan de Ikea verkocht heeft wel. De foto oogt niet lekker scherp. Het origineel was te klein om verantwoord zo’n grote poster van te maken. Een klein beetje overmoedig, maar goed.

Het witte bestelautootje wat de gracht oprijdt, zelfs duidelijk te zien op de lage resolutie foto gemaakt met de I-phone, is ook al niet echt een teken van fotografische passie. Even op het juiste moment wachten totdat het autootje uit beeld zou zijn gereden was kennelijk teveel gevraagd of te lang wachten.

Nu had de fotograaf op zich nog uren de tijd om deze foto te maken. Het licht komt uit het oosten en dus is deze foto ’s ochtends vroeg gemaakt. Gaan we neuzen plakken zoals je bij mij op cursus hebt geleerd dan zie je dat de zon vol op het zichtbare oor aan de zijkant van de huisjes de boel staat te verlichten. Niet mooi. Want nu zijn de huizen die we nauwelijks kunnen zien het hoofd onderwerp. En het echte onderwerp is niet verlicht. En dat kan niet. Dat weet iedere basis cursist na 5 dagen curus bij mij. Schiet lekker op zo met de IKea. Ik denk nog: „ zal ik er één kopen om tijdens de cursus als voorbeeld te kunnen gebruiken. Om te laten zien hoe het niet moet?” Niet gedaan. 34,95 voor deze rotzooi is echt teveel geld.

Ja, ik voel me meer en meer een Youp worden. En ik ben nog niet eens klaar. Want de fotograaf heeft de foto te vroeg gemaakt. Hij had hier ’s middags moeten staan. Dan had hij mooi strijklicht over pandjes heen gekregen van de zon. Er komt veel meer diepte in de foto op die manier en de foto wordt veel mooier. Dan kan de Ikea er wel 69,95 voor vragen. Maar niet voor dit tafereel. Kennelijk had de fotograaf haast en is niet langer blijven wachten of ’s middags even terug gekomen om dezelfde foto te maken met mooier licht. Dat zat er niet meer in.

Zo te zien heeft Ikea hoge verwachtingen van de verkoop van deze foto. Kijk eens naar de lange rij met kant en klare lijsten met foto die staan te wachten op een nieuwe eigenaar. Ik word hier echt heel erg verdrietig van. Zoveel wansmaak, zo weinig kennis en passie. Ikea gedraagt zich echt als een Buckler lul van Youp. Dit kun je gewoon niet maken. Je drinkt geen bier zonder alcohol! Koop dan ook geen foto’s bij de Ikea met slecht licht.
Het is precies hetzelfde. Een foto met slecht licht is als een biertje zonder alcohol. Het is maar dat je het weet.

En met de beste wil ter wereld weet ik er ook geen positieve draai meer aan te geven. Ik zou kunnen zeggen dat het goed is dat de Ikea fotografie bereikbaar maakt voor het grote publiek. Maar doe dat dan wel een beetje verantwoord. Met smaak en stijl. Want het grote Nederlandse publiek krijgt door dit soort werk niet een betere smaak. De hoop dat degene die dit boven de bank of eettafel heeft gehangen volgende keer iets beters en mooiers zal gaan kopen? Ik kan het me niet voorstellen. En waarom heet een foto van een Amsterdams gracht Myrarp? Zweeds voor Amsterdamse gracht?

Hou de 34,95 lekker in je zak. Ga het lekker zelf fotograferen. Doe het beter en mooier. Je weet dat je er niet eerder dan ’s middags moet gaan staan. En als je dan de mooiere foto van deze beroemde gracht hebt gemaakt gaan jullie allemaal collectief naar het hoofdkantoor van de Ikea jullie veel mooiere foto’s aanbieden. Wedden dat een van jullie het gaat lukken? Eerst even bellen en uitleggen.

Ikea heeft 12 vestigingen in Nederland. Er van uitgaande dat je foto alleen bij de Nederlandse Ikea verkocht gaat worden. Ik tel er bij de Amsterdamse vestiging al minimaal 50 stuks in het schap. Keer 12 vestigingen! Ping, dat kan best eens lucratief worden. Verkoop je foto niet voor onder de 500 euro. Iedereen moet geld verdienen, ook fotografen. Dat is mijn laatste tip.

