Trots op mijn cursisten
09/12/25 22:48 Filed in: Opleiding
Fotograferen doe ik omdat ik er over het algemeen, of laat ik zeggen best wel vaak gelukkig van word. Het is een moeilijk en lastig ambacht. Maar dankzij mijn cursisten is het soms een groot feest voor mij. Aan anderen mijn kennis kunnen doorgeven. Mensen blij maken, helpen met hun hobby. Een heerlijke uitlaatklep geven. En misschien wel tot grote hoogten stijgen. En voor mijzelf…. mensen verenigen. 
Dat in grote tegenstelling tot sommigen andere wereldleiders op deze wereld. Maar verder ga ik het lekker luchtig houden.
Eerst gingen we dit jaar in september een week naar Toscane met negen hele gezellige mensen. Maar ja aan alle pret komt een einde dus moesten we ook weer een keer naar huis. De meesten gaan volgend jaar weer mee en er is zelfs een tweede week al aardig aan het vollopen. Maar na zo'n week moest er zeker een reünie komen vond men. Nog eens even gezellig samen zijn. Napraten, bijkletsen en het leven bespreken. Want een band krijgen met elkaar dat doe je wel gedurende zo'n week. Mijn cursussen zijn sowieso altijd intensief, maar een week samen zijn in Toscane is nog intensiever. Ook met het heerlijke eten gekookt door Babs of als we uit eten gingen.
Koen (een van de Toscane cursisten) vond het ook erg gezellig en besloot in al zijn wijsheid om ons allemaal bij hem thuis uit te nodigen voor een fantastisch en zeer uitgebreid diner door hem gemaakt. En daar zat ik dan weer. Als ik niet het hoogste woord heb, gebeurd nog wel eens, neem ik tijd om even om mij heen te kijken en te genieten. Hoe iedereen geanimeerd met elkaar zit te praten. Hoe goed of niet ik ze inmiddels heb leren fotograferen is op dat moment bijzaak voor mij. Ik moet soms zelf in mijn arm knijpen om te beseffen dat het echt is. Dat voorheen vreemden van elkaar het zo naar hun zin hebben, voor de tweede keer (exclusief cursussen). Mensen die zo verschillend zijn en toch is er een eenheid. Al die gesprekken, het lachen, dollen en ook serieus praten over de kansen van Max om alsnog wereldkampioen F1 te worden.
En oh ja, Marcel moest nog even zijn wijn krijgen. Kon mooi meteen mee achter in de auto.
Veel lastiger was het die avond om mijn mond te houden over dat ik sommigen volgende dag weer zou zien. Ik geef namelijk al veertien jaar via de Flickr foto community ook op afstand les en oefeningen. Maar altijd op 1000 kilometer afstand ertussen. En ook dat schept een band. Ook al ben ik echt niet altijd de aardigste met mijn commentaren, maar als je echt beter wilt worden dan moet dat gewoon.
En enkele mensen (uit de Flickr groep FV na de cursussen) zijn sinds een tijdje bezig om vaker met elkaar af te spreken om samen te gaan oefenen ergens in Nederland. En dat vind ik heel erg bijzonder. Ze hebben allemaal ooit een keer of meerdere keren les van mij gehad maar zelden of nooit met elkaar. En toch spreken ze in Nederland dan met elkaar af. Ze willen meer, beter worden, gemotiveerd mede door mijn oefeningen die ik ze geef. Als ze afspreken dan ben ik nooit bij, maar omdat ik toch in Nederland was wilde ik toch even mijn hoofd laten zien. Maar dat wisten ze niet. Hoe graag ik al direct die ochtend terug naar Frankrijk wilde rijden, heel erg moe van een lang fotografies seizoen plus mijn eigen fotografie, maar ik was er toch. Ik moest er langs. Dit was mijn kans!
In de kelder van de schietvereniging van Ton, die had het dit keer georganiseerd, stak ik mijn hoofd om de hoek met de opmerking: Check jullie histogram!!!! Ja ik weet wel hoe ik ze aan het lachen moet krijgen. Binnenkomen met een veelgebruikte zin door mij. En een groot lachsalvo was het gevolg. En verbazing.
