Schoolfotografie
Afgelopen week was het weer zover. Vroeg al dit jaar. Weer aan de periode van schoolfotografie begonnen. Eg leuk om te doen. En dan niet zoals de gemiddelde schoolfotograaf, maar gewoon goed en mooi. Hey, die tijd van jong zijn komt nooit meer terug. Je bent maar één keer jong.
Mijn dochters zaten tot twee jaar geleden op het Lycee in Aurillac en ik heb er drie jaar gratis en voor niets het jaarlijkse schoolbal en de laatste dag op school gefotografeerd. Om iets mee te krijgen als vader van de sfeer op school. Maar ook omdat het heel leuk is om te doen. En het houdt mij scherp als fotograaf. Kortom er zijn veel redenen om het te doen. En jaarlijks mocht ik niet de schoolfotografie doen. Daarover zo meer.
Mijn dochters zaten tot twee jaar geleden op het Lycee in Aurillac en ik heb er drie jaar gratis en voor niets het jaarlijkse schoolbal en de laatste dag op school gefotografeerd. Om iets mee te krijgen als vader van de sfeer op school. Maar ook omdat het heel leuk is om te doen. En het houdt mij scherp als fotograaf. Kortom er zijn veel redenen om het te doen. En jaarlijks mocht ik niet de schoolfotografie doen. Daarover zo meer.
Een van de eerste foto’s die ik er ooit maakte staat hierboven. Een zooitje ongeregeld op hun laatste dag van het jaar naar school. Hier in Frankrijk ga je je dan verkleden. Grote groepen, kleine groepen, tweetallen en meisjes die heel graag een foto van zich alleen hebben. Alles kan en alles mag, wat mij betreft. Ik lig de hele dag zo goed als in een deuk van het lachen van het typische gedrag van de leerlingen. Chaos. Fotografisch gezien één grote improvisatie. Een dat houdt mij scherp. Heel veel plezier op de laatste schooldag van het jaar. Hoe logisch is dat.
En een week later de gala foto’s tijdens het afsluitende feest voor degene die eind examen hebben gedaan. Allemaal ineens een stuk netter gekleed, maar wel bijna altijd gewoon op gympen. Dit meisjes hierboven toevallig niet. Ik vind dat hilarisch. Een gala jurk aan met vaak daaronder doodleuk gewoon gympen. En onder andere daarom sta ik daar te fotograferen. Verbazing, verwondering, een soort voyeur met een camera ook al klinkt dat misschien een beetje negatief.
Mijn fotografie was tijdens de gala avond zonder te overdrijven de kurk waar het feest op dreef. Rijen van 40-50 meter met wachtende leerlingen voor ze op de foto konden. En waren ze geweest dan liepen ze via een aangewezen deur naar buiten, moesten vervolgens om de halve school heen lopen om weer achter in de rij aan te sluiten wanten ze wilde nog een keer op de foto, maar nu in een andere groep samenstelling. Twee drie vier keer, zonder uitzondering. En de DJ stond maar voor een lege zaal te draaien.
De rij werd dus gedurende twee tot drie uur nooit korter. En toen mijn dochters geslaagd waren en naar een andere school gingen ben ik met beide fotografie momenten ook gestopt. Ik miste het wel, moet ik zeggen. Niet voor het geld, maar gewoon omdat het zo leuk is. Een toen…
Toen werd ik ineens gebeld dit jaar door de school of ik voortaan de vaste schoolfotografie wilde doen. De klasse foto’s. Nou dat wil ik wel hoor. Graag.
A. Omdat het leuk is
B. Werk is werk en geld verdienen is echt wel nodig. Veel fotografen halen hun neus op voor schoolfotografie wat het is niet artistiek. Voor mij wel. Het is één grote uitdaging.
C. Het is zoals ik het doe reet moeilijk en je moet superscherp zijn en blijven.
De vorige fotograaf was met pensioen gegaan en ze moesten meteen aan mij denken. Hoe lekker is dat.