De eventuele vooruitgang begint met mijn eerste schilderij met de titel luidt: Gewillige zeemeermin. Niet dat ik dit van plan was. Ik begon de schilderles niet met het idee:” Kom laat ik eens een gewillige zeemeermin schilderen”. Nee een van mijn mede cursisten had een mooien postkaart meegenomen uit de jaren 20 en die zou ik wel even naschilderen. Niet dus. Beetje eigen stijl en invulling eraan geven mag en kan, Maar dit is totaal iets anders geworden. Nou ja jammer dan. Het was tenslotte pas de eerste keer dat ik met de schilderkwast aan de slag ging. Goed excuus Patje, goed bedacht.

Ik had nog 5 minuten over en Nelleke onze lerares moedigde mij aan om nog even snel iets op papier te zetten. Ach waarom ook niet? Veel erger dan de gewillige zeemeermin kon het niet worden. Dus in 5 minuten even uit het hoofd een Haan geschilderd. Lekker grof opzetten, en de verf die er nog op mijn pallet lag even opmaken. Anders is zonde van de resterende verf. Ja dat is de calvinist in mij. Ik kan er niets aan doen. Vandaar dat de haan blauw is geworden en het gras roze. Exact de kleuren die ik nog over had op mijn schilders pallet. Het heeft dus niets met creativiteit te maken, maar wel met zuinigheid. Terwijl ik er toch makkelijk een verhaal van had kunnen maken dat we in Frankrijk leven. En het nationale symbool van Frankrijk is de Haan. Toevallig ook blauw. Maar nee, dat is niet mijn excuus.

Niet eens heel erg slecht als je bedenkt dat dit in 5 minuten geschilderd is. Zit er vooruitgang in? Het zal toch niet. Ik heb toch geen talent? Nee, maar je moet wel veel oefenen. Dat roep ik ook altijd tegen mijn eigen cursisten. En prompt voel ik mij alsof ik een cursist van mijzelf ben. Niet fijn. Hoezo oefenen. Ik moet het gelijk kunnen. Ja maar zo werkt het nou net niet. En zo gaat de boeiende discussie met mij alter ego vrolijk verder in mij hoofd. Deze haan zorgde wel voor een openbaring. Die liet mij inzien dat iets heel eenvoudig en snel kan. Ja jammer, van die rode strepen rechts van de haan. Toch weer even doorgaan terwijl ik gewoon had moet stoppen. Nou ja, dat is ook weer een les. Zelfs binnen één les is er al iets van vooruitgang te bespeuren. En hoe slecht ik dan misschien ook wel ben, het maakt mij niet uit, want ik vind het ontzettend leuk. Met niets beginnen en zelf iets scheppen. Geweldig, ook al doen mijn dochters het waarschijnlijk nog steeds beter.

Week 2 schilderen van een kinderverhaal

Ja, hier is van tevoren over nagedacht. Dit is een of ander kinderverhaaltje. Het echte verhaal is met een geit een hond en een haan. Die hebben elkaar nodig om iets in de verte te kunnen zien. Ze moeten dus samenwerken. Didactisch dus een heel erg verantwoord verhaal. Dat ik het verhaal schilder met een koe een varken en een haan is geen toeval. Mijn schoonvader is gek op varkens. Hij verzamelt min of meer naar vermogen kunst. Dus met mijn vooruitziende blik had ik het voornemen een echt verantwoord kunstwerk te maken. De beste man is jarenlang conrector op een grote scholengemeenschap geweest, dus iets wat didactisch verantwoord is moet wel bij hem scoren. En zoals gezegd is hij ook nog eens gek op varkens. Dus het kan haast niet missen dat hij zeker wel tig euro voor dit schilderij gaat bieden. Theoretisch is het een compleet verantwoord en doordacht schilderij. Helaas bleek de uitvoering toch een beetje achter te blijven. Ik ga dit schilderij hem nog niet eens voor zijn verjaardag cadeau geven. De verjaardag visite holt acuut allemaal de deur uit. Nee dat kan ik hem niet aandoen. Plus het feit dat als wij weer eens bij hun gaan logeren, hij iedere keer weer snel dit verantwoorde schilderij moet terug hangen aan de muur, net alsof het nooit van zijn plaats is geweest. En mijn schoonmoeder leegt even snel haar stofdoek over het schilderij heen. Alsof het nooit weg is geweest.

