Op 8 jarige leeftijd keek ik vaak naar Ren je rot met Martin Brozius en Hans Kazan. Die deed altijd simpele kleine trucjes. Eén die hij niet uitlegde en de tweede legde hij wel uit. En toch bleef het magisch. Daarna werd de halve wereld daarna boos werd op Hans Kazan omdat hij goocheltrucs verklapte. Dat kon echt niet. Het was goed wat hij deed. Want de magie bleef toch wel magisch. Je kijkt naar iets, je weet dat het niet kan en toch zie je het. Dat is magie. Ik doe hetzelfde met fotografie, of probeer het. Maar toevallig heb ik de beste man tijdens een bruiloft met zijn vakbroeder Tel op de foto gezet. Iets minder magisch, de foto zelf dan, maar wel een jeugdherrinnering.
Er staat hierboven voor 120 jaar aan goochel ervaring!!! Tel de man aan de linkerzijde is zelfs twee keer wereldkampioen goochelen geworden. Vakbroeders en vrienden. De mannen die de magie van het goochelen beheersen tot in de puntjes. Ze zijn in staat om je ogen die iets waarnemen in de maling te nemen. En dat is leuk en gaaf. Beiden hebben dat geleerd door decennialang te oefenen. In eerste instantie de basis, vinger vlugheid. Herhalen, doen en nog eens doen net zolang totdat niemand het niet meer kan zien en dan begint de magie.

En dan komt nu de fotografie ter sprake.

Lang niet al mijn foto's maar wel velen bevatten ook een soort magie. Op een heel ander niveau dan bij de bovenstaande heren en in een heel andere dimensie. Bij hun mocht "het moment" niet zichtbaar zijn of zo snel gaan dat je het niet kon zien. Bij mij is het een stilstaand plaatje waar je zolang naar kunt kijken als je wenst. Dus het is niet zichtbaar en het mag ook niet zichtbaar worden. Een voorbeeld:

Denk je nu echt dat deze dame op het water kon lopen? Sterker nog niet alleen lopen ze kon er ook op dansen! Maar denk je dat echt? Kan niet he? En toch heeft ze er minimaal een half uur daar gestaan. Dus het kon wel. Ja natuurlijk kan het. Gewoon een tafel in het water zetten (zorg er wel voor dat die niet zichtbaar is) Loop het water in met een ballerina op je rug, want ze mocht uiteraard niet nat worden. En klaar is Kees of Patrick in dit geval. Magisch he? Ja omdat ik nadenk, heel veel geoefend heb net als Tel en Hans Kazan en mijn vak beheers. En niet bang ben om nat te worden.

Het overgrote deel van de hedendaagse fotografen zijn niet meer in staat om magie tot leven te brengen. Omdat ze de basis niet beheersen en niet meer denken in mogelijkheden of onmogelijkheden. En ook niet meer in basis vaardigheden denken als natuurwetten. Bijna iedereen denkt meteen vanuit nabewerken. Want bovenstaande foto kan namelijk niet op normale wijze… Men fotografeert ergens wel even snel een ballerina, vervolgens een beetje knippen en plakken en dan zet je dat in een foto van wat water met een brug. Weinig magie he? En de mensen die dat zo doen kunnen bijna ook niet snappen hoe dit gedaan is of nog erger waarom je dit zo zou doen. Met nabewerking is dat toch veel makkelijker? Duuuuhhhh…..Magie is magie en dan moet je het ook echt doen. Doe je truc laat hem zien en voer het uit.

Het leuke was eigenlijk tijdens het maken van de bovenstaande foto dat er wel 50-60 mensen stonden toe te kijken vanaf de kade. Ze konden de tafel in het water zien staan omdat ze hoger stonden. Want de grote truc van deze foto is de natuurkundige wet: hoek van inval is hoek van uitval. Voor de toeschouwers werkte dat dus niet omdat ze vanaf hun standpunt wel de tafel konden zien staan. En de hoek van uitval van mij en mijn camera was heel anders. En daarom zie je de truc niet of noem het een tafel.
En toch bleven ze allemaal lang staan kijken wat we aan het doen waren. Voor mij was er geen vingervlugge truc a la Hans Kazan, ze konden continu mijn "grote" truc zien. Die dan op de foto niet te zien is. En uiteraard zonder nabewerking. Want dat is nu juist de magie. Het is echt wat je ziet. Alleen kun je het je het onmogelijk zien.

Wow wat een gelijkenissen! Ja, als je de basis maar beheerst. Hans kan dan alles laten verdwijnen en ik kan alles over het water laten lopen.

Guido mijn goede vriend kon ik niet het water inlopen op mijn rug, maar voor de rest was alles hetzelfde. Laat de magie van het gezichtsbedrog maar weer zijn werk doen. En die nabewerker zich maar afvragen hoe ik die spaken zo ontzettende netjes heb kunnen selecteren. en kunnen copy pasten….. Nou niet dus. Was niet nodig, want het was er!!! Het is echt. En nu leg ik mijn truc ook nog uit net als Hans Kazan vroeger deed tijdens iedere uitzending van Ren je Rot.

Lang waren echte fotografen ook altijd als de dood voor elkaar zo bang. Want ze zouden eens achter een van je truc konden komen. Ze spraken alleen daarom al elkaar heel weinig of heel oppervlakkig. Want je trukendoos was alles wat je had. Buiten je normale vaardigheden als fotograaf. tegenwoordig hoef je niet meer bang te zijn om met met een andere fotograaf te spreken. Alles wat niet kan komt uit nabewerking. Lekker makkelijk. Hoef je niet zo veel te oefenen, niet zo scherp te zijn, en wat je niet kunt of snapt haal je gewoon op door nabewerken. De magie is weg. De fantasie ook trouwens. Sommige kunnen magisch goed photosjoppen, maar toch is het anders en zeker niet echt. En alle beelden die je hier ziet wel. En dat is het verschil.

Dit is een voorbeeld van wat magische fotografie kan zijn. Ik vertel dat ik je ogen bedonder, je ogen krijgen alle kans om het te bekijken, dat gedeelte is dus lastiger vergeleken met het werk van Hans en Tel en alle andere goede magiërs ter wereld. Ze doen het zo snel dat het niet te zien is. Dat voordeel kan ik nooit gebruiken. Maar alledrie hebben minimaal één ding gemeen. De liefde voor magie. Alleen te bereiken door pure beheersing van je vak of liefhebberij. Iedereen kan ik dit leren. Maar daar ging het mij niet om.

Het gaat erom dat magie bestaat, zo leuk is en naar mate het niveau van fotografie daalt en er meer nabewerkt wordt en dan ook nog eens een keer AI erover heen het voor mij in ieder geval steeds leuker wordt. Weer al die reacties van "maar dat kan helemaal niet". Jawel, hoor het kan wel. Met dank aan de invloed van Hans en Tel en vele andere magiërs die mij erin deden doen geloven ondanks dat ik wist dat het niet waar was wat ik zeg. Nou het was wel waar maar ze lieten je niet zien wat ze je niet wilden laten zien. De nabewerker pakt dan al snel zijn gummetje uit de gereedschapskist van een software pakket.

En ik sluit nu af net als Hans K destijds. Eén truc heb ik uitgelegd en de andere niet. Maar weer ga ik uit van natuurkundige principes. Zwaartekracht dit keer. Geloof me, de appel kon weken zo op het ei blijven staan.


En dan sluit ik af… net als Hans 40, uh nee, meer dan 50 jaar geleden… wil je meer weten dan moet je de volgende keer keer kijken.

Fotografie behoort magisch te zijn.