Mijn fotografie was tijdens de gala avond zonder te overdrijven de kurk waar het feest op dreef. Rijen van 40-50 meter met wachtende leerlingen voor ze op de foto konden. En waren ze geweest dan liepen ze via een aangewezen deur naar buiten, moesten vervolgens om de halve school heen lopen om weer achter in de rij aan te sluiten wanten ze wilde nog een keer op de foto, maar nu in een andere groep samenstelling. Twee drie vier keer, zonder uitzondering. En de DJ stond maar voor een lege zaal te draaien.
De rij werd dus gedurende twee tot drie uur nooit korter. En toen mijn dochters geslaagd waren en naar een andere school gingen ben ik met beide fotografie momenten ook gestopt. Ik miste het wel, moet ik zeggen. Niet voor het geld, maar gewoon omdat het zo leuk is. Een toen…
Toen werd ik ineens gebeld dit jaar door de school of ik voortaan de vaste schoolfotografie wilde doen. De klasse foto’s. Nou dat wil ik wel hoor. Graag.
A. Omdat het leuk is
B. Werk is werk en geld verdienen is echt wel nodig. Veel fotografen halen hun neus op voor schoolfotografie wat het is niet artistiek. Voor mij wel. Het is één grote uitdaging.
C. Het is zoals ik het doe reet moeilijk en je moet superscherp zijn en blijven.
De vorige fotograaf was met pensioen gegaan en ze moesten meteen aan mij denken. Hoe lekker is dat.
Voor het eerst dit jaar niet kleine kindjes gefotografeerd maar de grote kindjes. Allemaal zo mak als lammetjes en goed luisterend. Naar goed Frans gebruik een standaard klasse foto gemaakt. Ik noem het altijd voetbal elftal foto’s. Is namelijk makkelijk want dan hoef je als fotograaf niet echt na te denken. Gewoon alles op een rijtje en klaar. Dit is eigenlijk al een wilde want het zijn al drie rijtjes. Ja, de klassen zijn groot hier.
En dan volgens afspraak met school de meer Patrick Mollema achtige klasse foto. Meer gekheid erin en lekker jezelf zijn. Niet te stijf in ieder geval. Ze kenden mijn manier van fotograferen al.
Bovenstaande foto was la wat later op de middag. Er staan nog een paar leerlingen half in de zon. Eerder op de dag was dat meer. En dat is onder andere een reden waarom het tricky schoolfotografie is. Ik gebruik de zon als effect licht en vuil het in met flitsers van voren. Er is geen schoolfotograaf die zich op dit pad begeeft. Dan moet je namelijk te hard werken voor je geld. Want veel schoolfotografen zijn lui. Het liefst fotograferen ze 60 kinderen binnen anderhalf uur en dan snel wegwezen. Een dan ziet het er niet uit.
En dan volgens afspraak met school de meer Patrick Mollema achtige klasse foto. Meer gekheid erin en lekker jezelf zijn. Niet te stijf in ieder geval. Ze kenden mijn manier van fotograferen al.
Bovenstaande foto was la wat later op de middag. Er staan nog een paar leerlingen half in de zon. Eerder op de dag was dat meer. En dat is onder andere een reden waarom het tricky schoolfotografie is. Ik gebruik de zon als effect licht en vuil het in met flitsers van voren. Er is geen schoolfotograaf die zich op dit pad begeeft. Dan moet je namelijk te hard werken voor je geld. Want veel schoolfotografen zijn lui. Het liefst fotograferen ze 60 kinderen binnen anderhalf uur en dan snel wegwezen. Een dan ziet het er niet uit.