Maar hoe dan ook, ik zie vooruitgang. Ik bedoel je ziet toch duidelijk dat het een koe, varken en een haan zijn? Ik zie Willem van Hanegem wel eens met zijn schilderijen bij De Wereld Draait Door. Nou Willem schildert echt nog een stuk naïever dan ik hoor. En ik ben pas twee weken bezig.

Week 3 naakt schilderen
Ja waarom niet? Als je je beperkingen wilt ontdekken dan moet je het ook goed aanpakken. Een portret leek me nog iets te hoog gegrepen. Daarvan wist ik wel zeker dat het me niet zou gaan lukken. Dus dat is niet leuk. Als je toch al weet dat het ’t niet gaat worden, waarom zou je er dan aan beginnen. Maar met een naakt schilderij, hé waarom niet? Vrouwelijk vormen zijn mooi.

Mijn lerares heeft enkele prachtige naakten aan de muur hangen en op de grond staan. Overal staan de meest prachtige werken. Om jaloers van te worden. Ik had bedacht dat Babs mijn model zou zijn. Ze kan immers toch al goed tekenen en schilderen, dus ze kan wel een lesje missen. Babs kreeg ik helaas niet uit de kleren. geen enkele belofte was goed genoeg. Dat ik nooit meer mijn sokken naast de wasmand zou gooien of een week lang haar nek en rug zou masseren. Zelfs die laatste werkte niet. Ik kan dus niets anders concluderen dan dat Babs ook geen enkel vertrouwen had in mijn schilderkunsten. En dit terwijl de schilderruimte toch echt goed verwarmd was. Daar kon het dus ook al niet aan liggen.
Als voorbeeld heb ik dus een schilderij aan de muur van mij lerares Nelleke Smit nageschilderd. Puur na apen. Nee moet ik dan zeggen. Dat was mijn inspiratie. Dat klinkt beter. Inspiratie een ander woord voor na apen. Nelleke had met haar versie er al iets heel mooi surrealistisch van gemaakt, nu ik nog. Met mijn beperkte schilderkunsten dat moet toch kunnen lukken?

Ik heb lang staan klooien op de borsten en het gezicht. Het voorbeeld schilderij laat ook niet duidelijk een gezicht zien. Maar hoe moet ik dat dan nog surrealischter maken dan dat het al is? Ik heb immers veel mindere capaciteiten dan mijn lerares. Help? Na veel geklooi, nieuwe kleuren, nieuwe schaduwen erin schilderen was ik uiteindelijk eigenlijk wel erg tevreden over de borsten. Ja ik weet het! De ene is veel groter dan de andere. Eh... mijn excuus? Dit is ook pas de eerste keer dat ik een naakt schilder! En verdraaid voor de eerste keer was ik zowaar echt wel tevreden. Ik vind het best wel mooi. Het is nog niet af. Ik moet nog het een en ander doen. Maar ik zie vooruitgang. Echt wel! Leve de vooruitgang en oefenen, heel veel oefenen.

Maar ja, helaas zijn mijn lessen nu voor 9 maanden afgelopen. Wordt vervolgd...

De inspiratie, één van mijn eigen foto’s

Mijn eerste schilderij

Ja en nu niet meteen gaan beginnen waar de strandstoelen zijn gebleven. Ik heb de hele middag mijzelf zitten loslaten. Als je schildert moet je alles loslaten! En dat valt niet mee. Er wordt sterk op aangedrongen om los en vrij te schilderen. Nou dat is voor mij geen probleem hoor. Alles wat ik niet kan heet opeens loslaten. Ha, dat is makkelijk. Zo kan ik het ook. Al hoewel?

Nee, ik steek een beetje de draak met wat ik eigenlijk ontzettend leuk vind om te doen. Schilderen. Ik vind het veel leuker dan tekenen. Schilderen is iets heel anders. Je let voornamelijk op kleuren. En daarmee ga je aan de slag. Mijn lerares had gezegd om met zo min mogelijk kleuren te beginnen. Maximaal twee of zo. Dat sprak me wel aan. Ik hou van simpelheid. En nu komen opeens de overeenkomsten en grote verschillen met fotografie tevoorschijn te komen.