En ik zag allemaal blije en verraste gezichten. Ze wisten het dus echt niet. Gaaf! En weer zie ik daar vele mensen zo leuk met elkaar omgaan en het echt gezellig hebben. En ik zie bergen met apparatuur op de tafel en grond liggen. Wat een kapitaal lag er. En ze gingen ook echt fotograferen. Normaal beginnen en eindigen dit soort gelegenheden met koffie en appelgebak. Maar niet met deze groep. Die gingen echt serieus aan de slag. Gaaf om te zien. Ik ben en blijf toch de leraar.
En natuurlijk check ik dan even alles. Geef nog laatste tips en aanwijzingen. Ja, ik kan het nooit laten. Het is de aard van het beestje. Je ziet hierboven allemaal dierbare cursisten. En het leuke eraan voor mij is, dat ze allemaal voor mij ook een verhaal zijn. Je hebt een band opgebouwd door de tijd heen. Het is dus niet alleen voor de cursisten leuk, maar voor mij net zo leuk en misschien nog wel leuker. Want dan kom ik echt uit op de titel van deze blog.
Dan ben ik zo enorm trots op mijn cursisten!
Trots op dat mijn fotografie kennis anderen heeft kunnen helpen. Mensen samenbrengt, mensen plezier geeft. Mensen die gewoon het halve land afrijden of meer om samen te kunnen fotograferen en te oefenen omdat ze bij mij les hebben gehad. Dan denk ik echt op zo'n moment: " Ik heb toch iets goeds gedaan".
Sinds mijn move naar Frankrijk 20 jaar geleden is mijn fotografische carrière nooit meer echt dat geworden dat wat ik voor ogen had. Dat is soms zwaar. Maar als ik dan naar al die blije koppies kijk, ja daar doe ik het voor. Fotograaf zijn op het Franse platte land (tussen voornamelijk koeien) is tres terrible. Maar fotografie lesgeven op het Franse platte land is top. Verandering van omgeving geeft altijd inspiratie. De onderstaande foto laat dat ook zien. Ton werd gefotografeerd door Saskia in zijn schietkelder. En wie heeft er ooit als achtergrond een grote berg zand gebruikt? Die berg zand ligt daar om kogels die verkeerd afgeschoten worden of afketsen (denk ik) op te vangen.
Eerst gingen we dit jaar in september een week naar Toscane met negen hele gezellige mensen. Maar ja aan alle pret komt een einde dus moesten we ook weer een keer naar huis. De meesten gaan volgend jaar weer mee en er is zelfs een tweede week al aardig aan het vollopen. Maar na zo'n week moest er zeker een reünie komen vond men. Nog eens even gezellig samen zijn. Napraten, bijkletsen en het leven bespreken. Want een band krijgen met elkaar dat doe je wel gedurende zo'n week. Mijn cursussen zijn sowieso altijd intensief, maar een week samen zijn in Toscane is nog intensiever. Ook met het heerlijke eten gekookt door Babs of als we uit eten gingen.
Koen (een van de Toscane cursisten) vond het ook erg gezellig en besloot in al zijn wijsheid om ons allemaal bij hem thuis uit te nodigen voor een fantastisch en zeer uitgebreid diner door hem gemaakt. En daar zat ik dan weer. Als ik niet het hoogste woord heb, gebeurd nog wel eens, neem ik tijd om even om mij heen te kijken en te genieten. Hoe iedereen geanimeerd met elkaar zit te praten. Hoe goed of niet ik ze inmiddels heb leren fotograferen is op dat moment bijzaak voor mij. Ik moet soms zelf in mijn arm knijpen om te beseffen dat het echt is. Dat voorheen vreemden van elkaar het zo naar hun zin hebben, voor de tweede keer (exclusief cursussen). Mensen die zo verschillend zijn en toch is er een eenheid. Al die gesprekken, het lachen, dollen en ook serieus praten over de kansen van Max om alsnog wereldkampioen F1 te worden.
En oh ja, Marcel moest nog even zijn wijn krijgen. Kon mooi meteen mee achter in de auto.
Veel lastiger was het die avond om mijn mond te houden over dat ik sommigen volgende dag weer zou zien. Ik geef namelijk al veertien jaar via de Flickr foto community ook op afstand les en oefeningen. Maar altijd op 1000 kilometer afstand ertussen. En ook dat schept een band. Ook al ben ik echt niet altijd de aardigste met mijn commentaren, maar als je echt beter wilt worden dan moet dat gewoon.