En dit laatste voorbeeld vind ik veel leuker. Ik ben benieuwd wat het best gaat verkopen. De leerlingen hebben keuze uit twee maar ze mogen ze ook uiteraard allebei kopen. Ik zou de onderste kopen. Als je niet net met je gezicht achter een had staat. Want dat krijg je wel als je vraagt om lekker los te gaan. Dan doen we het weer een keer over met de vraag: “ doe nog een keer wat je deed, maar hou de handen voor het gezicht weg van jezelf of van een ander. Ik heb nu dus expres een foto geplaatste waar dat nog niet gebeurde. Maar ondertussen is het lachen, gieren en brullen van plezier. Voor de leerlingen maar ook voor Babs en voor mij. Alleen zou ik dit niet kunnen maken. Daar heb ik echt Babs mij vrouw bij nodig. En zo schieten we meerder foto’s totdat ze er alle 32-34 goed op staan.
Ik let op alle techniek, licht, belichting, zonlicht, schaduwen, contrasten en batterijen van de flitsers en nog veel meer. Maar Babs is echt nodig om ze niet als een sac a patat ( ofwel patatzak) op de foto te laten komen. Ze regelkt ook de breedte van de stoelenrijen. Stoeltje erbij, stoeltje weg en allemaal op de juiste plek zetten.
Ander dingetje wat ook lastig is met dit soort fotografie is dat het licht de hele dag veranderd. Je moet dus mee blijven gaan met je belichting. Qua sluitertijd, maar ook qua flitslicht. Lastig omdat het heel geleidelijk veranderd. En als je niet oplet het niet doorhebt. Maar ik heb dat uiteraard wel door. Maar daarvoor moet je wel scherp zijn en blijven. Ook bij de 19e klas. En op dat moment ben ik best wel gaar aan het worden.
Ik let op alle techniek, licht, belichting, zonlicht, schaduwen, contrasten en batterijen van de flitsers en nog veel meer. Maar Babs is echt nodig om ze niet als een sac a patat ( ofwel patatzak) op de foto te laten komen. Ze regelkt ook de breedte van de stoelenrijen. Stoeltje erbij, stoeltje weg en allemaal op de juiste plek zetten.
Ander dingetje wat ook lastig is met dit soort fotografie is dat het licht de hele dag veranderd. Je moet dus mee blijven gaan met je belichting. Qua sluitertijd, maar ook qua flitslicht. Lastig omdat het heel geleidelijk veranderd. En als je niet oplet het niet doorhebt. Maar ik heb dat uiteraard wel door. Maar daarvoor moet je wel scherp zijn en blijven. Ook bij de 19e klas. En op dat moment ben ik best wel gaar aan het worden.
En zo ziet het er dan uit vanaf een afstandje. Ik vergat eindelijk eens niet om een overzicht situatie foto te maken. Van de opstelling en de omgeving. Drie flitsers van links. En eentje voor noodgevallen van rechts. Die ging soms mee als de groep ineens veel groter was. Je hebt maar hee weinig tijd. Dan kun je niet je hele licht opstelling gaan aanpassen met alle gevaren voor de continuiteit. Dus dan zette ik even snel groep D aan voor de rechter kant iets meer licht als de groep ineens breder werd. Gevalletje van smokkelen. Het mag niet van mij, ik leer het niemand. Licht komt altijd van één kant, maar zelf doe ik het wel eens onder dit soort omstandigheden. Het is een kwestie van tijd hebben of krijgen. Want anders duurt het te lang. Heb je het wel eens geprobeerd om 32 pubers onder controle te houden 15 minuten lang?
Nou dat was weer een heel verhaal bij een paar onschuldig ogende schoolfoto’s. Er zit meer techniek in dan je denkt als je het echt goed wilt doen. Ik had de schoolfoto’s gezien van de man die met pensioen was gegaan. Nou ik hoefde niets te doen om beter te fotograferen dan hij. Het was ongeïnspireerde typische schoolfotografie. Zoals hij het waarschijnlijk al 30 jaar deed. Dus daar maakte ik mijn geen zorgen over. Maar 19 klassen verspreid over een hele dag gelijk houden dat is echt wel een uitdaging. En uiteraard maak ik het mijzelf dan weer lekker moeilijk. Want ik ben buiten gaan staan. Binnen is 10x zo makkelijk. Maar daar hou ik niet van.