Met schilderen is het de bedoeling, in ieder geval op de manier zoals ik les krijg, om alles los te laten. Laat dingen spontaan ontstaan en gebeuren. Dat is best lastig voor mij. Ik moest over een drempel heen stappen en gewoon gaan met die kwasten. Niet teveel nadenken maar doen. Dit is iets wat compleet het tegenovergestelde is van hoe ik fotografeer en het aan andere mensen leer. Fotografie is een kwestie van je techniek beheersen en daardoor kun je creatief zijn. Iets wat overigens vaak fout gaat bij vele fotografen. Het gebrek aan techniek wordt dan al snel een eigen stijl genoemd. Ik verafschuw dat. Het gebrek aan techniek een eigen stijl noemen!
En nu opeens moet ik mij daar ook wel aan overgeven. Ik kan nog niets en dit is mijn stijl. De stijl van alles loslaten. Of de stijl van niets kunnen?!

Dus aan de ene kant heb ik fotografie waarmee je mooiere foto’s maakt naarmate je de techniek beter onder controle hebt, ook al zullen er vast mensen zijn die het daar niet mee eens zijn. En aan de andere kant heb ik nu schilderen, waarbij het eigenlijk niet zoveel uitmaakt wat ik kan, als je het maar doet. Het is een gekke gewaarwording. En eigenlijk betrap ik mijzelf erop dat ik naar de fotografie manier blijf neigen, techniek onder controle hebben en snappen. Tot dusver doe ik maar wat. Misschien dat het ooit veranderd als ik meer weet en kan. Als ik nog meer gefascineerd wordt door het zelf schilderen. Wie weet? Tot nu toe weet ik wel dat ik mijn fotografie lessen zal blijven geven zoals ik ze geef. Beheers je techniek.

Ondertussen schilder ik lekker door. Puur voor mijn plezier. Heerlijk bezig zijn met scheppen. Hoe lelijk het misschien ook is. Misschien wordt het nog wel eens wat? Mij maakt het niet uit. Ik heb er lol in ook al doen mijn dochters het misschien beter. Maar die hebben het voordeel dat ze nog niet zoveel denken, maar gewoon doen.

Het is maar goed dat mijn neus er niet helemaal opstaat. Die lijkt best groot op de deze foto. En eh... wat zit daar voor een gekke zwarte vlek achter in mijn hoofd? Zijn dat ongebruikte hersencellen? Ja ik heb wel een goed ontwikkelde hersenstam zo te zien. Kan ik de vragen vinden die ik over mijzelf heb op deze röntgen foto? Waarom ben ik direct in de omgang? Waarom kan ik zo’n plaaggeest zijn? Waar zit dat in mijn hersenen? Waarom kan ik ook gevoelig zijn? Zijn dat die ander zwarte plekken? En wat een gekke hoeken zitten er soms in mijn schedel. Niet normaal. Het lijkt wel of ik misvormt ben.

Kijken naar je eigen hersenen. Ik vind het erg boeiend. Je kijkt naar het gene wat alles regelt. Dat je bestaat, dat je blijft leven, dat je bent wie je bent. Met alle goede en slechte kanten van je zijn. Dat je denkt wat je denkt. Iets wat niemand je kan afnemen. Geweldig toch? Dat er miljoenen dingen per seconden in je hoofd gebeuren zonder dat je er erg in hebt. Daar kun je middels een röntgen scan gewoon naar kijken. Ik noem dit uniek. Alleen jammer dat ik er helemaal niets van snap. Maar ik kan wel zeggen dat ik mijn eigen hersenen heb gezien. Dat dan weer wel.

In de tweede rij van onderen zie je de foto van Babs waarmee ik aan de slag ben gegaan. Om het Inge duidelijk te maken heb ik de kleurenfoto als eerste omgezet naar zwart wit. Hierbij heb ik niet moeilijk gedaan maar gewoon een preset gebruikt in Aperture. Ik heb gekozen voor de zwart wit preset met rood filter. Door het rood filter worden huidtinten lichter en dat vind ik mooier. Achteraf bleek dit de verkeerde keuze te zijn. Een klein detailfoutje. Want Vanfleteren laat de huidtinten niet lichter worden over het algemeen. Nou ja jammer dan.