En enkele mensen (uit de Flickr groep FV na de cursussen) zijn sinds een tijdje bezig om vaker met elkaar af te spreken om samen te gaan oefenen ergens in Nederland. En dat vind ik heel erg bijzonder. Ze hebben allemaal ooit een keer of meerdere keren les van mij gehad maar zelden of nooit met elkaar. En toch spreken ze in Nederland dan met elkaar af. Ze willen meer, beter worden, gemotiveerd mede door mijn oefeningen die ik ze geef. Als ze afspreken dan ben ik nooit bij, maar omdat ik toch in Nederland was wilde ik toch even mijn hoofd laten zien. Maar dat wisten ze niet. Hoe graag ik al direct die ochtend terug naar Frankrijk wilde rijden, heel erg moe van een lang fotografies seizoen plus mijn eigen fotografie, maar ik was er toch. Ik moest er langs. Dit was mijn kans!
In de kelder van de schietvereniging van Ton, die had het dit keer georganiseerd, stak ik mijn hoofd om de hoek met de opmerking: Check jullie histogram!!!! Ja ik weet wel hoe ik ze aan het lachen moet krijgen. Binnenkomen met een veelgebruikte zin door mij. En een groot lachsalvo was het gevolg. En verbazing.
En ik zag allemaal blije en verraste gezichten. Ze wisten het dus echt niet. Gaaf! En weer zie ik daar vele mensen zo leuk met elkaar omgaan en het echt gezellig hebben. En ik zie bergen met apparatuur op de tafel en grond liggen. Wat een kapitaal lag er. En ze gingen ook echt fotograferen. Normaal beginnen en eindigen dit soort gelegenheden met koffie en appelgebak. Maar niet met deze groep. Die gingen echt serieus aan de slag. Gaaf om te zien. Ik ben en blijf toch de leraar.
En natuurlijk check ik dan even alles. Geef nog laatste tips en aanwijzingen. Ja, ik kan het nooit laten. Het is de aard van het beestje. Je ziet hierboven allemaal dierbare cursisten. En het leuke eraan voor mij is, dat ze allemaal voor mij ook een verhaal zijn. Je hebt een band opgebouwd door de tijd heen. Het is dus niet alleen voor de cursisten leuk, maar voor mij net zo leuk en misschien nog wel leuker. Want dan kom ik echt uit op de titel van deze blog.
Dan ben ik zo enorm trots op mijn cursisten!
Trots op dat mijn fotografie kennis anderen heeft kunnen helpen. Mensen samenbrengt, mensen plezier geeft. Mensen die gewoon het halve land afrijden of meer om samen te kunnen fotograferen en te oefenen omdat ze bij mij les hebben gehad. Dan denk ik echt op zo'n moment: " Ik heb toch iets goeds gedaan".
Sinds mijn move naar Frankrijk 20 jaar geleden is mijn fotografische carrière nooit meer echt dat geworden dat wat ik voor ogen had. Dat is soms zwaar. Maar als ik dan naar al die blije koppies kijk, ja daar doe ik het voor. Fotograaf zijn op het Franse platte land (tussen voornamelijk koeien) is tres terrible. Maar fotografie lesgeven op het Franse platte land is top. Verandering van omgeving geeft altijd inspiratie. De onderstaande foto laat dat ook zien. Ton werd gefotografeerd door Saskia in zijn schietkelder. En wie heeft er ooit als achtergrond een grote berg zand gebruikt? Die berg zand ligt daar om kogels die verkeerd afgeschoten worden of afketsen (denk ik) op te vangen.
En hey, het is ook nog eens een heel goed portret. Ton staat er prachtig op en Saskia heeft een perfecte belichting gemaakt met zeer mooie Fuji kleuren. Ja ze hebben het dus echt goed geleerd van mij. Dit was slechts één van de vele mooie resultaten van deze dag. Dus met terugwerkende kracht nog trotser. Want ik was op dat moment al weg. Ik had nog een lange rit te maken van minimaal 10,5 uur.
Ja het was weer een mooi jaar. Zo veel plezier gehad zelf, en zoals je kunt zien en lezen ook aan anderen kunnen geven. Ja ik ben trots op mijn cursisten. Trotser dan dit kunnen jullie mij niet maken.