Wat opvalt in de foto’s van Vanfleteren zijn de hoge contrasten. Dus hoppakkee, even wat contrast erin draaien. Weer 2 seconden werk.

De foto ziet er nu als volgt uit:

Nu ga ik de onscherpte erin brengen die zo kenmerkend is voor Stefan Vanfleterens werk. De onscherpte die met de Nikon DC lens gedaan zou kunnen zijn, maar waarvan ik denk dat het niet zo gedaan is. Zeker weten doe ik het niet. Omdat ik zoals ik in mijn eerdere Patrick kijkt blog vertelde dat ik niet weet welke apparatuur gebruikt. Dus dan doen we het maar met fotosjop. In dit geval doe ik het in Aperture. Daar zit ook een tool in waarmee je plaatselijk onscherpte kunt aanbrengen. Als een soort schilder ga je met deze tool te werk. 30 seconden werk.

De foto ziet er als volgt uit na het toevoegen van blur:

Vervolgens poets ik in het gezicht nog wat extra contrast erin. Ik heb nog even goed naar de foto van Vanflieteren gekeken en zie dat de contrasten in de huidtinten ook erg hoog zijn. Dus die voeg ik bij Babs ook maar even toe. Niet dat ze hier blij van zal worden, maar daar gaat het even niet om. De vergelijking is overigens gemaakt met de foto van Eddy Merkx. De foto van Babs is nooit met de bedoeling gemaakt om er een Vanfleteren van te maken. Maar zoals je zult en kunt zien, het is allemaal mogelijk. Hier komt dan het eind resultaat. 5 seconden werk.

Dit was in totaal minder dan een minuut werk met fotosjop, in mijn geval Aperture. Een programma wat er eigenlijk niet echt voor gemaakt is.

Zie je verschillen? Ja natuurlijk zie je verschillen. Man-vrouw zijn is een verschil. De leeftijd is een verschil. En gelukkig zijn er grote verschillen in de huidstructuur. Gelukkig maar, want als Babs een huid had gehad als die van Eddy dan moet er hoog nodig gesmeerd gaan worden. Het eindresultaat is erg gelijkend, maar niet precies gelijk. Ik ga ervan uit dat Stefan Vanfleteren zijn beste belichting heeft gekozen om tot dit mooie eindresultaat van Eddy Merkx te komen. Ik heb gewoon een foto, de eerste de beste die ik tegenkwam uit mijn archief opgevist om er een Vanfleteren van te maken. Het is nooit mijn doelstelling geweest tijdens het maken van die ene foto van Babs. Dan had ik de foto anders gemaakt. De gebruikte foto is alleen maar gemaakt om even belichting en witbalans nog een keer te controleren. Als ik dus had geweten dat ik ooit een namaak Vanfleteren ervan had willen maken dan had ik ervoor gezorgd dat de huidtinten wat donkerde zouden zijn gebleven. Dan had ik nog meer contrast in de huid kunnen aanbrengen.

Dus wat zijn we nu wijzer geworden? Onder andere dat ik nog steeds de foto’s van Vanfleteren mooi vind. Zeker weten! Maar dat meeste mensen zich verkijken op fotografie. Veel foto’s zijn niet wat ze lijken te zijn. Het is niet mijn bedoeling Stefan Vanfleteren af te zeiken. Oh, nee! Maar wel om te laten zien hoe iets tot stand gekomen is. En dat het helaas voor de cursist Andre, maar ook voor mij, dat het veel minder met fotografie te maken heeft dan je na een eerste blik zou denken.

Je schiet gewoon een redelijke basisfoto en daarna begin je pas met het echte werk. En ja, dat gaat redelijk tegen mijn visie op fotografie in. Ik vind dat een foto zoveel mogelijk rechtstreeks uit de camera moet komen rollen.

En ik ben hierbij een dief van mijn eigen portemonnaie. Want Andre kan ik nu niet tijdens de komende cursus gaan leren hoe je een Vanfleteren foto moet maken. Dat scheelt mij 550 euro. Nou ja, we gaan wel wat anders doen Andre! Want jij bent net als ik ook een man die graag de problemen te lijf gaat met zijn camera. En dat gaat niet met deze voorbeelden. Dus hierbij eindelijk eens een gratis les van mij. Ja sorry, ik moet eerlijk zijn en blijven. Ik kan jou gewoon niet hierheen laten komen met verkeerde ideeën en verwachtingen. En dan je hier erachter laten komen dat het heel anders blijkt te zitten en erg makkelijk tot stand gebracht kan worden. Dan maar eerlijk zijn en mijzelf geld door de neus heen boren, maar eerlijkheid duurt het langst. Nou ja, lekkere les dan. Ik 550 euro armer en jullie een illusie. En dat allemaal binnen een minuut.

Janna had er zo’n lol in en ze zag zoveel woorden staan in de e-mail inbox die ze nog niet kende, dat ze vrolijk verder ging. Ze is een erg leergierig kind. Ze neemt pas genoegen met iets als het perfect is. Dat kan misschien nog wel eens voor problemen gaan zorgen in de toekomst, maar daar maken wij ons als ouders voorlopig even geen zorgen over. Dat zien we dan wel weer. Janna ging verder met andere nieuwe woorden over te schrijven. Dit gaf mij de kans om snel mijn camera te pakken. Teruglopend naar boven alvast de ISO op 5000 gezet. Witbalans op preset omdat ik even snel een witbalans meting op de witte muur zou gaan maken. Contrast en kleurverzadiging stonden al goed ingesteld. En zo had ik dus ruim de tijd dankzij een leergierige Janna om van dit unieke moment rustig een foto te kunnen maken. Uniek, omdat ik dit haar nog nooit eerder had zien doen. Ze schreef rustige verder. En de volgende worden waren: Online werken, RTL4, en Appelsientje. Ja jullie niet weten wat er allemaal bij ons in de inbox staat. Echt heel interessant. Hieronder zie je de eerste eigen gekozen en geschreven woorden van Janna.

Knap heel erg knap. En okay, niet alles is voltooid. Er staat nu appels in plaat van appelsientje want tegen de tijd dat ze appelsientje af zou gaan schrijven zag Janna alweer een ander leuk woord op de laptop staan. Maar wat was ik trots dat de zo goed kan kijken en overschrijven. Het kind is pas 4 jaar en dan al zo goed kunnen kijken en nadoen.

De avond was echter nog niet klaar. Dagelijks ritueel is even lekker dansen. Dit tot onvrede van mama. Pedagogisch is het niet verantwoord om nog wild te dansen net voor het slapen gaan. Ach, het is maar net hoe je het bekijkt. Je kunt het ook zien als even lekker afmatten voordat ze gaan slapen, waardoor ze beter zullen slapen. Maar mama zegt nee, dan zijn ze veel te druk als ze moeten gaan slapen. Ik denk dat ze gelijk heeft, maar papa vindt het ook zo leuk om met ze te dansen. En het geeft me de kans om de twee meiden te leren genieten van muziek. En zo gebeurde het vanavond dat na het douchen er gedanst werd op een videoclip van Faithless. Die staat standaard op mijn Iphone en die kan ik standaard aansluiten op de televisie. Reuze handig als je even iets wilt kijken, of wilt dansen met de meiden. Muziek is fantastisch, maar een goede en mooie clip erbij is nog mooier om tijdens het dansen naar te kijken.

En zo kan het gebeuren dat Janna met de fles melk voor het slapen gaan staat te dansen op de muziek en clip van Faitlhless. Ik denk dat zanger Maxi Jazz veel gezien heeft in zijn leven vanaf het podium. Maar nog nooit een kind van 4 jaar wat staat te swingen met een babyfles in haar mond. Het moet niet gekker worden. En ach de camera was toch al boven dus ook hier heb ik maar gelijk een foto van gemaakt. Wederom op 5000 ISO, waar zijn toch de tijden van opgewaardeerde films tot maximaal 1600 ASA gebleven?
Janna staat op de foto met eigenlijk alleen maar tegenlicht van de televisie. En dan toch nog doortekening aan haar voorzijde. het is eigenlijk te gek voor woorden dat dit kan. Ja, en natuurlijk heb ik wel wat beeldruis. Dat heb ik ook wel gezien. Maar vroeger kon je zo’n foto niet eens maken.

Kortom ik heb op de avond van de de 30ste december weer heel wat dingen gezien. Leuk!

• Ik: Hallo, ik ben Patrick en ik wil mijn 27 inch I-mac’s goed kunnen kallibreren, maar dat lukt niet.
• Verkoper: Een I-mac kun je niet kallibreren.
• Ik: Weet je het zeker?
• Verkoper: Ja dat komt door de glasplaat die op de monitor zit en de kristalletjes erachter. Daardoor laat een I-mac zich niet kallibreren.
• Ik: Ja maar, ik heb speciaal dit jaar twee I-mac’s gekocht omdat Apple grafisch zo goed is.
• Verkoper: Goh, dat is vervelend dan, maar het is wel een krachtpatser hoor die I-Mac. Echt heel erg goed.
• Ik: Ja maar ik kan hem dus niet kalliberen! Dus ik heb 4000 euro voor Jan Joker uitgegeven.
• Verkoper: Nou niet helemaal want een I-mac biedt wel een hele goede prijs/kwaliteit verhouding.
• Ik: Maar ik wil hem kunnen kalibreren!
• Verkoper: Ja dat gaat dus niet.
• Ik: En nu?
• Hij: Ja, er is eigenlijk geen enkele oplossing voor. Al onze schermen zijn inmiddels glanzend geworden met een glasplaat. De laatste Apple monitoren die dit niet waren zijn inmiddels niet meer in productie. Er komt een nieuwe 27 inch losse monitor, maar ook die heeft een glasplaat.
• Ik: Dus Apple kan straks helemaal niet meer gekallibeerd worden?
• Verkoper: Nee, eigenlijk niet. Dat vinden wij niet meer zo belangrijk!
• Ik: Hoezo vinden jullie dat niet meer zo belangrijk? Jullie presenteren jezelf als het merk voor de grafische branche en toepassingen.
• Verkoper: Nee dat is niet meer zo. We richten ons meer gewoon op internet gebruikers, mensen makkelijk laten werken en een beetje vrolijke en felle kleuren. Een glanzend scherm is namelijk erg goed voor felle kleuren. En dat willen mensen en eigenlijk krijgen we nooit klachten hierover.
• Ik: Ja, maar ik klaag wel ( terwijl ik mijn hand opsteek)
• Verkoper: Ja maar er zijn zo weinig klachten, dus gaat Apple verder door op de ingeslagen weg.
• Ik: Dus als ik een perfect kallibratie wens moet ik eigenlijk geen Apple kopen maar een Windows computer?
• Verkoper: Maar de I-mac is wel een krachtpatser hoor. Met een hele goede prijs/prestatie verhouding.
• Ik: Dat wil ik helemaal niet weten man. Ik kom niets kopen nu, ik wil een oplossing. Ik ben misleid.
• Verkoper: Nou ik heb nog wel een tweedehands 30 inch monitor staan voor slechts 1750 euro en die zou je wel moeten kunnen kalibreren.
• Ik: Ik pas even, ik koop niets meer. Dit is toch te achterlijk voor woorden. Ik geef 2000 euro per computer uit om dan ook nog eens 1750 euro voor een tweedehands monitor uit te moeten geven om misschien tot een redelijke kallibratie te komen. Want ook over de 30 inch kun je mij geen zekerheid geven. Jullie weten niet eens aan te geven welke gamma waarde ik in zou moeten stellen of welke graden Kelvin te prefereren is. En dan moet ik weer geld gaan uitgeven?
• Verkoper: Ja ik heb anders ook nog een kleinere 21 inch hoor met een mat beeldscherm.
• Ik: Dat wil ik helemaal niet. Hoe denk je dat het eruit gaat zien in mijn leslokaal. Dan staat er eerst 27 inch op tafel waar ik niets aan heb, daarnaast staat dan 30 inch monitor waar ik wel wat aan heb. Naast elkaar staat er dan 1.40 meter monitor waarvan de helft functioneert. Dat ziet er toch niet uit man.
• Verkoper: Ja, dat staat wel raar ja. Maar koop nu snel die 30 inch want die worden straks nog geld waard hoor als de mensen er straks achter komen hahaha (verkoper vind zichzelf erg lollig). Want dit was de laatste kallibreerbare monitor van Apple.